II SA/Wa 1370/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Karolina Kisielewicz (spr.), Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz skarżącej A. M. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z [...] maja 2022 r. (nr [...]), zaskarżoną przez A. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, odmówił wyłączenia stosowania wobec skarżącej art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służy Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2020 r., poz. 723 ze zm.), na podstawie art. 8a tej ustawy. Powołana decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych: A. M. w piśmie z [...] maja 2017 r. zwróciła się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o zastosowanie wobec niej art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...). W uzasadnieniu wniosku podniosła, że od [...] marca do [...] grudnia 1989 r , a więc przez okres 9 miesięcy i 6 dni, pełniła służbę w Wydziale [...] RUSW w [...] i nie podejmowała żadnych działań operacyjnych. Po rozpoznaniu wniosku skarżącej, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z [...] lipca 2019 r. (nr [...]) odmówił wyłączenia stosowania wobec A. M. art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej, na podstawie art. 8a ust. 1 tej ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2049/19, uchylił tę decyzję. Sąd stwierdził, że organ nie ustalił wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia zastosowania art. 8a ustawy zaopatrzeniowej i w konsekwencji naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 i art. 8 § 1 oraz art. 11 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyroku zakwestionował zapatrywanie organu, co do tego, że służba skarżącej w Wydziale [...] RUSW w [...] nie była służbą krótkotrwałą, zarówno w ujęciu bezwzględnym (9 miesięcy i 6 dni), jak i w stosunku do łącznego niespełna 23 letniego okresu jej służby (stanowiła 3,29 % łącznego okresu służby). Sąd dodał, że Minister dokonał wybiórczej oceny materiału dowodowego i stwierdził, że zaskarżona decyzja nie poddaje się kontroli sądowej oraz nakazał organowi ponowne, wnikliwe rozpoznanie wniosku skarżącej o wyłączenie stosowania przepisów ustawy zaopatrzeniowej. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji orzekając ponownie w tej sprawie decyzją z [...] kwietnia 2021 r. (nr [...]), odmówił wyłączenia stosowania wobec A. M. art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. W jej uzasadnieniu dokonał wykładni art. 8a ust. 1 tej ustawy i podał, że powołany przepis zawiera jedną przesłankę "szczególnie uzasadnionych przypadków", którą należy rozważać z uwzględnieniem kryteriów krótkotrwałej służby przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r. Organ administracji stwierdził, że A. M. służbę w RUSW pełniła krótkotrwale, a po dniu 12 września 1989 r. rzetelnie wykonywała zadania i obowiązki służbowe. Te okoliczności nie pozwalają jednak, w ocenie Ministra, na uwzględnienie wniosku skarżącej o wyłączenie stosowania przepisów ustawy zaopatrzeniowej, z uwagi na jej "pełną świadomość aktywnego uczestnictwa w strukturach SB". Świadczy o tym, zdaniem organu, fakt, że A. M. podjęła tę służbę z własnej inicjatywy, a w MSW służbę pełnili również jej mąż i szwagier. Opisana decyzja została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 5 października 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 2273/21. W powołanym wyroku Sąd odwołał się do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329) i stwierdził, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie dokonał prawidłowych ustaleń dotyczących służby skarżącej i w konsekwencji nie zastosował się do wiążącej oceny prawnej i wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 21 sierpnia 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 2049/19. Zdaniem Sądu, organ administracji nie tylko nie poczynił jakichkolwiek ustaleń odnośnie charakteru służby skarżącej w okresie od marca do grudnia 1989 r., ale również nie wykazał przekonująco, że A. M. była zaangażowana w działalność bezpośrednio ukierunkowaną na realizowanie zadań i funkcji właściwych państwu totalitarnemu. Twierdzenia organu, co do "pełnej świadomości aktywnego uczestnictwa w strukturach Służby Bezpieczeństwa", nie znajdują żadnego uzasadnienia w materiale dowodowym sprawy. Jeżeli zatem nie są prawdziwe, nie mogą być przesłanką odmowy wyłączenia stosowania wobec skarżącej przepisów ustawy zaopatrzeniowej. Sąd dodał, że nawet jeżeli skarżąca podjęła służbę w Wydziale [...] z własnej woli, to nie świadczy to samo w sobie o jej zaangażowaniu w działalność partyjną, bezpośrednio ukierunkowaną na realizowanie zadań i funkcji państwa totalitarnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nadmienił, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w kontrolowanej decyzji poza zakresem swoich rozważań pozostawił ponadto służbę skarżącej, którą pełniła po przemianach ustrojowych. W konkluzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyroku podał, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji ponownie rozpoznając sprawę zobowiązany jest dokonać wyczerpującej oceny tego, czy przypadek skarżącej jest szczególnie uzasadniony w rozumieniu art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji kontrolowaną w niniejszym postępowaniu decyzją z [...] maja 2022 r. (nr [...]), odmówił wyłączenia stosowania wobec A. M. art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. W jej uzasadnieniu organ administracji dokonał wykładni przepisu prawa będącego podstawą rozstrzygnięcia, podał że jego zadaniem jest ustalenie, czy zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek. Jak zaznaczył, "szczególnie uzasadniony przypadek" znalazł się w ustawie obok dwóch pozostałych przesłanek. W dalszej części uzasadnienia podniósł, przywołując fragmenty orzeczeń sądów administracyjnych (m. in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1895/19), że ustawodawca nie wskazał trzech odrębnych przesłanek określających treść normy materialnoprawnej podlegającej zastosowaniu, lecz jedną przesłankę szczególnie uzasadnionych przypadków, którą należy rozważać z uwzględnieniem kryteriów krótkotrwałej służby przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia Odnosząc wywiedzione w powyższy sposób rozumienie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej do okoliczności rozpatrywanej sprawy, Minister stwierdził, że w świetle wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2049/19, skarżąca krótkotrwale pełniła służbę na rzecz tzw. państwa totalitarnego. Organ administracji odniósł się do kwestii rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków przez A. M. po dniu 12 września 1989 r. i stwierdził, że z opinii przesłanej przez Komendanta Głównego Policji dotyczącej służby skarżącej wynika, że rzetelnie wykonywała zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby w Policji. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji podniósł, że przypadek skarżącej nie jest "szczególnie uzasadniony" z uwagi na to, że przyjęcie jej do służby w Wydziale [...] RUSW w [...] nie było wynikiem odgórnego przeniesienia służbowego, ale nastąpiło na jej wniosek. Istotne jest również to, że skarżąca miała świadomość charakteru oraz specyfiki pracy w SB, o czy, świadczy fakt, że w MSW pełnił służbę jej maż oraz szwagier. Zdaniem organu, skarżąca pełniła służbę w sposób bezpośrednio ukierunkowany na realizowanie charakterystycznych dla ustroju totalitarnego zadań i funkcji. Referaty [...] odpowiedzialne były m.in. za podejmowanie decyzji i wydawanie dokumentów paszportowych uprawniających do przekraczania granicy oraz prowadzenie wstępnego rozpoznania operacyjnego międzynarodowego ruchu osobowego. Uzależnienie wydawania paszportów w Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej poprzez wprowadzenie ścisłej reglamentacji stanowiło wówczas istotne narzędzie SB, dające tej formacji szereg możliwości kontrolowania przez państwo wszystkich aspektów życia społecznego, w tym w szczególności wywierania na obywatelach presji. Poprzez okazję do załatwiania spraw paszportowych, umożliwiających niezwykle atrakcyjny wówczas wyjazd za granicę, często werbowano ludzi do współpracy z SB. A. M. działając przez pełnomocnika - adwokata C. G., w skardze na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] maja 2022 r. (nr [...]) zarzuciła tej decyzji naruszenie art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, przez jego błędną wykładnię i w konsekwencji nieprawidłowe przyjęcie, że jej przypadek nie jest "szczególnie uzasadniony" i naruszenie art. 153 p.p.s.a. poprzez niewykonanie wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 października 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 2273/21. Skarżąca zarzuciła, że organ administracji nie dokonał oceny, czy realizowała zadania charakteryzujące totalitarny ustrój, czy też zwykłe, standardowe działania podejmowane w służbie publicznej i w ten sposób naruszył również art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. A. M. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zobowiązanie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do wydania, w terminie określonym przez Sąd, decyzji na podstawie art. 8a ustawy emerytalnej wyłączającej stosowanie wobec skarżącej art. 15c, art. 22a lub art. 24a ustawy zaopatrzeniowej, rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, obejmujących koszty zastępstwa prawnego w wysokości 2460 zł zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 15 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.) wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła m. in., że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie przedstawił żadnych faktów dotyczących jej służby, rodzaju wykonywanych zadań i zakresu obowiązków oraz charakteru tej służby, w tym uwarunkowań jej pełnienia. A. M. podkreśliła, że pełniąc krótkotrwałą służbę w Wydziale [...] RUSW w [...] nie posiadała uprawnień decyzyjnych, a wyłącznie przyjmowała wnioski paszportowe i wydawała paszporty, a więc wykonywała czynności biurowe. Odwołując się wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1895/19 podniosła, że nie każde nawiązanie