II SA/Wa 1410/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędziowie WSA Adam Lipiński, Janusz Walawski, , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. - oddala skargę - Komendant Główny Straży Granicznej postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., mając za podstawę art. 144 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013r., poz. 267 ze zm.), dalej: "k.p.a.", utrzymał w mocy postanowienie Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez J. K. służby w Straży Granicznej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Powyższe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2015 r. [...] SG J. K. zwrócił się do Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej o wydanie zaświadczenia o okresach pełnienia służby w Straży Granicznej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariusz Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734 ze zm.), dalej: "rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r.". W toku prowadzonego postępowania organ I instancji zwrócił się do Archiwum Straży Granicznej w [...] oraz do komórek organizacyjnych [...] Oddziału Straży Granicznej, tj. Wydziału Granicznego, Wydziału Operacyjno-Śledczego oraz Archiwum Zakładowego Wydziału Ochrony Informacji o udzielenie informacji niezbędnych do wydania przedmiotowego zaświadczenia. Nie uzyskał jednak dokumentów lub danych, które potwierdziłyby uprawnienie funkcjonariusza do podwyższenia emerytury w związku z pełnieniem służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Również w wyniku analizy teczki akt personalnych organ nie stwierdził istnienia dokumentów, które mogłyby stanowić podstawę do wydania zaświadczenia zgodnie z wnioskiem funkcjonariusza. Mając na względzie powyższe, Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], powołując w podstawie prawnej art. 219 w związku z art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., odmówił wydania [...] SG J. K. zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez niego służby w Straży Granicznej w warunkach określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. z uwzględnieniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt U 12/13. W zażaleniu na powyższe postanowienie, skierowanym do Komendanta Głównego Straży Granicznej, J. K. zarzucił: 1) rażące naruszenie § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 667 ze zm.) poprzez jego niewłaściwą interpretację, 2) rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6 i art. 8 k.p.a. polegające na wydaniu zaskarżonego postanowienia bez należytej analizy dokumentacji będącej w posiadaniu organu oraz na dokonaniu oceny materiału dowodowego w sposób dowolny, bez należytego wyjaśnienia stanowiska organu w pisemnych motywach rozstrzygnięcia. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Komendant Główny Straży Granicznej nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia. W motywach powołanego na wstępie postanowienia z dnia [...] czerwca 2015 r. organ odwoławczy wskazał, iż w myśl art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, który to przepis podlega uszczegółowieniu przez treść rozporządzenia wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 15 ust. 6 ustawy. Organ odwoławczy wskazał, iż J. K. wnosząc o wydanie przedmiotowego w sprawie zaświadczenia nie podał okresu służby, w jakim była ona - w jego ocenie - pełniona w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. W odpowiedzi na wezwanie organu I instancji o wyjaśnienie powyższej kwestii skarżący poinformował, że zgodnie z ww. wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt U 12/13 funkcjonariusze nie mają obowiązku wykazywania okresów służby w warunkach "bezpośrednio" zagrażających życiu lub zdrowiu. Wobec powyższego organ I instancji dokonał analizy i oceny całego okresu pełnienia służby przez funkcjonariusza. Prawidłowość przyjętego założenia potwierdza treść zażalenia, w którym skarżący stwierdził, iż dokumentacja zgromadzona przez organ I instancji w sposób jednoznaczny wskazuje, że skarżący w toku całej służby wykonywał zadania w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Organ odwoławczy zaznaczył, iż w okresie pełnienia przez skarżącego służby w Straży Granicznej, tj. od dnia [...] września 1999 r. do dnia [...] lutego 2015 r., obowiązywały: rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 lutego 1995 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 21, poz. 114 ze zm.), rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 167, poz. 1373), oraz obecnie - rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734 ze zm.). Organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia skupił się wyłącznie na treści rozporządzenia aktualnie obowiązującego, podczas gdy powinien dokonać oceny poszczególnych okresów służby funkcjonariusza zgodnie z obowiązującymi w danym czasie przepisami. W ocenie organu odwoławczego uchybienie to nie rzutowało jednak na prawidłowość końcowego rozstrzygnięcia, bowiem brzmienie § 4 pkt 1 we wszystkich wymienionych aktach prawnych pozostawało niezmienione za wyjątkiem zmiany wyrazu "obywateli" na wyraz "osób". Zgodnie z ww. przepisem emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób (obywateli), mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia. W związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt U 12/13 przepis ten ma zastosowanie z wyłączeniem sformułowania o "bezpośrednim" zagrożeniu życia lub zdrowia. Jak wskazano w ww. wyroku Trybunału, zwrot "w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu" odnosi się do kwalifikacji zagrożenia per se, rozumianej jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia: zasadniczym jest, aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, ale miało charakter wyjątkowy. Ponadto wypowiedź preferencyjna prawodawcy wskazuje na możliwość gradacji zagrożeń uzasadniających podwyższenie emerytury. Zdaniem organu odwoławczego, przekładając powyższe na warunki służby funkcjonariuszy Straży Granicznej należy mieć na względzie, iż wykonywanie codziennych czynności wynikających z zajmowanego stanowiska oraz zakresu obowiązków nie będzie mogło zostać uznane za uprawnienie do podwyższenia emerytury o 0,5 %. Przyszły funkcjonariusz, godząc się na podjęcie służby w formacji uzbrojonej jaką jest Straż Graniczna, winien liczyć się z ryzykiem zagrożenia życia i zdrowia wynikającym z normalnego toku służby i jej specyficznego charakteru. Z tego względu, samo wykonywanie przez wnioskującego czynności operacyjno-rozpoznawczych, czego organ I instancji nie kwestionował, wynikające z zajmowanego stanowiska oraz zakresów obowiązków, nie stanowi podstawy do uznania, iż służba ta była pełniona w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Za takie można byłoby uznać stwierdzenie zaistnienia zagrożenia wyjątkowego, innego niż wynikające z normalnego toku służby. Organ odwoławczy wskazał, iż z materiałów zgromadzonych w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego nie wynika, aby podczas służby pełnionej przez J. K. takie "szczególne" zagrożenie życia i zdrowia zaistniało. Podkreślił przy tym, iż sprawdzeń dokonano zarówno w teczce akt osobowych zwolnionego funkcjonariusza, gdzie znajdują się m.in. szczegółowe zakresy obowiązków czy też rozkazy personalne, jak również we wszelkich materiałach będących w dyspozycji zarówno Archiwum Straży Granicznej, jak i komórkach organizacyjnych [...] Oddziału Straży Granicznej: Wydziału Granicznego, Wydziału Operacyjno-Śledczego i Archiwum Zakładowego Wydziału Ochrony Informacji. W ten sposób organ I instancji zweryfikował wszelkie dostępne źródła, w których mogłyby znajdować się informacje dające podstawę do wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu. Organ odwoławczy podkreślił, iż zaświadczenie jest aktem wiedzy a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego ani interpretacyjnego. Zaświadczeniem organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu w oparciu o posiadane dane. Z uwagi na brak danych spełniających kryterium zawarte w art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...), a także w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r., wydanie takiego zaświadczenia