II SA/Wa 1398/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Stanisław Marek Pietras Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2011 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. Z., utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. cofającą pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 30 listopada 2010 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia J. Z. pozwolenia na broń palną myśliwską w związku z uzyskaną informacją, iż został on skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. W ramach przeprowadzonego postepowania organ uzyskał wywiad środowiskowy o stronie, informację z Krajowego Rejestru Karnego, opinię z Zarządu Okręgowego PZŁ w C. oraz odpis prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego dla [...] w W. z dnia [...] lutego 2010 r. sygn. akt [...] wraz z poświadczonymi wypisami z akt postępowania karnego. Ponadto, pełnomocnik strony w toku postępowania administracyjnego przedłożył do akt szereg dokumentów wskazujących na to, że J. Z. udziela się społecznie oraz bierze udział w licznych akcjach charytatywnych. Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, [...] Komendant Wojewódzki Policji cofnął J. Z. pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji powołał się na fakt, że J. Z. został prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] w W. z dnia [...] lutego 2010 r. sygn. akt [...] skazany za czyn z art. 178a § 1 k.k., tj. za to, że kierował motocyklem w stanie nietrzeźwości. Organ zaznaczył przy tym, że skarżącego zatrzymano po pościgu w W., ponieważ nie reagował na wysyłane przez patrol policyjny sygnały świetlne i dźwiękowe, wzywające go do zatrzymania i poddania się kontroli, co więcej, uciekał przed funkcjonariuszami Policji i dopiero po zakończeniu tej pirackiej jazdy (jechał z prędkością około 160 - 170 km/h całym pasem ruchu slalomem), gdy przewrócił się z motocyklem, przy użyciu chwytów obezwładniających oraz kajdanek został obezwładniony i zatrzymany. Przeprowadzone trzykrotnie badanie na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu wykazało zaś 1,35 mg/l, 1,26 mg/l, 1,27 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, co oznacza, ze strona kierowała pojazdem znajdując się w stanie nietrzeźwości. Powyższe okoliczności w ocenie organu uzasadniają zaliczenie skarzącego do osób wskazanych przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, ponieważ jako osoba posiadająca pozwolenie na broń, spełniła ona przesłanki bezwzględnego cofnięcia jej tego prawa, w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy. W tej sytuacji nawet korzystnie o stronie świadczące opinie w miejscu zamieszkania i wśród myśliwych oraz duży wkład w działalność charytatywną, nie dają podstaw do innego rozstrzygnięcia sprawy. Nie eliminują bowiem faktu, iż strona dopuściła się takiego czynu, z którego rodzajem organy Policji - korzystając z przyznanej im przez ustawodawcę kompetencji - wiążą wskazaną w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy obawę. W odwołaniu od powyższej decyzji skierowanym do Komendanta Głównego Policji pełnomocnik J. Z. zarzucił organowi I instancji wadliwe oraz dowolne przyjęcie, że do przesłanek nakazujących cofnięcie pozwolenia na broń palną należy zaliczyć także przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji mimo, że nie zostało wykazane przez organ I instancji, iż należy on do grona osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności zaś nieuwzględnienie przez organ I instancji, że od momentu popełnienia czynu przez J. Z. upłynął 1 rok i 9 miesięcy i w tym okresie czasu przestrzegał on porządku prawnego i nie naruszał norm prawnych. Dlatego też pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. Komendant Główny Policji, w wyniku rozpoznania powyższego odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż fakt skazania J. Z. prawomocnym wyrokiem sądu za czyn z art. 178a § 1 k.k. uzasadniał cofnięcie mu pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Organ zaznaczył przy tym, że kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości jest przejawem nie tylko wielkiej nieodpowiedzialności osoby, która się tego dopuszcza, ale także świadczy o jej braku wyobraźni co do możliwych jej zachowań pod działaniem alkoholu, czyli w warunkach ograniczonej samokontroli. Takie natomiast cechy u osoby posiadającej pozwolenie na broń (lub ubiegającej się o nie) nie mogą być obojętne dla interesu społecznego ze względu na ścisły związek prawa do broni palnej ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. Na poparcie swojego stanowiska organ odwoławczy przywołał okoliczności w jakich doszło do popełnienia przez J. Z. czynu z art. 178a § 1 k.k. Podkreślił też, że strona prowadząc motocykl była właściwie w stanie upojenia alkoholowego, ponieważ pięciokrotnie przekroczyła próg nietrzeźwości, wyznaczony dyspozycją art. 115 § 16 k.k. Powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego potwierdzają zasadność zaliczenia strony do osób wskazanych przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. W tej sytuacji korzystne dla strony opinie nie dawały podstaw do innego rozstrzygnięcia sprawy, niż cofnięcie pozwolenia na broń. Oceniając dotychczasową postawę życiową strony organ odwoławczy podniósł dodatkowo, że w okresie posiadania broni dopuściła się ona naruszenia przepisów dotyczących bezpiecznego obchodzenia się z bronią, bowiem będąc pod wpływem alkoholu (2,2 %o), rozpoczęła czyszczenie broni myśliwskiej i w trakcie tej czynności postrzeliła się, co z pewnością na korzyść jej nie świadczy. Podkreślił też, że warunkiem koniecznym dla cofnięcia pozwolenia na broń nie jest ani związek między popełnieniem przestępstwa i użyciem do niego broni, ani udowodnienie, że osoba posiadająca broń faktycznie użyła czy użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wystarczające jest bowiem tylko domniemanie takiego zachowania oparte na zebranym w sprawie materiale dowodowym. Skoro bowiem strona świadoma faktu, iż spożywała alkohol, zdecydowała się prowadzić motocykl po drodze publicznej, to nie można wykluczyć, że w takim stanie mogłaby użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Natomiast fakt, iż od momentu popełnienia przez J. Z. czynu z art. 178a § 1 k.k. minął 1 rok i 9 miesięcy, nie ma istotnego znaczenia dla oceny jego postępowania w kontekście dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, ponieważ organ administracji orzeka w sprawie na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie decyzji. Odnosząc się natomiast do zawartego w odwołaniu wniosku o umorzenie postępowania administracyjnego organ odwoławczy wskazał, iż nie ma podstaw do takiego rozstrzygnięcia sprawy, gdyż nie zostały spełnione przesłanki wymienione w art. 105 § 1 lub § 2 k.p.a. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. Z. zarzucił organowi: naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy poprzez ich niewłaściwe zastosowanie - w szczególności art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w związku z treścią art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, albowiem okoliczności sprawy, oceniane według zasad logiki i doświadczenia życiowego, nie uzasadniają obawy użycia przez niego broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego; naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na braku wszechstronnego wyjaśnienia obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, czego nie można uznać za wnikliwą ocenę materiału dowodowego; wadliwie oraz dowolne przyjęcie przez organ II Instancji, że skarżący należy do osób do których ma zastosowanie treść art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji mimo, że na takie ustalenie nie pozwala zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności, że do przesłanek nakazujących cofnięcie pozwolenia na broń palną nie można zaliczyć przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji w tym przypadku popełnionego przez J. Z.; brak wykazania przez organ I Instancji związku przyczynowego pomiędzy skazaniem, a pozwoleniem na posiadanie broni palnej myśliwskiej polegającego na uzasadnionej obawie, że J. Z. może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności dotychczasowego funkcjonowania J. Z. w ramach działalności zawodowej, łowieckiej, działalności charytatywnej, społecznej, inicjatywy fundacyjnej, przestrzeganiem porządku prawnego (z wyłączeniem jednego skazania za czyn z art. 178 a § 1 k.k.) z racji wieku, opinii sporządzonej przez właściwą miejscowo jednostkę Policji w miejscu zamieszkania, co stanowi o przekroczeniu dopuszczalnej granicy swobody oceny dowodów przez organ I instancji. Wobec powyższych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organ II Instancji dokonał nadinterpretacji przepisu art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji, bowiem odgórnie założył, że skazanie za popełnienie czynu z art. 178 a § 1 k.k. wykluczyło możliwość posiadania przez niego pozwolenia na broń. W sytuacji natomiast, gdy mamy do czynienia z przestępstwami innego rodzaju niewymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, koniecznym jest stwierdzenie, że posiadacz pozwolenia na broń, zalicza się do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą one użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skarżący zaznaczył, że skutkiem jego jazdy w stanie nietrzeźwym jest wyrok prawomocny, natomiast okoliczności jego popełnienia nie należą do organów Policji lecz do sądu. Za inne czyny nie został skazany, zatem "inne" elementy podawane przez organ II Instancji nie powinny być przedmiotem mniejszej sprawy. Ponadto powoływanie się przez organ II Instancji w zaskarżonej decyzji na okoliczności takie jak naruszenie przepisów dotyczących bezpiecznego obchodzenia się z bronią, jest również niefortunne, bowiem miało ono miejsce kilkanaście lat przed zapadłym wyrokiem, w roku 1981 lub 1982 . Zatem od tego momentu upłynął okres ponad 20 lat i dotyczy to zdarzenia przed czynem za który został prawomocnie skazany. Przyjęcie, zatem przez organy Policji, że może użyć broni sprzecznie z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, jedynie w oparciu o fakt skazania go prawomocnym wyrokiem sądu, nie można uznać za wnikliwą ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie. Skarżący podkreślił, że od popełnienia przez niego czynu upłynął okres praktycznie 2 lat, co dla sprawy ma również istotne znaczenie, bowiem przez okres po skazaniu posiadał cały czas broń i był jej dysponentem, a mimo wszystko nie doszło do jakichkolwiek naruszeń z jego strony. Zaznaczył ponadto, że decyzja I instancji została wydana z przekroczeniem zakreślonego przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji terminu zakończenia postępowania. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. W myśl natomiast art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zasadności skargi wniesionej przez J. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma uzasadnionych podstaw. W ocenie Sądu, przy wydaniu zaskarżonej decyzji organ uwzględnił wszelkie rygory procedury administracyjnej, określające jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Organ zebrał dowody mające w sprawie istotne znaczenie, ocenił zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), ustosunkował się do twierdzeń skarżącego, a także uzasadnił wyczerpująco swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Wydając zaskarżoną decyzję Komendant Główny Policji, a wcześniej [...] Komendant Wojewódzki Policji nie naruszyli także prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię prawa, czy też nieprawidłową subsumcję udowodnionej okoliczności pod stosowną normę prawną. Materialnoprawną przesłankę wydania zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Na gruncie powyższego przepisu należy rozróżnić dwie sytuacje. Pierwsza, w której osoba jest skazana lub toczy się w stosunku do niej postępowanie karne w związku z zarzutem popełnienia jednego ze wskazanych rodzajów przestępstw. Druga, gdy takie skazanie lub postępowanie nie ma miejsca, ale z jakichś innych powodów, istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Z literalnego brzmienia przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 wynika, że ma on przede wszystkim zastosowanie do osób skazanych za którekolwiek z przestępstw wskazanych w tym przepisie. W takim bowiem przypadku jednostka, która została skazana prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec, której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw z mocy prawa jest uznawana za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Mówiąc innymi słowy, sam fakt popełnienia powyższego przestępstwa uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni. Katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest jednak otwarty (niewyczerpany). Przepis ten, daje zatem organowi Policji szeroki zakres możliwości dokonywania oceny, jakie to okoliczności faktyczne, leżące po stronie posiadacza broni są tymi, które stwarzają uzasadnioną obawę, że posiadacz broni może jej użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Powołany przepis nie stwarza więc dla organu Policji przeszkody dla dokonania oceny, że dopuszczenie się przez posiadacza broni innego przestępstwa umyślnego może uzasadniać użycie broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W stanie faktycznym niniejszej sprawy jest okolicznością niesporną, że skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] lutego 2010 r. sygn. akt [...] został skazany za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. tj. kierowanie motocyklem w stanie nietrzeźwości. W rozpoznawanej sprawie nie wchodziło zatem w grę automatyczne cofnięcie pozwolenia na broń, bowiem przestępstwo z art. art. 178a § 1 k.k., za popełnienie którego skarżący został prawomocnie skazany, nie należy do przestępstw wskazanych expressis verbis w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Do organów Policji należała zatem ocena, czy popełniony czyn wyczerpuje treść przesłanki z części pierwszej tego przepisu. Organy Policji oceny takiej dokonały i przyjęły, że skazanie za czyn polegający na kierowaniu motocyklem w stanie nietrzeźwości stanowi rodzaj bezpośredniego narażenia zdrowia lub życia osób trzecich. Wskazały ponadto na rażące ignorowanie zasad bezpieczeństwa i porządku publicznego, co sumarycznie stanowi przesłankę uzasadniającą cofnięcie pozwolenia na broń. Organy zwróciły przy tym uwagę na okoliczności w jakich doszło do popełnienia przez skarżącego czynu art. 178a § 1 k.k. za który został skazany podkreślając, że skarżącego zatrzymano po pościgu w W., ponieważ nie reagował na wysyłane przez patrol policyjny sygnały świetlne i dźwiękowe, wzywające go do zatrzymania i poddania się kontroli, co więcej, uciekał przed funkcjonariuszami Policji i dopiero po zakończeniu tej pirackiej jazdy (jechał z prędkością około 160 - 170 km/h całym pasem ruchu slalomem), gdy przewrócił się z motocyklem, przy użyciu chwytów obezwładniających oraz kajdanek został obezwładniony i zatrzymany. Przeprowadzone trzykrotnie badanie na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu wykazało zaś 1,35 mg/l, 1,26 mg/l, 1,27 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, co oznacza pięciokrotne przekroczenie progu nietrzeźwości, wyznaczonego dyspozycją art. 115 § 16 k.k. W ocenie Sądu, w kontekście powyższych ustaleń faktycznych, zarówno zastosowanie przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, jak i jego wykładnię dokonaną przez organy Policji należy uznać za prawidłowe. Osobie, która wprowadza się w stan nietrzeźwości, a następnie decyduje się na prowadzenie pojazdu i to w mieście o tak dużym natężeniu ruchu jak W., niewątpliwie przypisana być powinna cecha wyjątkowej nieodpowiedzialności. Uzasadnione jest zatem przyjęcie, że osoba taka, nie umiejąc pokierować swoim postępowaniem, nie daje gwarancji bezpiecznego posiadania i używania broni palnej. Skoro ma ona trudność z zapanowaniem nad sytuacjami, w których dochodzi do spożycia alkoholu, domniemywać trzeba, że również posiadana broń palna stanowić będzie mogła przedmiot możliwego niedozwolonego użycia, powodującego zagrożenie dla zdrowia, życia lub mienia innych osób. Oznacza to możliwość wykorzystania broni w sposób niekontrolowany, wynikający właśnie z potencjalnego wprowadzenia się w stan nietrzeźwości. Fakt, że osoba posiadająca broń na tyle nie kontroluje swego postępowania, że prowadzi pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości, powoduje uzasadnioną obawę użycia w takim stanie broni. A to wystarcza, aby organ administracji, związał wystąpienie uzasadnionej obawy z powyższymi zależnościami pomiędzy doprowadzeniem się do stanu nietrzeźwości, a możliwością użycia broni. Nienaganna opinia skarżącego zarówno w środowisku zawodowym, społecznym, jak i wśród myśliwych, zaangażowanie w działalność charytatywną, czy też prawidłowe przechowywanie broni, nie stanowi w świetle powyższych ustaleń dowodu mogącego uzasadniać odmienne przekonanie, co do sposobu zachowania się skarżącego w przyszłości. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że nienaganna opinia posiadacza broni w środowisku zawodowym, jak i społecznym, nie stanowi dowodu mogącego "równoważyć" skutki skazania za popełnienie przestępstwa komunikacyjnego w stanie nietrzeźwości (wide: wyrok NSA z 15 lipca 2009 r. sygn. II OSK 1160/08; wyrok NSA z 19 lutego 2010 r. sygn. II OSK 324/09, wyrok NSA z dnia 1 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 2017/09). W świetle popełnionego przez skarżącego czynu, badanie jego charakteru i dotychczasowej postawy życiowej nie może bowiem zmienić oceny co do tego, że jest on osobą nieodpowiedzialną. Fakt popełnienia przestępstwa z art. 178a k.k. i skazania daje zatem podstawę do przyjęcia, że skarżący nie spełnia "najwyższych standardów zachowania", wymaganych od posiadacza broni (wide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2007 r. o sygn. akt II OSK 1172/06, LEX 368211). Wypełnienie przesłanki zaliczenia skarżącego do osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, musiało zatem skutkować – zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy – cofnięciem pozwolenia na broń przez właściwy organ. W świetle powyższego argumenty strony skarżącej odnośnie niewłaściwego zastosowania wskazanych w decyzji przepisów ustawy o broni i amunicji oraz błędnej ich wykładni nie mogą być uznane za zasadne. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.