stosunku prawnego w ramach służby państwowej wiąże się automatycznie ze zindywidualizowanym zaangażowaniem bezpośrednio ukierunkowanym na realizowanie charakterystycznych dla ustroju tego państwa jego zadań i funkcji. Charakteru służby "na rzecz" państwa o określonym profilu ustrojowym nie przejawia ani taka aktywność, która ogranicza się do zwykłych, standardowych działań podejmowanych w służbie publicznej, tj. służbie na rzecz państwa jako takiego, bez bezpośredniego zaangażowania w realizację specyficznych - z punktu widzenia podstaw ustrojowych - zadań i funkcji tego państwa, ani tym bardziej taka aktywność, która pozostaje w bezpośredniej opozycji do zadań i funkcji państwa totalitarnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 marca 2021 r, sygn. akt III OSK 1639/21). Skarżąca zwróciła uwagę, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wydanym w jej sprawie wyroku z 5 października 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 2273/21 stwierdził m. in., że o szczególnie uzasadnionym przypadku mogą świadczyć nie tylko wybitne osiągnięcia w służbie, ale także okoliczności związane ze służbą przed 31 lipca 1990 r, takie jak rodzaj wykonywanych zadań i czynności służbowych, mogących mieć mniej lub bardziej bezpośredni związek z działaniami charakterystycznymi dla państwa totalitarnego. Zdaniem Sądu, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie wykazał przekonująco, że A. M. była zaangażowana w działalność bezpośrednio ukierunkowaną na realizowanie zadań i funkcji właściwych państwu totalitarnemu. Twierdzenia organu co do "pełnej świadomości aktywnego uczestnictwa w strukturach Służby Bezpieczeństwa nie znajdują żadnego uzasadnienia w materiale dowodowym sprawy. Jeżeli zatem nie są prawdziwe, nie mogą być przesłanką odmowy wyłączenia stosowania wobec skarżącej przepisów ustawy zaopatrzeniowej. A. M. dodała, że w ocenie Sadu, nawet jeżeli podjęła służbę w Wydziale [...] z własnej woli, to nie świadczy to samo w sobie o jej zaangażowaniu w działalność bezpośrednio ukierunkowaną na realizowanie zadań i funkcji państwa totalitarnego. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i powtórzył stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Zaskarżona decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji została wydana w związku z oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 2317/21. W powołanym wyroku Sąd stwierdził, że organ administracji naruszył art. 153 p.p.s.a., ponieważ nie wykonał wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku z 21 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2049/19. Organ administracji nie dokonał prawidłowych ustaleń dotyczących służby skarżącej od [...] marca do [...] grudnia 1989 r. i w konsekwencji nie wykazał przekonująco, że A. M. była zaangażowana w działalność bezpośrednio ukierunkowaną na realizowanie zadań i funkcji właściwych państwu totalitarnemu. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie zastosował się do wiążącej oceny prawnej i wytycznych zawartych w uzasadnieniu powołanego wyroku. Okoliczności istotne z punktu widzenia zastosowania art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, dotyczące zaangażowana strony w realizację zadań i funkcji właściwych państwu totalitarnemu, na które zwrócił uwagę Sąd w wyroku z 5 listopada 2021 r. nie zostały dostatecznie ustalone i rozpatrzone przez organ. Należy przypomnieć, że w ponownym postępowaniu organ argumentował, że fakt, że skarżąca pełniła służbę w Wydziale [...] RUSW w [...] – odpowiedzialnym m.in. za podejmowanie decyzji i wydawanie dokumentów paszportowych uprawniających do przekraczania granicy oraz prowadzenie wstępnego rozpoznania operacyjnego międzynarodowego ruchu osobowego, nie pozwala na pozytywne rozpoznanie jej wniosku o wyłączenie stosowania przepisów ustawy zaopatrzeniowej. Minister wywodził, że otrzymanie paszportu podlegało ścisłej reglamentacji w PRL i stanowiło istotne narzędzie SB, dające tej formacji szereg możliwości kontrolowania przez państwo wszystkich aspektów życia społecznego, w tym w szczególności wywierania na obywatelach presji. Z tego powodu, zdaniem organu, należy przyjąć, że A. M. pełniła służbę na rzecz totalitarnego państwa w sposób wyłączający możliwość zastosowania wobec niej art. 8a ustawy zaopatrzeniowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznaje to stanowisko za całkowicie nieuzasadnione, a ponadto sprzeczne z treścią wyroku z 5 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 2317/21. Formalna przynależność do określonych cywilnych i wojskowych instytucji formacji wymienionych enumeratywnie w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej, nie może być traktowana jako równoznaczna z bezpośrednim zaangażowaniem w realizację tego typu zadań i funkcji. Zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ogólne spostrzeżenia dotyczące przyznawania paszportów w zamian za nawiązanie współpracy z SB, nie mogą stanowić podstawy do przypisania skarżącej osobistego zaangażowania w realizację zadań i funkcji państwa totalitarnego. O ile zatem organ administracji nie