II SA/Wa 1411/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Maria Werpachowska, Sławomir Antoniuk (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi K. D. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania - uchyla zaskarżone postanowienie - Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdzić niedopuszczalność wniesionego przez podinsp. K. D. odwołania od rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] odwołującego z dniem [...] lutego 2016 r. wymienionego policjanta z pełnienia służby w Jednostce Specjalnej [...] Misji Europejskiej w zakresie praworządności w K. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Komendant Główny Policji wskazał, iż podinsp. K. D. rozkazem personalnym z dnia [...] października 2015 r. nr [...] został delegowany z dniem [...] listopada 2015 r. na okres 6 miesięcy do pełnienia służby w Polskim Kontyngencie [...] Misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w K. ([...]). Policjantowi zostały powierzone obowiązki dowódcy drużyny Jednostki Specjalnej Polskiej [...] ([...]). Następnie ww. funkcjonariusz rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] został odwołany z dniem [...] lutego 2016 r. z pełnienia służby we wskazanej Jednostce. Komendant Główny Policji otrzymał skierowane do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji odwołanie podinsp. K. D. od rozkazu personalnego z dnia [...] lutego 2016 r. Przedmiotowe odwołanie zostało przekazane przez Komendę Główną Policji do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji. Jednakże Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zwrócił sprawę według właściwości Komendantowi Głównemu Policji z uwagi na fakt, iż ustawodawca ani w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.), ani w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 20 listopada 2002 r. w sprawie uprawnień i obowiązków policjantów delegowanych do pełnienia służby poza granicami państwa (Dz. U. Nr 207, poz. 1755 ze zm.) nie przewidział nadzoru instancyjnego Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawach dotyczących odwołania z pełnienia służby poza granicami państwa. Tego typu sprawy będące sprawami ze stosunku podległości funkcjonariusza wobec przełożonych są rozpatrywane wyłącznie przez właściwe organy Policji. Uznając odwołanie za niedopuszczalne Komendant Główny Policji zwrócił uwagę, iż rozkaz personalny z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] nie dotyczy żadnej ze spraw o których mowa w art. 32 ust. 3 w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, tj. mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk przez Komendanta Głównego Policji, od których to decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw wewnętrznych. W związku z powyższym należało uznać, że przedmiotowy rozkaz personalny w części dotyczącej dodatku zagranicznego jest decyzją ostateczną, pochodzącą od "ministra" w rozumieniu k.p.a. (art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy o Policji), a to z kolei oznacza, jak stanowi art. 127 § 3 k.p.a., że od decyzji takiej nie służy odwołanie do innego organu, lecz wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do Komendanta Głównego Policji (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2016 r. sygn. akt I OSK 273/15). Natomiast w zakresie dotyczącym odwołania podinsp. K. D. z pełnienia służby poza granicami państwa w celu realizacji zadań, o których mowa w art. 145a ustawy o Policji, tj. w Jednostce Specjalnej [...] Misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności ([...]) w K., przedmiotowy rozkaz nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu ustawy k.p.a. (wyrok NSA w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. I SAB 251/00), lecz jest aktem władczym o charakterze wewnętrznym, wynikającym z podległości służbowej. Organ przywołując treść § 3 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2013 r. poz. 644 ze zm.), § 5 ust. 1 rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie uprawnień i obowiązków policjantów delegowanych do pełnienia służby poza granicami państwa oraz art. 1 ustawy o Policji stwierdził, iż przełożony właściwy w sprawach osobowych jednostronnie i władczo kształtuje istotne składniki stosunku służbowego. Zatem zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej odwołania z