było niemożliwe. Żądanie wydania zaświadczenia nie może prowadzić do konieczności zebrania przez organ administracji nowych informacji, jakkolwiek może się wiązać z potrzebą aktualizacji lub przetworzenia posiadanych informacji - co uczyniono, przeprowadzając w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Organ rozpatrując żądanie strony, przed wydaniem zaświadczenia uwzględnia dane z ewidencji, rejestrów, zbiorów dokumentów lub zbiorów danych utrwalonych innymi technikami. W sytuacji, gdy dowody posiadane przez organ nie pozwalają na uwzględnienie wniosku, organ ten może wydać jedynie postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. Przy czym postępowanie wyjaśniające, prowadzone zgodnie z art. 218 § 2 k.p.a., musi odnosić się do faktów i okoliczności wynikających z posiadanych przez organ: ewidencji, rejestru czy zbioru danych innego rodzaju. Innymi słowy, organ może wydać jedynie takie zaświadczenie, którego treść wynika z posiadanych dokumentów i danych, niedopuszczalne jest natomiast - na przykład w drodze zeznań świadków - tworzenie na potrzeby wydania danego zaświadczenia nowych dokumentów, zeznania te mogą jedynie uzupełniać tę sferę, ale nie mogą wprost jej kreować. W świetle powyższego, w ocenie organu odwoławczego nieuzasadnione są sformułowane w zażaleniu zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej właściwie przedstawił swoje stanowisko, przeanalizował odpowiednią dokumentację oraz prawidłowo ocenił stan faktyczny. Prawidłowo również zinterpretował treść § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r., jak również uwzględnił w swoim rozstrzygnięciu powołane orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego dnia 27 maja 2014r. biorąc pod uwagę utratę mocy przez niekonstytucyjną normę. Końcowo organ odwoławczy zaznaczył, iż przeświadczenie funkcjonariusza, że narażony był w służbie na szczególne zagrożenie życia lub zdrowia, nie może stanowić podstawy wydania zaświadczenia, zwłaszcza, że nie jest poparte jakimkolwiek materiałem dowodowym. Tym samym powołane przez skarżącego w zażaleniu twierdzenie, jakoby w ciągu całej swojej służby pełnił ją w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu, w wymiarze przekraczającym 6 dni w ciągu roku, należy uznać za niemające oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Na powyższe postanowienie Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] czerwca 2015 r. J. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie postanowienia organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: 1) rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) poprzez ich niewłaściwą interpretację, 2) rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 7 - 9 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 i art. 80 k.p.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 239, poz. 2404 ze zm.), polegające na wydaniu zaskarżonego postanowienia bez należytej analizy dokumentacji będącej w posiadaniu organu z ograniczeniem wyłącznie do akt osobowych funkcjonariusza oraz dokonaniu oceny materiału dowodowego w sposób dowolny, bez należytego wyjaśnienia stanowiska organu w pisemnych motywach rozstrzygnięcia, w szczególności poprzez wskazanie, jakie dokumenty poddane były badaniu. W motywach skargi skarżący podniósł, iż organy obu instancji wydając rozstrzygnięcia w sprawie nie uwzględniły wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt U 12/13, a w konsekwencji dokonały nieprawidłowej interpretacji § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...). Niewłaściwa interpretacja ww. przepisów skutkowała odmową wydania wnioskowanego zaświadczenia, podczas gdy organy - ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie - nie miały wątpliwości, że skarżący pełnił służbę wykonując czynności operacyjno-rozpoznawcze. Dokumentacja skarżącego znajdująca się w dyspozycji organów wskazuje w sposób jednoznaczny, iż skarżący w toku całej swojej służby, tj. od dnia [...] września 1999 r. do dnia [...] lutego 2015 r., wykonywał czynności w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu w wymiarze zdecydowanie ponad 6 dni w ciągu roku i w bezpośrednim kontakcie z osobami podejrzanymi o popełnienie poważnych przestępstw. Organy natomiast nie wskazały, jaki materiał był podstawą wydania rozstrzygnięcia odmownego. W konsekwencji bezzasadnie odmówiły skarżącemu wydania przedmiotowego zaświadczenia. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Straży Granicznej wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej, podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślił, iż postępowanie wyjaśniające w sprawie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. W toku postępowania zostały ustalone jednostki, w których skarżący popełnił służbę, zakresy jego obowiązków oraz warunki wykonywania służby. Przeprowadzone postępowanie nie potwierdziło, że skarżący w okresie służby wykonywał swoje obowiązki w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu. Sam skarżący, który brał czynny udział w postępowaniu, nie wskazał żadnych przypadków, które można byłoby uznać za przesłankę do podwyższenia emerytury o 0,5%. Fakt wykonywania czynności operacyjno-śledczych, sam w sobie nie stanowi takiej przesłanki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), dalej: "p.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). W myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] czerwca 2015 r. oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] kwietnia 2015 r. nie naruszają prawa. Zaskarżonym postanowieniem odmówiono J. K. wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w Straży Granicznej - w okresie od dnia [...] września 1999 r. do dnia [...] lutego 2015 r. - w warunkach uprawniających do podwyższenia emerytury. Zauważyć należy, że stosownie do treści art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 900 ze zm.), emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Przyznając funkcjonariuszom w ww. przepisie ustawy uprawnienie do podwyższenia emerytury, ustawodawca zawarł w art. 15 ust. 6 ustawy delegację do wydania rozporządzenia określającego szczegółowe warunki podwyższania emerytury, o których mowa w ust. 2 i 3. Na podstawie tej delegacji zostało wydane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734 ze zm.). Rozporządzenie to weszło w życie w dniu 1 czerwca 2005 r. (§ 7) i ma zastosowanie do okresu służby funkcjonariuszy po jego wejściu w życie, nie reguluje - poza wyjątkami określonymi w § 6 i 6a ust. 3 - kwestii jego stosowania do wcześniejszych okresów służby i nabycia uprawnień, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia. Wcześniejszym rozporządzeniem, regulującym kwestie szczegółowych warunków podwyższania emerytur było rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 167, poz. 1373), które obowiązywało do dnia 31 maja 2005 r. Jeszcze wcześniejszym rozporządzeniem regulującym odnośne kwestie było rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 lutego 1995 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 21, poz. 114 ze zm.). Rozporządzenie to, stosownie do treści § 7, miało zastosowanie do funkcjonariuszy, którzy nabyli prawo do emerytury po dniu 25 maja 1994 r. Rozporządzenie to obowiązywało do dnia 23 października 2002 r. Działanie organów na podstawie przepisów prawa oznacza rozpoznanie sprawy co do istoty na podstawie obowiązującego prawa, mającego zastosowanie w konkretnym stanie faktycznym (por wyrok NSA z dnia 7 września 1994 r., sygn. akt II SA 1111/93, publ. ONSA 1995/3/120). W sytuacjach, gdy ustawodawca nie ustanawia przepisów przejściowych, należy przyjąć, że przepisy nowego rozporządzenia mają zastosowanie do zdarzeń zaistniałych po ich wejściu w życie, jak i do tych, które miały miejsce wcześniej ale trwały nadal. Prawidłowo zatem organ odwoławczy uznał, iż złożony w niniejszej sprawie wniosek o wydanie zaświadczenia należy odnieść do przepisów obowiązujących w całym wnioskowanym okresie służby, a nie tylko do aktualnie obowiązujących przepisów (por. wyrok NSA z dnia 1 września 2011 r., sygn. akt I OSK 376/11, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Słusznie również organ odwoławczy zauważył, iż treść § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r., zgodnie z którym emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia, jest zasadniczo tożsama względem § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. oraz względem § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 1995 r. Prawidłowo zatem organ odwoławczy dokonał oceny tych samych przesłanek podwyższenia emerytury, które zostały określone w § 4 pkt 1 ww. rozporządzeń. Stosownie do treści § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 239, poz. 2404 ze zm.), środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu lub Państwowej Straży Pożarnej. Powyższe zaświadczenie, w myśl § 14 ust. 2 ww. rozporządzenia, wydaje się na żądanie funkcjonariusza. Wskazać również należy, że w wyroku z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt U 12/13 (publ. Dz. U. z 2014, poz. 736, OTK-A 2014/5/56), Trybunał Konstytucyjny orzekł, że § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w zakresie w jakim stanowi o bezpośrednim zagrożeniu życia lub zdrowia, jest niezgodny z art. 15 ust. 6 w związku z ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin oraz z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Trybunał Konstytucyjny podniósł, że słowo "bezpośrednie" z § 4 pkt 1 rozporządzenia z 2005 r. nie stanowi merytorycznego rozwinięcia przysłówka "szczególnie" z art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy. Zwrot "bezpośrednie zagrożenie życia i zdrowia" dotyczy związku przyczynowo-skutkowego i nakazuje adresatom § 4 pkt 1 rozporządzenia z 2005 r. odwołać się do konkretnej koncepcji związku przy określeniu, czy został spełniony ustawowy warunek emerytury. Natomiast zwrot "szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu" odnosi się do kwalifikacji zagrożenia per se, rozumianej jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Z perspektywy ustawowej regulacji ważne jest, aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, ale miało charakter wyjątkowy. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, przepis § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszom Policji (...) wymaga, aby zagrożenie nie tylko miało charakter "szczególny", ale również pozostawało w ściśle określonej ("bezpośredniej") relacji kauzalnej z czynnościami funkcjonariusza. Uprawnienia do takiego dookreślenia ustawowego warunku podwyższania emerytury nie można wywieść z art. 15 ust. 6 w zw. z ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...). Trybunał Konstytucyjny uznał w tej sytuacji, że wprowadzenie w rozporządzeniu z 2005 r. kryterium "bezpośredniości" doprowadziło do zawężenia ustawowego wymogu podwyższania emerytury. Wskazać również należy, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń regulują przepisy Działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Postępowanie to stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym. Zgodnie z art. 217 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa albo osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Stosownie zaś do art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie potwierdzające fakty lub stan prawny, wynikający z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.). Z przywołanych przepisów wynika, iż tryb wydawania zaświadczeń uregulowany w Kodeksie postępowania administracyjnego różni się w sposób istotny od pozostałych unormowań w nim zawartych. Wydawanie zaświadczeń oparte jest, co do zasady, na posiadanych przez organ danych. Konieczne postępowanie wyjaśniające odnosić się może do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca. Ponadto, jak już wyżej wykazano, z przepisu art. 218 § 1 k.p.a. wynika jednoznacznie, że obowiązek wydania zaświadczenia wiąże się z prowadzeniem przez organ ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Wydając zaświadczenie organ działa wyłącznie na podstawie i w granicach prawa, a w konsekwencji jego działanie uzależnione jest od tego, czy i jakie rejestry, ewidencje lub inne dane znajdują się w jego posiadaniu. Zaświadczenia nie są aktami administracyjnymi, lecz czynnościami faktycznymi, ponieważ nie są