ustali, że A. M. przynależąc do określonej instytucji, pełniła w jej strukturach taką rolę i podejmowała takie zadania, że jednocześnie realizowała zadania państwa totalitarnego, jest to okoliczność obojętna dla oceny przesłanek uprawniających do wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. Nie jest również prawidłowe stanowisko organu, że o tym, że przypadek skarżącej nie jest "szczególnie uzasadniony" świadczy to, że służbę w Wydziale [...] RUSW w [...] podjęła z własnej inicjatywy. Sąd zauważa, na co zresztą zwróciła uwagę skarżąca w skardze do Sądu, że w wyroku z 5 października 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny wywiódł, że nawet jeżeli A. M. podjęła służbę w Wydziale [...] z własnej woli, to nie świadczy samo w sobie o jej zaangażowaniu w działalność partyjną, bezpośrednio ukierunkowaną na realizowanie zadań i funkcji państwa totalitarnego. Zdaniem Sądu, nie ma również podstaw do przyjęcia, że "na niekorzyść" skarżącej świadczy to, że w MSW pełnił służbę jej maż oraz szwagier. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym dotyczącym art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej przyjmuje się, że dla stwierdzenia, że dany funkcjonariusz pełnił służbę w sposób, który nie pozwala na zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy zaopatrzeniowej i wydanie "pozytywnej" decyzji o wyłączeniu stosowania przepisów art. 15c, art. 22a, art. 24a, istotne jest realizowanie przez niego charakterystycznych dla ustroju tego państwa jego zadań i funkcji. Podkreśla się, że służba "na rzecz" państwa nie musi być tożsama ze służbą pełnioną w okresie istnienia tego państwa i w ramach istniejących w tym państwie organów i instytucji oraz że nie każde bowiem nawiązanie stosunku prawnego w ramach służby państwowej wiąże się automatycznie ze zindywidualizowanym zaangażowaniem bezpośrednio ukierunkowanym na realizowanie charakterystycznych dla ustroju tego państwa jego zadań i funkcji (por. wyroki NSA z 7 grudnia 2021 r. sygn. akt III OSK 2470/21, z 24 listopada 2021 r. sygn. akt III OSK 4747/21, z 23 czerwca 2021 r. sygn. akt III OSK 3815/21, z 13 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1895/19). Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji naruszył tym samym zarówno art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej w zw. z art. 153 p.p.s.a. w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, jak i art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stwierdzone uchybienia skutkowały uchyleniem zaskarżonej decyzji. Należy ponadto wyjaśnić, że w sprawie nie miał zastosowania wskazany przez skarżącego art. 145a § 1 p.p.s.a. Zgodnie z nim, w przypadku o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub pkt 2 ustawy, jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy, sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie decyzji lub postanowienia wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie, chyba że rozstrzygnięcie pozostawiono uznaniu organu. Decyzja podejmowana na podstawie art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej jest tzw. decyzją uznaniową. Sąd nie może zatem zobowiązać organu, do wydania – jak oczekuje tego skarżąca – decyzji o wyłączeniu stosowania wobec niego art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. Ponownie rozpatrując sprawę, organ przede wszystkim zastosuje się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku z 5 października 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 2273/21. Organ ponownie rozpatrując sprawę powinien przede wszystkim uwzględnić, że zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wywody dotyczące zadań Wydziału [...] nie świadczą o tym, że skarżąca była zaangażowana w działalność bezpośrednio ukierunkowaną na realizowanie ustrojowo zdeterminowanych zadań i funkcji właściwych państwu totalitarnemu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postepowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 tej ustawy zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r., w myśl którego stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji, w sprawie która nie dotyczy należności pieniężnej oraz decyzji lub postanowienia Urzędu Patentowego wynosi 480 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie znalazł podstaw by modyfikować wysokość wynagrodzenia pełnomocnika do wysokości 2460 zł w oparciu o § 15 ust. 3 pkt 1-4 powołanego rozporządzenia. Co prawda taki wniosek zawarto w skardze, ale nie został w żaden sposób uzasadniony; nie wskazano nawet podstawy prawnej: czy chodzi o nakład lub wkład pracy adwokata (pkt 1 i pkt 3), wartość przedmiotu sprawy (pkt 2), czy rodzaj i zawiłość sprawy (pkt 4). Brak umotywowania takiego postulatu może świadczyć o tym, że nawet sam pełnomocnik skarżącej ma trudności ze znalezieniem argumentów popierających nadzwyczajne podwyższenie wynagrodzenia. Sąd z urzędu takich nie dostrzega. Sąd dodaje, że w rozpatrywanej sprawie skarżąca nie miała obowiązku uiszczania kosztów sądowych (art. 239 § 1 pkt 1 lit. d p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy procesowej.