II SA/Wa 1389/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski, Sławomir Fularski (spr.), , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi A.G. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę. [...] Komendant Wojewódzki Policji, działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, art. 45 ust. 1 i art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.) oraz § 18 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. Nr 151, poz. 1261), w dniu [...] marca 2013 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym zwolnił A.G. ze służby w Policji z dniem [...] kwietnia 2013 r. W uzasadnieniu rozkazu organ podał m.in., że służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii. Policjant jako osoba powołana do egzekwowania przepisów prawa sam musi ich przestrzegać. Ww. policjant dokonał kradzieży sklepowej mienia o łącznej wartości [...] zł. Czyn ten dyskwalifikuje go jako policjanta. Stosownie do treści art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, ważny interes służby wymaga, aby w szeregach Policji byli funkcjonariusze o nieposzlakowanej opinii, cieszący się autorytetem w społeczeństwie, przestrzegający prawa i zasad współżycia społecznego, dotrzymujący roty ślubowania. Pozostawienie ww. w służbie stanowiłoby naruszenie jej ważnego interesu i na podstawie powyżej określonego przepisu należało zwolnić go ze służby w Policji. Odwołanie od decyzji organu I instancji wniósł A.G. reprezentowany przez fachowego pełnomocnika. Decyzji tej zarzucił: naruszenie art. 7, 8, 11, 77 § 1, 80, 107 § 1 i 3 kpa, polegające na całkowicie dowolnym uzasadnieniu wydanej decyzji, z jednoznacznym pominięciem słusznego interesu ww. policjanta, a w konsekwencji wydanie orzeczenia wdarciu o fragmentaryczny materiał dowodowy oceniony jednostronnie, selektywnie i nieobiektywnie, jak również niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji, poprzez uznanie, iż zwolnienie ww. policjanta ze służby uzasadnione jest z uwagi na ważny interes służby, podczas gdy biorąc pod uwagę okoliczności zaskarżonej sprawy nie można mówić o świadomym zachowaniu tegoż policjanta. Z uwagi na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie rozkazu organu I instancji w całości. W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik podniósł, że jego mocodawca popełnił wykroczenie w stanie wyłączającym świadome zachowanie, jako że był on pod wpływem silnych leków [...], które przyjął w zwiększonej dawce w dniu [...] stycznia 2013 roku. Jest to niezmiernie istotna okoliczność w niniejszej sprawie, bowiem zgodnie z przedstawionym materiałem dowodowym ww. policjant nie był w stanie pokierować świadomie swoim postępowaniem. Organ prowadzący postępowanie jednak nie tylko zignorował wyjaśnienia policjanta, ale także zaniechał przeprowadzenia dowodów, które mogłyby je potwierdzić, chociażby w postaci dowodu z opinii biegłego [...]. Pełnomocnik wskazał również, iż jego mocodawca przyjął wymierzony mu mandat, pozostając w stanie wyłączającym umożliwienie podjęcia jakiejkolwiek obrony i wyjaśnienia okoliczności zdarzenia. W przedstawionym stanie faktycznym nie można wskazać, iż naruszenie - jako że nie było spowodowane umyślnym zachowaniem, ani też z powodu trwałej przeszkody do wykonywania zawodu - stanowiło spełnienie warunku istnienia ważnego interesu służby w zwolnieniu ww. policjanta. Również doniesienia prasowe, które miały wpłynąć na opinię publiczną - zgodnie z uzasadnieniem przedmiotowego rozkazu personalnego - nie powinny mieć wpływu na wydaną decyzję, jako że nie opisywały faktycznego stanu, w jakim znajdował się jego mocodawca w chwili popełnienia czynu, a więc przedstawiają sytuację jednostronnie i nieobiektywnie. Pełnomocnik wyjaśnił, że policjant pragnie pozostać w służbie, zaś jeden incydent nie powinien przekreślać dotychczasowej wieloletniej wzorowej służby. Policjant dokonał zakupów na znaczną kwotę pieniężną, natomiast przedmioty, które miał schować do kieszeni były bardzo małej wartości - jedynie [...] zł, ponadto zestawienie przedmiotów, które znalezione zostały w kieszeni policjanta również nasuwają uzasadnione wątpliwości co do stanu ówczesnej świadomości wyżej wymienionego. W zaistniałym stanie faktycznym należy pochylić się nad okolicznościami wystąpienia tego zdarzenia, które bezsprzecznie wskazują na niezawiniony charakter tego zdarzenia oraz brak zagrożenia, iż sytuacja taka powtórzy się w przyszłości. Komendant Główny Policji, w wyniku złożonego odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), w dniu [...] maja 2013 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym: - uchylił rozkaz personalny organu I instancji w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji, - ustalił datę zwolnienia ze służby w Policji na dzień [...] czerwca 2013 r. - w pozostałej części utrzymał w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu rozkazu personalnego wskazał, że rolą organu administracji w sprawie o zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji jest wykazanie, że za zwolnieniem funkcjonariusza przemawia ważny interes służby. Ponadto dla zapobieżenia nadużywania przez przełożonych możliwości zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji - art. 43 ust. 3 tej ustawy przewiduje, że zwolnienie w tym trybie możne nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Nie budzi wątpliwości, że wymieniony w dniu [...] stycznia 2013 r. w Centrum Handlowym [...] w [...] popełnił wykroczenie określone w art. 119 § 1 Kodeksu wykroczeń, polegające na kradzieży mienia o łącznej wartości [...] zł. W konsekwencji został ukarany mandatem karnym w wysokości [...] zł, a jego przyjęcie potwierdził własnoręcznym podpisem. [...] A.G. nie kwestionuje przy tym samego faktu popełnienia wykroczenia, natomiast nie potrafi racjonalnie wytłumaczyć swojego zachowania. Tłumaczenia strony dotyczące okoliczności popełnienia powyższego wykroczenia, a zwłaszcza stanu braku świadomości, w jakim się w jego trakcie znajdowała, nie stanowią okoliczności mogącej mieć wpływ (tym bardziej pozytywny) na przebieg postępowania w przedmiocie zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Niedopuszczalnym jest przy tym, aby policjant, który choćby nieumyślnie wprowadza się w stan, w którym nie panuje nad swoimi emocjami, odruchami czy pamięcią, nadal pełnił służbę w Policji, na jakimkolwiek stanowisku. Podobnie nie znajdują żadnego uzasadnienia twierdzenia pełnomocnika strony wskazujące, iż organ zaniechał przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego [...], który to dowód mógłby potwierdzić stan [...], w jakim znajdowała się strona w chwili popełnienia wykroczenia, bowiem toczące się postępowanie jest postępowaniem administracyjnym prowadzonym w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji i nie ma na celu określenia stanu zdrowia strony w dniu [...] stycznia 2013 r. Ponadto ze znajdującego się w aktach postępowania zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] stycznia 2013 r. wystawionego przez lekarza [...], wynika, że strona przewlekle zażywa leki mogące wpływać na jej sprawność [...], a przy przedawkowaniu zaburzenia świadomości. Powyższe kwestie jednak mogłyby być ewentualnie podniesione przez policjanta lub jego pełnomocnika w postępowaniu wykroczeniowym, jako przesłanki z art. 17 Kodeksu wykroczeń. Komendant Główny Policji stoi na stanowisku, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Ten pogląd znajduje pełne uzasadnienie w przepisach ustawy o Policji. Obowiązki policjanta reguluje zawarta w art. 27 ust. 1 tej ustawy rota ślubowania. Każdy policjant przed przyjęciem do służby ślubuje m.in. pilnie przestrzegać prawa, dyscypliny służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych, a także strzec honoru i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej. Szczególna rola tej formacji i jej zhierarchizowana struktura wymaga, dla skutecznego i prawidłowego działania, także przestrzegania innych - poza normami prawa karnego - przepisów i zasad. Nałożenie na policjantów szczególnych obowiązków uzasadnia przede wszystkim społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych jej zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji zaufanie społeczne. Służyć ma również przeciwdziałaniu takim zachowaniom, które mogłyby pozbawić ją wiarygodności w oczach opinii publicznej, zwłaszcza, że wiele uprawnień przyznanych Policji pozwala na ingerowanie w sferę wolności i praw obywatelskich. Dlatego też, policjant powinien zawsze mieć wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji. Powinien przy tym unikać wszelkich sytuacji, które godziłyby w dobre imię Policji. Kradzież, której dopuścił się ww. policjant jest zdarzeniem szczególnie nagannym w odbiorze społecznym (który to fakt w przedmiotowej sprawie można zaobserwować np. na podstawie wydruków, pochodzących ze stron internetowych, zamieszczonych w aktach postępowania) i nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby, o jakich mowa w rocie ślubowania policjanta. Uznanie administracyjne nie pozwala zatem organowi na dowolność w załatwianiu sprawy, ale nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela. Komendant Wojewódzki Policji w [...], wydając rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. uwzględnił interes społeczny oraz słuszny interes policjanta, jednak okoliczności sprawy, przedstawione obszernie, zarówno w decyzji organu I instancji, jak i niniejszej, uzasadniły przyznanie prymatu interesowi społecznemu, tożsamemu w tym wypadku z interesem służby. Nie budzi bowiem wątpliwości, że w zaistniałej sytuacji to interes społeczny zdecydowanie przeważa nad interesem strony. W interesie społecznym pozostaje, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji. Tym samym niezasadny jest zarzut naruszenia art. 7, jak również art. 8 Kpa. Komendant Główny Policji zaznaczył ponadto, że Zarząd Wojewódzki Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów w [...] w piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r. zaakceptował zwolnienie ww. policjanta ze służby co wskazuje, iż została spełniona przesłanka ważnego interesu, albowiem obiektywność związku zawodowego nie może w tym względzie budzić żadnych wątpliwości. Niezbędnym jest też wskazanie, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji Komendant Wojewódzki Policji w [...], zgodnie z art. 77 i 80 Kpa, w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył poddany wszechstronnej ocenie materiał dowodowy, co znajduje potwierdzenie w aktach sprawy. Jako całkowicie nieuzasadniony należy także ocenić zarzut naruszenia art. 107 Kpa. Organ wskazał bowiem fakty, które uznał za udowodnione i dowody, na których się oparł, a to z kolei stanowi podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Zgromadzone w powyższym postępowaniu materiały nie pozostawiają wątpliwości co do konieczności zwolnienia [...] A.G. ze względu na ważny interes służby. Zgodnie z art. 130 § 2 Kpa wniesienie przez ww. policjanta w terminie odwołania od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2013 r. wstrzymało wykonanie zaskarżonej decyzji, albowiem rozstrzygnięciu temu nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 Kpa, jak również nie podlegało ono natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy. Dlatego też, po rozpatrzeniu wniesionego odwołania należało uchylić zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji. Niniejszą decyzją zmieniono datę zwolnienia ze służby w Policji na dzień [...] czerwca 2013 r. A.G. (dalej jako skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji, któremu zarzucił: a) naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy w postaci art. 8 Kpa poprzez brak wnikliwego zbadania okoliczności faktycznych sprawy, naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy w postaci art. 7 oraz art. 77 § 1 Kpa poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność możliwości wyłączenia świadomego działania po zażyciu leków [...] zażywanych przez skarżącego, naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy w postaci art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez dowolną ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów, naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy w postaci art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak podania w uzasadnieniu przyczyn, z powodu których odmówiono wiarygodności dowodom przedstawionym przez stronę, błędne zastosowanie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, a to przepisu art. 41 ust 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez uznanie, iż wystąpił "ważny interes służby" w okolicznościach, w których nie można mówić o świadomym działaniu skarżącego. Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i poprzedzającego go rozkazu personalnego organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik powtórzył wcześniej prezentowaną argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. Skarga nie mogła zostać uwzględniona, gdyż zaskarżony rozkaz personalny jest zgodny z prawem obowiązującym w dniu jego wydania. Podstawę materialnoprawną rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji stanowił przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r., Nr 287, poz. 1687), który pozwala na zwolnienie policjanta ze służby w Policji, gdy wymaga tego "ważny interes służby". Pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało w ustawie bliżej określone. Użycie w tym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie policjanta w oparciu o tę podstawę prawną ma charakter fakultatywny i zostało pozostawione tzw. uznaniu administracyjnemu. Organ dysponuje zatem możliwością wyboru skutku prawnego. Możliwość skorzystania przez organ z przyznania mu w ten sposób przez ustawodawcę uprawnień nie oznacza dowolności i nieograniczonego (arbitralnego) czynienia użytku z przyznanych kompetencji. Stąd, decyzje podejmowane na podstawie tego przepisu powinny uwzględniać wymogi przewidziane w art. 7 Kpa. Zatem Sąd administracyjny nie ingeruje w celowość rozstrzygnięcia organu, ale ocenia zgodność decyzji z art. 7 Kpa. Przy zwolnieniu policjanta ze służby z powołaniem się na art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, organ powinien zatem uwzględnić okoliczności konkretnego przypadku, dotyczące zachowania się policjanta w służbie i w życiu prywatnym, bądź zdarzenia, które uniemożliwiają lub utrudniają pełnienie służby (por. Wyrok SN z dnia 1 grudnia 1994 r. III ARN 65/94, publ. OSNAPiUS 1995/3 poz. 31). Jak wskazano powyżej "ważny interes służby" jest pojęciem nieostrym, niezdefiniowanym w ustawie o Policji. Jednak w orzecznictwie sądowym, jak i w praktyce przyjęto, że na podstawie cytowanego przepisu można dokonać zwolnienia tych funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby, ale nie można ich zwolnić na innej podstawie prawnej. Jednakże, co już