II SA/Wa 1377/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 19 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. C. o wstrzymanie wykonania orzeczenia Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w sprawie ze skargi P.C. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby wojskowej w Żandarmerii Wojskowej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia. P. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...]. W przedmiotowej decyzji organ stwierdził, że P. C. jest niezdolny do służby wojskowej w Żandarmerii Wojskowej. Skarżący w treści skargi zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia wskazując, że jego wykonanie spowoduje konieczność szukania nowego stanowiska służbowego w innej formacji Wojska Polskiego. Wykonanie orzeczenia może też doprowadzić do zwolnienia ze służby wojskowej. Nadmienił, że od 18 lat pełni służbę na różnych stanowiskach w szeregach Żandarmerii Wojskowej. Przechodził wszelkie niezbędne szkolenia oraz zdobył doświadczenie. Stwierdził, że służba w innej formacji jest mu obca. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 ww. ustawy). Każda decyzja (orzeczenie) wywołuje określone skutki prawne. Jednakże wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji możliwe jest tylko wtedy, gdy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ustalić, czy to właśnie wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować takie zmiany w rzeczywistości, które mieściłyby się w tych dwóch wskazanych przez ustawodawcę kategoriach pojęciowych. Ustalenia Sąd powinien dokonać także w oparciu o argumenty przywołane przez stronę w skierowanym do Sądu wniosku o wstrzymanie. W niniejszej sprawie skutek zaskarżonego orzeczenia został w sposób jednoznaczny określony w przepisach ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 173 ze zm.). Stosownie do art. 5 ust. 1 tej ustawy, zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej ustala wojskowa komisja lekarska, która wydaje w tej sprawie orzeczenie. Orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej jest decyzją. Z kolei, zgodnie z art. 111 pkt 3 ww. ustawy, żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do służby. Natomiast w myśl art. 115 ust. 2 i 3 ww. ustawy, zwolnienie z zawodowej służby wojskowej w przypadkach, o których mowa w art. 111 pkt 1, 3, 5, 8, pkt 9 lit. b i pkt 11-15, następuje z mocy prawa z dniem uprawomocnienia się odpowiedniego orzeczenia lub z dniem, w którym decyzja stała się ostateczna albo z dniem zaistnienia okoliczności stanowiącej podstawę zwolnienia żołnierza zawodowego ze służby (ust. 2). W przypadkach, o których mowa w ust. 2, dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni służbę, stwierdza fakt zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej rozkazem personalnym, wydanym do celów ewidencyjnych (ust. 3). Skutek w postaci zwolnienia ze służby wojskowej następuje z mocy prawa już w momencie kiedy orzeczenie komisji lekarskiej staje się ostateczne. Podkreślić należy, że skutek ten następuje z mocy samego prawa. Natomiast rozkaz personalny, o którym mowa w art. 115 ust. 3 ustawy nie ma charakteru decyzji administracyjnej, jest wydawany wyłącznie dla celów ewidencyjnych i nie może niwelować skutku prawnego, który wynika z mocy samego prawa. Rozkaz taki nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2007 r., sygn. I OSK 1784/06, Lex 320929). Taki skutek upadnie w przypadku, gdy skarga na orzeczenie komisji lekarskiej zostanie uwzględniona. Kwestia ta mieści się już w samym rozstrzygnięciu sprawy i wstrzymaniu wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie rozstrzygnięcia (wyroku) Sądu. Powyższe wynika z treści art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten stanowi bowiem, że razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. Na obecnym etapie postępowania sądowego, brak jest zatem podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.