delegowania nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 k.p.a. Należy go traktować jako akt władczy o charakterze wewnętrznym, który wynika z podległości służbowej. Przy tym Komendant Główny Policji, jako przełożony wszystkich funkcjonariuszy Policji, ma prawo — uwzględniając interes służby — decydować o delegowaniu bądź odwołaniu z delegowania policjantów z wykorzystaniem instrumentów prawnych gwarantowanych przez ustawę o Policji oraz przepisy wykonawcze. Ciążąca na Komendancie Głównym Policji odpowiedzialność za realizację ustawowych zadań daje możliwość i uprawnienie do doboru osób, które zapewnią najskuteczniejsze wykonywanie ustawowych zadań zarówno w państwie, jaki poza jego granicami. Komendant Główny Policji reasumując stwierdził, iż rozkaz personalny z dnia [...] lutego 2016 r. w części dotyczącej odwołania z dniem 24 lutego 2016 r. funkcjonariusza z pełnienia służby w Jednostce Specjalnej Polskiej [...] Misji Europejskiej w zakresie praworządności ([...]) w K. nie jest decyzją administracyjną, a co za tym idzie wniesienie od niego odwołania jest niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych (art. 134 k.p.a) Postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2016 r. stało się przedmiotem skargi wniesionej przez K. D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu postanowieniu oraz poprzedzającemu go rozkazowi personalnemu Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2016 r. skarżący zarzucił naruszenie: 1. przepisów dających podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, tj. art. 5 ustawy o Policji w zw. z art. 5 k.p.a. w zw. z art. 268a k.p.a. w zw. z art. 104 k.p.a., poprzez wydanie rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2016 r. przez podinsp. L.W., który nie przedstawił pisemnego upoważnienia do załatwienia przedmiotowej sprawy i nie dołączył go do rozkazu, a nadto brak kompetencji pełniącego obowiązki Komendanta Głównego Policji do podejmowania decyzji personalnych (w czasie od [...] lutego do [...] kwietnia 2016 r. nie było Komendanta Głównego Policji, lecz pełniący obowiązki Komendanta), ponieważ tylko organ administracji publicznej w postaci Komendanta Głównego Policji poprzez wydanie decyzji administracyjnej może załatwiać sprawy personalne dotyczące delegowania bądź odwoływania policjantów pełniących służby w kontyngentach policyjnych co skutkuje, tym że zaskarżony rozkaz dotknięty jest wadą nieważności, o której mowa w art. 156 par. 1 pkt 7 k.p.a., 2. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145a ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji w zw. z art. 145f pkt 2 ustawy o Policji w zw. § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 listopada 2002 r. w sprawie uprawnień i obowiązków policjantów delegowanych do pełnienia służby poza granicami państwa poprzez uznanie, że rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2016 r. nie jest decyzją administracyjną, lecz aktem władczym o charakterze wewnętrznym wynikającym z podległości służbowej i nie przysługuje od niego odwołanie, co stoi w sprzeczności treścią zapisu § 5 powołanego rozporządzenia, zawierającego wykaz składników rozkazu o delegowaniu bądź odwołaniu policjanta do pełnienia służby poza granicami państwa, które to elementy są kompatybilne z treścią art. 107 k.p.a., a w szczególności zawierają zapis o konieczności pouczenia o przysługujących policjantowi środkach odwoławczych, 3. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: a) art. 9 k.p.a., poprzez naruszenie zasady należytego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania w ten sposób, że w rozkazie personalnym Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2016 r. zawarto pouczenie o przysługującym policjantowi odwołaniu od rozkazu do Ministra Spraw Wewnętrznych Administracji za pośrednictwem Komendanta Głównego w terminie 14 dni, co zostało przez skarżącego uczynione, a następnie ze szkodą dla skarżącego polegającą na wprowadzeniu go w błąd co do adresata odwołania oraz nazwy środka odwoławczego, przysłano mu decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. utrzymującą w mocy zaskarżony rozkaz personalny nr [...] oraz postanowienie nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2016 r. stwierdzające, że odwołanie skarżącego do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji od rozkazu personalnego nr [...] jest niedopuszczalne, b) art. 7 i 77 k.p.a., gdyż organ przed wydaniem postanowienia nr [...] oraz rozkazu personalnego nr [...] powinien podjąć kroki niezbędne do dokładnego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, natomiast w przedmiotowej sprawie uniemożliwiono skarżącemu złożenie jakichkolwiek wyjaśnień, c) art. 80 k.p.a., poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów, gdyż wydając rozkaz personalny nr [...] oparto się wyłącznie na wynikach nieprawidłowo przeprowadzonych badań urządzeniem Alcosensor IV bez przeprowadzenia innych dowodów w sprawie, d) art. 130 k.p.a., gdyż wydano rozkaz personalny i go wykonano pomimo tego, że nie nadano mu rygoru natychmiastowej wykonalności. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł, na podstawie art. 135 p.p.s.a., o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2016 r., ewentualnie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go rozkazu personalnego nr [...] w całości, a także o: 1) zwrócenie się do Komendanta Głównego Policji o nadesłanie akt postępowania dyscyplinarnego nr [...] oraz [...] i na tej podstawie przeprowadzenie dowodów uzupełniających odnośnie stwierdzenia nieprawidłowości podczas badania skarżącego na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu oraz stosunków panujących pomiędzy skarżącym a Dowódcą [...] Rotacji Jednostki Specjalnej Polskiej [...] w K. mł. insp. P. K., które to okoliczności były podstawą odwołania skarżącego z pełnienia służby w Jednostce Specjalnej Polskiej [...] Misji Europejskiej w zakresie praworządności ([...]) w K., gdyż jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w niniejszej sprawie, 2) przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci orzeczenia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] (sygn. akt. [...]) przeciwko podinsp. K. D. o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego wobec stwierdzenia, że przeprowadzone postępowanie dyscyplinarne nie potwierdziło zaistnienia przewinienia dyscyplinarnego, gdyż jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wskazał na niezasadność poniesionych w skardze zarzutów oraz wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną zaskarżonego orzeczenia stanowi art. 134 k.p.a. Zgodnie z jego treścią organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dają organowi odwoławczemu dwie podstawy do wydawania orzeczeń w postępowaniu odwoławczym, tj. art. 134 i art. 138 k.p.a. Organ odwoławczy może zatem stwierdzić, iż odwołanie jest niedopuszczalne lub rozpoznać je merytorycznie, jeżeli jest ono dopuszczalne. Organ odwoławczy orzeka zatem zawsze w drugiej instancji administracyjnej i od wydanego przez ten organ orzeczenia nie służy środek odwoławczy. Zaskarżone postanowienie jest postanowieniem formalnym, stwierdzając bowiem niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zamyka drogę do merytorycznego rozpoznania tego środka. Ocena zgodności z prawem omawianego rozstrzygnięcia ogranicza się więc wyłącznie do badania poprawności zastosowania przepisów postępowania. W rozpatrywanej sprawie nie sposób zaakceptować prawidłowości zastosowania przepisów art. 134 i art. 127 § 3 k.p.a. z podanych poniżej powodów. Kluczowe znaczenie w sprawie ma bowiem rozstrzygnięcie, czy rozkaz personalny w przedmiocie odwołania policjanta z delegowania z pełnienia służby poza granicami kraju jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 § 1 i art. 107 § 1 k.p.a., czy też aktem wewnętrznym wynikającym z podległości służbowej, od którego środek zaskarżenia nie przysługuje. W ocenie Sądu, rozkaz personalny wydawany w tym przedmiocie jest decyzją administracyjną, od której stronie przysługuje prawo wniesienia odwołania (tutaj wniosek o ponowne rozparzenie sprawy) i zaskarżenia decyzji ostatecznej skargą do sądu administracyjnego. W pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę, iż w świetle postanowień art. 145a ust. 1 i 2 ustawy o Policji, policjant może zostać delegowany do pełnienia służby poza granicami państwa w celu realizacji zadań określonych w art. 1 ust. 2 pkt 7 i ust. 3, w kontyngencie policyjnym wydzielonym do udziału w m.in. w misji pokojowej, jeżeli wyrazi pisemną zgodę. Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz.U. z 2013r. poz. 644) w § 1 pkt 4 wyjaśnia, iż pod pojęciem sprawy osobowej należy rozumieć sprawę związaną z nawiązaniem, zmianą i rozwiązaniem stosunku służbowego oraz wynikającymi z jego treści prawami i obowiązkami policjantów. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 6 tego rozporządzenia, sprawy osobowe policjantów dotyczą w szczególności delegowania do pełnienia służby poza granicami państwa. Ustęp 3 powołanego § zaś stanowi, iż sprawy osobowe załatwia się na piśmie w formie rozkazu personalnego, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Zgodnie z § 19 ust. 1 powołanego rozporządzenia, nawiązanie, zmiana i rozwiązanie stosunku służbowego (zbieżnie z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji) następuje przez wydanie rozkazu personalnego odpowiednio o mianowaniu, wyznaczeniu lub powołaniu na stanowisko służbowe, przeniesieniu, zwolnieniu lub odwołaniu z tego stanowiska albo o zwolnieniu ze służby. Do postępowania w sprawach osobowych dotyczących nawiązania, zmiany i rozwiązania stosunku służbowego w zakresie nieuregulowanym rozporządzeniem stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (ust. 2). Z powyższych regulacji prawnych bezsprzecznie wynika, iż zmiana stosunku służbowego wymaga wydania rozkazu personalnego w formie decyzji administracyjnej w rozumieniu przepisów k.p.a. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie podkreślano, iż istotą służby w Policji jest m.in. dyspozycyjność jej funkcjonariuszy, a granice dyspozycyjności zakreślone są przepisami ustawy oraz aktów wykonawczych. Stosunek służbowy policjanta ma charakter administracyjnoprawny i w związku z tym przełożony, w sprawach osobowych, jednostronnie i władczo kształtuje jego istotne składniki. Zatem również decyzja o oddelegowaniu z pełnienia służby poza granicami kraju podejmowana jest władczo, przy spełnieniu przesłanek wynikających z przepisów prawa. W ocenie Sądu, choćby z uwagi na daleko idące sutki w sferze stosunku służbowego, a do takich należy określenie sprawowanej przez policjanta funkcji (pełnionej w kontyngencie), miejsce pełnienia służby w poza granicami kraju, należy kwalifikować przedmiotową decyzję jako tę, która kształtuje zewnętrzną sferę stosunku służbowego. O ile bowiem delegowanie funkcjonariusza do czasowego pełnienia służby i powierzenie obowiązków w innej jednostce Policji na terenie kraju nie zmienia statusu prawnego policjanta, o tyle delegowanie do pełnienia służby poza granice kraju już ten status zmienia w sposób istotny, przyznając policjantowi szereg praw i obowiązków wynikających z faktu pełnienia misji poza granicami Państwa. Ten pogląd zdaje się potwierdzać analiza rozwiązań przyjętych przez prawodawcę w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 20 listopada 2002 r. w sprawie uprawnień i obowiązków policjantów delegowanych do pełnienia służby poza granicami państwa (Dz. U. Nr 207, poz. 1755 ze zm.). Przepis § 5 ust. 1 tego rozporządzenia wskazuje, iż delegowanie policjanta i jego odwołanie z delegowania następuje w formie rozkazu personalnego o delegowaniu lub o odwołaniu z delegowania. Zgodnie z ust. 2 powołanego §, rozkaz o delegowaniu, z uwzględnieniem ust. 3, zawiera: 1) oznaczenie przełożonego wydającego rozkaz; 2) datę wydania; 3) powołanie podstawy prawnej; 4) stopień policyjny, nazwisko i imię policjanta, imię ojca oraz numer identyfikacyjny policjanta; 5) charakter służby (kandydacka, kontraktowa, przygotowawcza lub stała); 6) nazwę stanowiska służbowego oraz nazwę jednostki organizacyjnej Policji, w której policjant pełni służbę; 7) datę, miejsce i czas trwania delegowania; 8) określenie sprawowanej przez policjanta funkcji; 9) uzasadnienie faktyczne i prawne; 10) pouczenie o przysługujących policjantowi środkach odwoławczych; 11) podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby wydającej rozkaz oraz w przypadku delegowania policjanta, któremu przyznano dodatek zagraniczny lub operacyjny, rozkaz o delegowaniu określa kategorię i stawkę przyznanego dodatku (ust. 3). Zaś § 5 ust. 5 ww. rozporządzenia stawni, iż rozkaz o odwołaniu z delegowania zawiera, z zastrzeżeniem ust. 6, dane, o których mowa w ust. 2 pkt 1-6 i 9-11, a ponadto: 1) datę odwołania z delegowania; 2) termin rozliczenia się z wyposażenia; 3) termin wykorzystania urlopu, o którym mowa w § 18; 4) datę podjęcia przez policjanta służby w jednostce