oświadczeniami woli, lecz oświadczeniami wiedzy. Zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem istnienia określonego stanu prawnego lub faktów, a przy jego pomocy organ stwierdza, co mu jest wiadome, nie rozstrzygając jednak żadnej sprawy (v. Z. Kmieciak: "Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalenia i weryfikacji jego treści", Państwo i Prawo 2004/10/58). Zaświadczenie nie ma charakteru prawotwórczego, nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Wprawdzie w doktrynie przyjmuje się, że do postępowania w sprawach zaświadczeń mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym przepisy o dowodach, to jednak - z uwagi na treść art. 218 § 1 i § 2 k.p.a. - organ nie ma obowiązku wydawania zaświadczeń na podstawie wszystkich dowodów, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Postępowanie wyjaśniające w sprawie o wydanie zaświadczenia może być przeprowadzone jedynie w koniecznym zakresie, a taka regulacja modyfikuje zasady postępowania dowodowego ustalone w Kodeksie postępowania administracyjnego. Występujący w tym przepisie zwrot "w koniecznym zakresie" wyraźnie wskazuje na ograniczenie ram postępowania dowodowego w stosunku do zakreślonych w art. 75 - 86 k.p.a. Postępowanie wyjaśniające prowadzone na podstawie art. 218 § 2 k.p.a. polega bowiem na zbadaniu stanu faktycznego i prawnego z wykorzystaniem środków dowodowych, jednakże nie w celu poczynienia nowych ustaleń faktycznych lub prawnych, a jedynie usunięcia wątpliwości co do znanych, bo istniejących już faktów lub praw. Postępowanie wyjaśniające prowadzone zgodnie z art. 218 § 2 k.p.a. musi odnosić się do faktów i okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestru, czy zbioru danych innego rodzaju. Innymi słowy, organ może wydać jedynie takie zaświadczenie, którego treść wynika z posiadanych dokumentów, niedopuszczalne jest natomiast, na przykład w drodze zeznań świadków, tworzenie na potrzeby wydania danego zaświadczenia nowych dokumentów. Zeznania świadków w toku postępowania wyjaśniającego są zatem dopuszczalne jedynie na okoliczność istnienia w organie dokumentacji potwierdzającej wykonywanie obowiązków służbowych w określonych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. W rozpoznawanej sprawie organ, odmawiając wydania zaświadczenia potwierdzającego fakt pełnienia przez skarżącego służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, wskazał w sposób wyczerpujący, iż przeprowadzona analiza akt osobowych oraz dokumentacji będącej w dyspozycji właściwych komórek organizacyjnych [...] Oddziału Straży Granicznej nie wykazała istnienia dowodów (dokumentów), potwierdzających, że skarżący w trakcie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku czynności w sytuacjach, w których istniało szczególne zagrożenie życia lub zdrowia. Organ wskazał, iż J. K. został przyjęty do służby w Straży Granicznej w dniu [...] września 1999 r. Następnie pełnił służbę: od dnia [...] września 1999 r. do dnia [...] stycznia 2001 r. - w [...] kompanii odwodowej [...]OSG; od dnia [...] stycznia 2001r. do dnia [...] maja 2001 r. - w Centrum Szkolenia Straży Granicznej w [...] (studium służby granicznej I etap); od dnia [...] maja 2001 r. do [...] maja 2001 r. - w dyspozycji Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej; od dnia [...] maja 2001 r. do dnia [...] lipca 2001 r. - w Centrum Szkolenia Straży Granicznej w [...] (studium służby granicznej I etap); od dnia [...] sierpnia 2001 r. do dnia [...] listopada 2001 r. - w [...] kompanii odwodowej [...]OSG; od dnia [...] grudnia 2001 r. do dnia [...] kwietnia 2002 r. - w Wydziale Ochrony Granicy Państwowej [...]OSG; od dnia [...] kwietnia 2002 r. do dnia [...] lutego 2015 r. - w Wydziale Operacyjno-Śledczym [...]OSG. W dniu [...] lutego 2015 r. rozkazem personalnym nr [...] Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] grudnia 2014 r. skarżący został zwolniony ze służby w Straży Granicznej. W związku z powyższym organ zwrócił się do jednostek organizacyjnych, w których skarżący pełnił służbę oraz tych, które mogły być w posiadaniu dokumentacji z tego okresu o udzielenie informacji, czy skarżący podejmował czynności uzasadniające prawo do podwyższenia emerytury, o których mowa w § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. z uwzględnieniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt U 12/13. Powyższe zapytanie organ skierował do Wydziału Granicznego [...]OSG, Wydziału Operacyjno-Śledczego [...]OSG, Archiwum Zakładowego Wydziału Ochrony Informacji [...]OSG oraz do Archiwum Straży Granicznej w [...]. W odpowiedzi Naczelnik Wydziału Granicznego pismem z dnia [...] marca 2015r. stwierdził, iż Wydział Graniczny nie posiada dokumentacji służbowej za okres od dnia [...] września 1999 r. do dnia [...] kwietnia 2002 r. dotyczącej ww. funkcjonariusza rezerwy. Naczelnik Wydziału Operacyjno-Śledczego w piśmie z dnia [...] marca 2015 r. oraz z dnia [...] marca 2015 r. poinformował, iż skarżący - w okresie od dnia [...] kwietnia 2002 r. do dnia [...] grudnia 2008 r. - wykonywał czynności, w których zagrożenie życia lub zdrowia miało charakter potencjalny, przy czym funkcjonariusz pobierał w tym okresie zwiększony dodatek służbowy z tytułu wykonywania ww. czynności. Wskazał, iż w pozostałym okresie pełnienia służby w ww. Wydziale skarżący wykonywał przede wszystkim czynności o charakterze biurowym. Poinformował również, iż nie posiada dokumentacji służbowej, z której jednoznacznie wynikałoby, że ww. funkcjonariusz, w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze, w których istniało szczególne zagrożenie życia lub zdrowia. Z kolei Naczelnik Wydziału Ochrony Informacji w piśmie z dnia [...] marca 2015r. wskazał, iż Archiwum Zakładowe Wydziału Ochrony Informacji [...]OSG nie dysponuje dokumentacją, która potwierdzałaby informacje będące przedmiotem zainteresowania. Natomiast Kierownik Archiwum Straży Granicznej w [...] pismem z dnia [...] marca 2015 r. poinformował, iż w wyniku przeprowadzonego przeglądu wskazanych materiałów z zespołu [...] Oddziału Straży Granicznej z lat 1999-2012 (meldunki sytuacyjne oraz rozkazy dzienne) nie odnaleziono zapisów stwierdzających pełnienie przez skarżącego służby w warunkach opisanych w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005r. Organ dokonał również analizy teczki akt osobowych, w tym szczegółowych zakresów obowiązków skarżącego, opinii służbowych oraz rozkazów personalnych dotyczących jego osoby. Weryfikacja ta doprowadziła organ do wniosku, że brak jest danych mogących stanowić podstawę wydania wnioskowanego zaświadczenia. W ocenie Sądu wnioski organu, wywiedzione po analizie powyższych dokumentów, są słuszne. Podkreślić w tym miejscu należy, że warunkiem sine qua non uznania, że funkcjonariusz uczestniczył w działaniach uprawniających do podwyższenia emerytury jest wystąpienie warunków szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu. Zagrożenie takie musi być rzeczywiste, wprost wynikające, a nie dające się jedynie przewidzieć. Zagrożenie to nie może mieć charakteru abstrakcyjnego, lecz ma być obiektywne i konkretne. Chodzi zatem o konkretne sytuacje takiego zagrożenia z określeniem ich daty, miejsca, przebiegu zdarzenia, podczas którego dana osoba swoim zachowaniem stwarzała niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia funkcjonariusza. Istnieje bowiem oczywista różnica pomiędzy potencjalnym niebezpieczeństwem, z jakim wiązała się służba w Straży Granicznej na określonym stanowisku, a szczególnym zagrożeniem życia lub zdrowia, występującym przy podejmowaniu konkretnej czynności, udziale w konkretnym zdarzeniu bądź w określonej akcji i to w ściśle wymaganym wymiarze czasowym wskazanym w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Dlatego też z samego faktu, że skarżący w toku pełnienia służby (przy czym nie we wszystkich ww. okresach jej pełnienia) wykonywał czynności operacyjno-rozpoznawcze, nie można wywodzić, w ocenie Sądu, że w każdym przypadku występowało w czasie ich realizacji szczególne zagrożenie życia lub zdrowia funkcjonariusza. Służba w takiej formacji jak Straż Graniczna w sposób oczywisty wiąże się z narażeniem zdrowia, a nawet życia przy wykonywaniu ustawowych