II SA/Wa 1415/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie WSA Danuta Kania, Ewa Pisula – Dąbrowska (spraw.), Andrzej Góraj, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2015 r. sprawy ze skargi A. Z. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umieszczenia na liście oczekujących na najem lokalu 1. stwierdza, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa; 2. stwierdza, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu w całości. Zarząd Dzielnicy [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nie wyraził zgody na zawarcie umowy najmu lokalu socjalnego z A. Z. i rozstrzygnął o niezakwalifikowaniu jej i nieumieszczeniu na liście osób oczekujących na najem lokalu. Jako podstawę organ wskazał § 6 ust. 1 pkt 2 i § 45 pkt 5 Statutu Dzielnicy [...], stanowiącego załącznik nr [...] do Uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. w sprawie nadania statutów dzielnicom miasta [...] (z późn. zm.) w związku z § 6 pkt 8 Uchwały Nr XLVI/1422/2008 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom m. st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m. st. Warszawy (z późn. zm.) oraz § 12 i § 22 ust. 5 oraz § 24 ust. 1 Uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (z późn. zm.). W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskodawczyni A. Z. podała jedynie adres do korespondencji i nie wskazała adresu zamieszkania. Tym samym organ nie ma możliwości oceny, czy wnioskodawczyni spełnia wymogi do przyznania jej prawa do najmu lokalu socjalnego. Jednocześnie organ wskazał, że A. Z. poinformowała organ, że mieszka w różnych miejscach i złożyła oświadczenie, że nie może podać dokładnego adresu. W skardze na powyższą uchwałę, doprecyzowaną w toku postępowania przed Sądem, A. Z., wnosząc o stwierdzenie jej nieważności, wskazała, że jest osobą bezdomną, dlatego nie wskazała adresu zamieszkania, lecz podała adres do korespondencji. Podniosła, że do czasu uzyskania pełnoletności, na mocy postanowienia Sądu Rejonowego [...] Wydział [...] z dnia [...] października 2009 r., sygn. akt [...], umieszczona była w rodzinie zastępczej. W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, A. Z. spełnia warunki, określone w przepisach § 12 w związku z § 4 pkt 1 Uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Mazow. Nr 132, poz. 3937 ze zm.), do zakwalifikowania jej do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego, gdyż jest osobą bezdomną oraz znajduje się w niedostatku. Organ, odmawiając zakwalifikowania skarżącej do wynajęcia lokalu socjalnego oraz umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu, oparł się na przepisach § 12, § 22 ust. 5 i § 24 ust. 1 tej Uchwały. Zgodnie zaś z zapisem zawartym w § 22 ust. 5 Uchwały, informacje uzyskane w toku analizy, o której mowa w ust. 2, mogą stanowić podstawę odmowy zakwalifikowania wniosku. Odmowa zakwalifikowania do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego nie została jednak, w ocenie Sądu, poprzedzona "wnikliwą analizą" dotychczasowego sposobu korzystania przez skarżącą z lokalu nr [...] m. [...] przy ul. [...] w [...], do czego organ był zobligowany treścią przepisu § 22 ust. 2 pkt 1 Uchwały Nr LVIII 1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy. W szczególności organ pominął, że wnioskodawczyni jest osobą młodą, uczącą się pracującą i jednocześnie bezdomną, a zatem nie mogła wskazać organom miejsca zamieszkania, gdyż takowego nie miała. Wnioskodawczyni wyjaśniała, że obecnie mieszka gościnnie w różnych miejscach, z uwagi na bezdomność. W zaskarżonej uchwale zabrakło jakichkolwiek ustaleń i rozważań w powyższym zakresie. Przepis § 22 ust. 5 Uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy stanowi, że informacje uzyskane w toku analizy, o której mowa ust. 2. "mogą" stanowić podstawę odmowy zakwalifikowania wniosku. Rozstrzygnięcie o odmowie zakwalifikowania wniosku należy więc od uznania organu. Organ każdy przypadek powinien zatem oceniać indywidualnie, a nie arbitralnie, uwzględniając całokształt okoliczności danej sprawy. Przepis art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 150) stanowi, że gmina na zasadach i w wypadkach przewidzianych w ustawie zapewnia lokale socjalne i lokale zamienne, a także zaspokaja potrzeby mieszkaniowe gospodarstw domowych o niskich dochodach. W przepisie tym ustawodawca określił kategorie osób, które posiadają prawo do najmu lokalu mieszkalnego z gminnego zasobu i osobami takimi są osoby niemające zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych, mieszkające na terenie gminy, posiadające niskie dochody. Organ nie może zatem bez głębszej analizy pozbawiać możliwości uzyskania pomocy mieszkaniowej z gminnego zasobu osoby, która spełnia podstawowe kryteria przedmiotowe (jak warunki zamieszkiwania i wysokość dochodu). Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że zaskarżona uchwała wydana została z rażącym naruszeniem przepisów § 12, § 22 ust. 2 pkt 1 i ust. 5 uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy. Zaistniały zatem podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w oparciu o przepis art. 147 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Przepis szczególny, tj. art. 94 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.), wyłącza stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały, z uwagi na upływ jednego roku od jej podjęcia. Przepis ten stanowi, że nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia :ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo są one aktem prawa miejscowego (ust. 1). Jeżeli nie stwierdzono nieważności uchwały lub zarządzenia z powodu upływu terminu określonego w ust. 1, a istnieją przesłanki stwierdzenia nieważności, sąd administracyjny orzeka o ich niezgodności z prawem. Uchwała lub zarządzenie tracą moc prawną z dniem orzeczenia o ich niezgodności z prawem. Mając powyższe na względzie Sąd stwierdził, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa. Rozpoznając ponownie sprawę, organ zobligowany będzie poddać wnikliwej analizie sytuację skarżącej. Zarówno mieszkaniową, jak i materialną. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 147 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 94 ustawy o samorządzie gminnym i art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.