organizacyjnej Policji, w której policjant pełni służbę oraz rozkaz o odwołaniu z delegowania policjanta, któremu przyznano dodatek zagraniczny lub operacyjny, dodatkowo określa datę, po upływie której uprawnienie do otrzymywania tego dodatku nie przysługuje (ust. 6). Analiza powyższych przepisów wskazuje jednoznacznie, iż prawodawca dla rozkazu personalnego odwołującego policjanta z delegowania z pełnienia służby poza granicami kraju przewidział formę decyzji administracyjnej, albowiem jak słusznie podniesiono w skardze, wszystkie ww. wymienione elementy rozkazu personalnego, w szczególności wymóg powołania podstawy prawnej, uzasadnienia faktycznego i prawnego rozkazu personalnego oraz pouczenie o przysługującym stronie środku odwoławczym w powiązaniu ze sprawą osobową załatwianą w formie rozkazu personalnego, świadczą o tym właśnie charakterze podejmowanego rozstrzygnięcia. Zwrócić uwagę należy, iż prawodawca nie pozostawił organowi Policji swobody w zakresie odwoływania policjanta z delegowania z pełnienia służby poza granicami kraju, jak to ma miejsc choćby w przypadku powierzenia pełnienia obowiązków na innym stanowisku w tej samej miejscowości (w art. 37 ustawy o Policji ustawodawca nie określił przesłanek warunkujących podjęcie decyzji w tej sprawie lecz pozostawiając to w gestii przełożonego policjanta i potrzeb służby). Natomiast w powołanym rozporządzeniu z dnia 20 listopada 2002 r. prawodawca, ustalił iż czas trwania delegowania określa się w rozkazie personalnym, zaś wcześniejsze oddelegowanie policjanta może nastąpić z przyczyn obligatoryjnych (§ 7 ust. 1) z uwagi na: 1) stan zdrowia uniemożliwiający dalsze pełnienie służby w kontyngencie; 2) niewykonywanie zadań wynikających ze sprawowanej przez niego funkcji w kontyngencie policyjnym przez okres dłuższy niż 14 dni, z przyczyn leżących po stronie policjanta; 3) wniosek przedstawiciela państwa przyjmującego kontyngent policyjny lub uprawnionego organu organizacji międzynarodowej, któremu kontyngent został podporządkowany; 4) ustanie celu skierowania kontyngentu oraz fakultatywnych (§ 7 ust. 2): 1) w przypadku wszczęcia w kraju przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego, karnego lub karnego skarbowego; 2) gdy za przewinienie lub naruszenie dyscypliny służbowej ma zostać wymierzona kara dyscyplinarna, do której wymierzenia dowódca kontyngentu nie jest uprawniony; 3) w przypadku niewywiązywania się przez niego z obowiązków służbowych powierzonych do wykonywania w czasie delegowania, stwierdzonego w ocenie okresowej; 4) na jego wniosek; 5) gdy uzasadnia to interes służby lub potrzeby jednostki organizacyjnej Policji, w której policjant pełni służbę. W świetle powyższych precyzyjnych przesłanek warunkujących podjęcie decyzji o odwołaniu policjanta z delegowania z pełnienia służby poza granicami kraju trudno jest bronić tezy, że z woli ustawodawcy tego typu rozstrzygnięcie pozostawione zostało swobodnej ocenie i wewnętrznemu rozstrzyganiu przez organ Policji, z uwagi na potrzeby kadrowe i realizację zadań ustawowych Policji. Powołany zaś przez organ wyrok NSA w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. sygn. akt II SAB/251/00 i wyrażona w nim ocena prawna nie może mieć w sprawie niniejszej sprawie zastosowania, bowiem orzeczenie to zostało wydane w innym stanie prawnym, kiedy to nie obowiązywały powołane wyżej przepisy. W tych wszystkich powodów Sąd doszedł do przekonania, iż rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] jest decyzją administracyjną, która podlega zaskarżeniu na podstawie art. 127 § k.p.a. Tym samym zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 134 k.p.a. To zaś obligowało Sąd do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienie. Rozpoznając sprawę ponownie Komendant Główny Policji będzie obowiązany uznać, iż wniosek o ponowne rozparzenie prawy wniesiony przez skarżącego od ww. rozkazu personalnego z dnia [...] lutego 2016 r. jest dopuszczalny. Z uwagi na powyższe przedwczesne jest wypowiadanie się przez Sąd o prawidłowości rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2016 r. i prowadzenie postępowania dowodowego postulowanego w skardze, albowiem decyzja ta będzie podlegała kontroli instancyjnej, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 15 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a.