zadań. Stąd też możliwość podwyższenia emerytury z tytułu służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu jest swoistym przywilejem i może mieć miejsce tylko w sytuacji, kiedy w sposób nie budzący wątpliwości zostanie wykazane pełnienie służby w takich warunkach. Podkreślenia także wymaga, że wydawane w takiej sytuacji zaświadczenie odnosi się do konkretnego, zindywidualizowanego wnioskodawcy. Z samego faktu pełnienia służby na danym stanowisku, z przypisanymi do tego stanowiska obowiązkami, nie wynika, że jest to służba pełniona w warunkach szczególnych. Dopiero bowiem z chwilą zaistnienia w trakcie służby konkretnych sytuacji zagrożenia życia lub zdrowia wypełniają się przesłanki, o których stanowi ww. rozporządzenie. Odmowa wydania zaświadczenia żądanej treści w rozpoznawanej sprawie, została poprzedzona przeprowadzeniem przez organ wszechstronnego postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 218 § 2 k.p.a. Z uwagi na to, że w aktach osobowych skarżącego nie odnaleziono dokumentów, które potwierdzałyby jego udział w czynnościach określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r., organ wystąpił do ww. komórek organizacyjnych NOSG o dokonanie analizy dokumentów będących w ich posiadaniu, które mogłyby potwierdzić, iż skarżący pełnił służbę w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. Nieuzasadniony jest zatem zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisów postępowania, w tym reguł postępowania dowodowego określonych w art. 75 - 80 k.p.a. Dokonana przez Sąd analiza akt administracyjnych i osobowych skarżącego prowadzi do wniosku, że badanie dokumentacji dotyczącej skarżącego zostało przeprowadzone z zachowaniem należytej staranności. W oparciu o uzyskane informacje organ zatem zasadnie przyjął, iż zasoby dokumentujące przebieg służby skarżącego, nie dają podstaw do wydania zaświadczenia żądanej treści. Wobec powyższego za nieuzasadniony uznać należy zarzut naruszenia art. 7 k.p.a., bowiem organ w żadnym momencie postępowania nie uchybił zawartej tam zasadzie. Brak jest również podstaw do uznania, że w sprawie doszło do naruszenia art. 8 k.p.a. wyrażającego zasadę zaufania strony do organu władzy publicznej oraz art. 9 k.p.a. formułującego zasadę informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków. W świetle powyższego, mając na względzie, iż przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie potwierdziło istnienia dokumentacji, z której wynikałoby, że skarżący w czasie pełnienia służby w Straży Granicznej podejmował co najmniej sześć razy w ciągu roku czynności służbowe w warunkach określonych w § 4 pkt 1 ww. rozporządzenia, organ zasadnie odmówił wydania zaświadczenia żądanej treści. Zauważyć również należy, że powołany wyżej wyrok Trybunału Konstytucyjnego ma charakter zakresowy, tj. stwierdził niezgodność § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w zakresie w jakim stanowi o "bezpośrednim" zagrożeniu życia lub zdrowia z art. 15 ust. 6 w związku z ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis § 4 pkt 1 ww. rozporządzenia (oraz ww. rozporządzeń uprzednio obowiązujących) mógł zatem stanowić podstawę odmowy wydania zaświadczenia w niniejszej sprawie, jednakże obowiązkiem organu było stwierdzenie w oparciu o prowadzone ewidencje, rejestry bądź inne dane znajdujące się w jego posiadaniu, czy skarżący w trakcie wykonywania obowiązków służbowych nie podejmował, co najmniej sześć razy w ciągu roku czynności w sytuacjach, w których istniało szczególne zagrożenie życia lub zdrowia, a nie w sytuacjach bezpośredniego zagrożenia życia i zdrowia. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji wynika, że odmowa wydania zaświadczenia nastąpiła z uwzględnieniem treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego, co czyni nieuzasadnionym zarzut skargi w odnośnym zakresie. W tym stanie rzeczy uznać należy, że zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2015 r. odpowiadają prawu, zaś zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Mając na względzie wszystko powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.