II SA/Wa 1414/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska po rozpoznaniu w dniu 25 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata J. B. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi D. D. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia zawieszenia w czynnościach służbowych postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. D. D., reprezentowana przez pełnomocnika, pismem z dnia 11 sierpnia 2017 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia zawieszenia w czynnościach służbowych. Do skargi nie zostało dołączone pełnomocnictwo do działania w imieniu skarżącej przed sądami administracyjnymi. Pełnomocnik skarżącej, pismem z dnia 25 września 2017 r. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego podpisu do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Wezwanie z dnia 25 września 2017 r. zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 28 września 2017 r. Zatem siedmiodniowy termin do wykonania wezwania upływał w dniu 5 października 2017 r. Pełnomocnik skarżącej w piśmie z dnia 13 października 2017 r. złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Jednocześnie do wniosku dołączył pełnomocnictwo do działania w imieniu skarżącej. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że wezwanie zostało doręczone do kancelarii w dniu 28 września 2017 r. i odebrane przez pracownika sekretariatu, podczas gdy przebywał na urlopie do dnia 8 października 2017 r. Wskazał, że niezwłocznie w terminie nie dłuższym niż 7 dni, brak został uzupełniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej "P.p.s.a." jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 87 § 1 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (§ 3). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Sąd uznał wniosek o przywrócenie terminu za dopuszczalny, stwierdzając, że przyczyna uchybienia terminowi ustała, zgodnie z oświadczeniem pełnomocnika skarżącej w dniu 8 października 2017 r. Zatem, wniosek o przywrócenie terminu złożony w dniu 16 października 2017 r. wniesiony został zatem z zachowaniem 7- dniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a. Jednocześnie jednak Sąd stwierdził, że pełnomocnik skarżącej nie uprawdopodobnił okoliczności, które wskazywałyby na brak winy w uchybieniu terminu. Podkreślenia wymaga, iż o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody niemożliwej do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie SN z dnia 6 października 1998 r., sygn. akt II CKN 8/98, LexPolonica nr 394258). W ocenie Sądu pełnomocnik skarżącej nie wykazał, aby na przeszkodzie do uzupełnienia braków formalnych skargi stanęły nagłe, niespodziewanie i niemożliwe do przewidzenia przeszkody, których pomimo ogromnych starań nie udało się usunąć. Podniesiona we wniosku okoliczność nie świadczy o braku winy w uchybieniu terminowi. W orzecznictwie sądowym do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się przerwy w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. Urlop pełnomocnika nie może być jednak uznany za przeszkodę nieprzewidzianą ani trudną do usunięcia. Zachowanie należytej staranności przy dochowaniu terminu do dokonania określonej czynności procesowej powinno polegać na takim zorganizowaniu pracy, z ustanowieniem pełnomocnika substytucyjnego czy upoważnieniu pracowników włącznie, aby podczas nieobecności jej interesy nie doznały uszczerbku oraz możliwe było podjęcie stosownych czynności procesowych. W orzecznictwie NSA przyjmuje się, że działania pełnomocnika obciążają mocodawcę, który ponosi skutki tych działań i zaniechań (por. postanowienie NSA z dnia 11 czerwca 2013 r. I FZ 145/13, z dnia 16 stycznia 2008 r. sygn. akt I OZ 1008/07, postanowienie NSA z 2 września 2014 r. sygn. akt II OZ 813/14 publ. orzeczenia.nsa.gov.pl.). Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.