wielokrotnie podkreślono w judykaturze, przesłanka "ważnego interesu służby" powinna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę (por. wyrok WSA dnia 27 lipca 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 553/07 LEX nr 447276). Przesłanka wystąpienia "ważnego interesu służby" winna być oceniana indywidualnie w każdej sprawie w odniesieniu do konkretnego policjanta, a do zwolnienia ze służby wystarczy sam fakt zaistnienia tej przesłanki. Z konstrukcji powyżej określonego przepisu wynika, że podejmowane na jego podstawie decyzje mają charakter uznaniowy, przy czym ustawodawca określił, w jakich warunkach może dojść do jego zastosowania. Wystąpienie zatem przesłanki określonej w przytoczonym przepisie stwarza dla organu możliwość wydania decyzji o zwolnieniu policjanta ze służby. Co do zasady sądowa kontrola decyzji uznaniowych jest ograniczona. Nie obejmuje ona bowiem celowości zaskarżonej decyzji. Sąd bada w takich sprawach, czy decyzja nie nosi cech dowolności. Kognicja Sądu w tego typu sprawach ograniczona jest zatem do zbadania, czy istotnie przesłanka opisana w przepisie stanowiącym podstawę materialnoprawną decyzji zaistniała. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie, organy w przekonywujący sposób wykazały, że za zwolnieniem skarżącego ze służby w Policji przemawia ważny interes służby. W sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżący dokonał kradzieży mienia o wartości [...] zł w sklepie, co stanowi wykroczenie. Skarżący w toku postępowania administracyjnego, a następnie w skardze podnosił, iż istotne znaczenie w sprawie mają kwestie dotyczące stanu jego zdrowia, wskazując, iż kwestie te nie zostały w ogóle wzięte pod uwagę przez organy Policji. Zaznaczenia jednak wymaga, że przy kwalifikacji określonych zdarzeń do kategorii ważnego interesu skarżącego i służby istotne są nie przyczyny, lecz skutki określonego zdarzenia, między innymi wpływ na funkcjonowanie struktur policyjnych, co zostało wyraźnie wyartykułowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podstawą zwolnienia skarżącego ze służby w sprawie niniejszej były w istocie skutki popełnienia wykroczenia w wymiarze węższym - dotyczącym funkcjonowania macierzystej jednostki oraz w wymiarze szerszym - dotyczącym wizerunku całej formacji. Ważąc słuszny interes skarżącego organ zasadnie wskazał, iż stosunek służbowy funkcjonariusza Policji ma charakter administracyjnoprawny. Sprawowanie służby publicznej, nie może być jednakże ujmowane w kategoriach tylko przywilejów, a bardziej służby, posłannictwa, roztropnej troski o dobro wspólne. Nie ulega wątpliwości, że na osobach pełniących służbę publiczną ciąży szczególny obowiązek troski o dobro wspólne, a idea dobra wspólnego zakłada ofiarność z ich strony, z którą łączyć się mogą kwalifikowane wymagania i odpowiedzialność (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 października 2004 r., sygn. akt K 1/04, publ.: LEX 127308). W ocenie Sądu, organ prawidłowo wywiódł z powyższego, iż przez takie zachowanie, skarżący utracił przesłanki podmiotowe, konieczne do pełnienia służby w Policji. Służba w Policji jest szczególnym rodzajem służby publicznej. Pełniący ją funkcjonariusze podlegają określonym wymogom, a jeśli skarżący ich nie spełnia to organ miał podstawy do przyjęcia, że ważny interes służby przemawiał za podjęciem decyzji o zwolnieniu go ze służby w Policji. W obszernym uzasadnieniu wydanego rozkazu personalnego organ wykazał słuszność zajętego stanowiska. Nieuzasadnione są również zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do wymogów z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. organ rozpatrzył zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i dokonał jego swobodnej oceny (art. 80 K.p.a.). Wyniki tejże oceny znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a., zawiera bowiem wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, zaś przedstawiona w nim argumentacja jest spójna, logiczna i pozbawiona sprzeczności. Zdaniem Sądu zarzuty podniesione w skardze nie są zasadne, gdyż prowadząc postępowanie organ nie naruszył wskazanych w niej przepisów postępowania, jak również dokonał prawidłowej wykładni art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Należy podkreślić, iż Policja jako szczególna formacja podlega wyjątkowym wymaganiom i jest uważnie obserwowana przez społeczeństwo, co powoduje konieczność dyscyplinowania policjantów i szczególnego dbania o prawidłowość własnego postępowania. Reasumując, w niniejszej sprawie organy orzekające nie naruszyły wymienionych przez skarżącego przepisów prawa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, dokonały wyczerpujących ustaleń i prawidłowo oceniły, czemu dały wyraz w uzasadnieniu decyzji, iż w stosunku do skarżącego zachodzi przesłanka z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, stąd też wydane decyzje odpowiadają prawu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w wyroku.