II SA/Wa 1393/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. C. na orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej w W. podległej Ministrowi Spraw Wewnętrznych z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie dalszej przydatności do służby postanawia odrzucić skargę. 30 czerwca 2015 r. T. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej w W. podległej Ministrowi Spraw Wewnętrznych z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie przydatności do służby w Policji. W odpowiedzi na skargę Centralna Wojskowa Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Warszawie, która od 15 lipca 2015 r. na podstawie art. 68 ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych prowadzi sprawy po zlikwidowanych z ww. dniem okręgowych komisjach lekarskich, wniosła o oddalenie skargi. W odpowiedzi na zawiadomienie o terminie rozprawy skarżący wniósł pismo z dnia 15 grudnia 2015 r., w którym oświadczył, że jego skarga dotyczy orzeczeń komisji obydwu instancji wyłącznie w zakresie ustalenia związku jego choroby ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Dalej skarżący wyjaśnił, że ustalenie takiego związku jest niezbędne, by mógł ubiegać się o zwrot potrąconego mu wynagrodzenia za okres pozostawania na zwolnieniu lekarskim. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Tryb postępowania komisji lekarskich podległych ministrowi spraw wewnętrznych określa ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1822). Z art. 1 ust. 1 tej ustawy wynika, że komisje lekarskie orzekają w sprawach ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej kandydatów do służby w Policji,(...), a także m.in. orzekają również o stopniu uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy służb wskazanych w pkt 1 doznanego wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby, zwanego dalej "wypadkiem", lub choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby (...). Komisje lekarskie są więc właściwe w zakresie wydawania orzeczeń o stanie zdrowia i stopniu zdolności do służby, jak również i stopniu uszczerbku na zdrowiu, związku schorzeń i ułomności ze służbą. Z kolei sposób ustalania stopnia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Biura Ochrony Rządu określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 czerwca 2014 r. w sprawie ustalania uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Biura Ochrony Rządu (Dz. U. z 2014 r., poz. 866), które zostało wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą (Dz. U. z 2014 r., poz. 616). Zgodnie z ugruntowanymi poglądami judykatury, orzeczenia komisji lekarskich MSW można podzielić na dwie odrębne grupy. Pierwsza z nich związana jest z ustalaniem przez komisję zdolności do służby. Oceniany jest więc stan zdrowia danej osoby na potrzeby zaliczenia jej do określonej kategorii zdolności do służby w celu przyjęcia do niej, dalszego jej pełnienia czy zwolnienia ze służby. Orzeczenia w tych sprawach są wiążące dla organu w sprawie powołania danej osoby do służby, przeniesienia funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe, czy zwolnienia ze służby. Orzeczenia te stanowią zatem podstawę do wydania przez właściwe organy decyzji administracyjnej, na mocy której osoba jest przyjmowana do służby, przeniesiona na inne stanowisko służbowe czy też z niej zwalniana (por. art. 26 ust. 1, art. 38 ust. 2 pkt 1, art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji). Drugą natomiast grupę orzeczeń wydawanych przez omawiane komisje stanowią orzeczenia, które ustalają schorzenia funkcjonariusza oraz ich związek ze służbą do celów m.in. odszkodowawczych lub rentowych, albo zaopatrzenia emerytalnego, przysługujących na podstawie innych ustaw, niż ustawa o Policji. Orzeczenia z tej grupy zasadniczo poddawane są kontroli sądów powszechnych w ramach rozpoznawania odwołań od decyzji o świadczeniach rentowych, emerytalnych, czy odszkodowawczych. Orzeczenia te mają wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż sprawy orzekania o inwalidztwie i związku schorzeń ze służbą nie należą do właściwości sądu administracyjnego (por. wyroki NSA z dnia 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 93/10, z dnia 29 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 667/08 opublik. w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA, uchwała SN z dnia 27 października 1999 r., sygn. akt III ZP 9/99, OSNAP i US z 2000 r., nr 5, poz.167, uchwała NSA z dnia 19 stycznia 1998 r. sygn. akt OPS 8/97, postanowienie NSA z 6 listopada 2000 r., sygn. OSA 1/00 ONSA z 2001, nr 2, poz.47 oraz wyrok NSA z 22 lipca 2010 r., sygn. I OSK 220/10 opublik. w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA).Skoro zatem w niniejszej sprawie skarżący zaskarżył orzeczenie wyłącznie w zakresie ustalenia związku schorzenia ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, by mieć możliwość ubiegania się o zwrot potrąconego za okres pozostawania na zwolnieniu lekarskim wynagrodzenia, to orzeczenie to należy do drugiej omawianej grupy orzeczeń, niemających samodzielnego bytu i niepodlegających kontroli sądów administracyjnych. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji