II SA/Wa 1417/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Protokolant referent stażysta Radosław Fijałkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2021 r. sprawy ze skargi D.M. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] z dnia [...]października 2020 r. nr [...] w przedmiocie uznania funkcjonariusza zwolnionego ze służby za inwalidę lub uznania za niezdolnego do samodzielnej egzystencji oraz ustalenie związku lub braku związku inwalidztwa ze służbą 1. oddala skargę w zakresie zdolności do służby; 2. odrzuca skargę w pozostałym zakresie. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga D. M. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych znak [...] z dnia [...] października 2020 r. w przedmiocie uznania funkcjonariusza, funkcjonariusza zwolnionego ze służby za inwalidę lub uznania go za niezdolnego do samodzielnej egzystencji, jak również ustalenia związku albo braku związku inwalidztwa ze służbą. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy: Pismem z dnia [...] lutego 2020 r. Dyrektor Biura Emerytalnego Służby Więziennej w W. skierował D. M. (zwany dalej: skarżący) na badanie przez komisję lekarską podległą ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w K., w celu uznania funkcjonariusza, funkcjonariusza zwolnionego ze służby za inwalidę lub uznania go za niezdolnego do samodzielnej egzystencji, jak również ustalenia związku albo braku związku inwalidztwa ze służbą.. Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] lipca 2020 r. [...] Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w W. (zwana dalej: RKL, organ I instancji), działając na podstawie ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 345 ze zm., zwana dalej: u.k.l.) oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby kandydata do Służby Więziennej i funkcjonariusza Służby Więziennej (Dz. U. z 2014 r. poz. 1989, zwane dalej: rozporządzeniem MS) orzekła, że skarżący jest zdolny do służby w Służbie Więziennej z ograniczeniem. W pkt 11 ww. orzeczenia RKL rozpoznała u skarżącego: 1) Zmiany zwyrodnieniowo-dyskopatyczne kręgosłupa C i L/S wielopoziomowe z okresowym zespołem bólowym, bez ograniczenia ruchomości i bez istotnego upośledzenia sprawności ruchowej § 34 p. 4 r. 5 kat. B; 2) Zespół korzeniowy bólowy L/S prawostronny okresowy, bez ubytków neurologicznych § 66 p. 1 r. 5 kat. A; 3) Niedosłuch ucha lewego w wywiadzie bez §. RKL uznała, iż związek schorzenia albo ułomności (niezdolności do służby, inwalidztwa) ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby: nie dotyczy. Nadto schorzenia określone w rozpoznaniu nie powodują niezdolności do służby. Uzasadniając podjęte orzeczenie organ I instancji wskazał, iż na podstawie wywiadu, okazanej dokumentacji lekarskiej i protokołu warunków służby oraz po badaniu własnym uznał, że schorzenie zwyrodnieniowe kręgosłupa skarżącego o dość znacznym stopniu zaawansowania, powoduje okresowe dolegliwości bólowe i korzeniowe L/S prawostronne wymagające sporadycznego leczenia rehabilitacyjnego, nie skutkuje jednak istotnym upośledzeniem ruchomości kręgosłupa ani ogólnej sprawności ruchowej ww. Badaniem neurologicznym nie stwierdzono ubytków, mogących świadczyć o uszkodzeniu korzeni nerwowych. Nie ma zatem podstaw do uznania orzekanego za inwalidę. Istniejące schorzenie kręgosłupa pozostaje w związku ze służbą w SW, nie sięga jednak granic inwalidztwa. W wyniku odwołania, wskazanym na wstępie i stanowiącym przedmiot kontroli w niniejszej sprawie orzeczeniem nr [...] z dnia [...] października 2020 r. Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (zwana dalej: CKL, organ odwoławczy), działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 2 u.k.l., orzekła o uchyleniu zaskarżonego orzeczenia w całości jednocześnie decydując o wydaniu niniejszego orzeczenia własnego. CKL orzekła, że skarżący jest zdolny do służby w Służbie Więziennej z ograniczeniem kat. B. W pkt 11 ww. orzeczenia CKL rozpoznała u skarżącego: 1) Nawracający zespól bólowy korzeniowy szyjny prawostronny i lędźwiowy prawostronny na tle zmian zwyrodnieniowo – dyskopatycznych wielopoziomowych z objawami ubytkowymi nieznacznie upośledzający sprawność ruchową - § 66 p 1 r 5 B; 2) Niedosłuch obustronny dla tonów wysokich § 21 p 2 r 5 B. Orzekła także, iż związek schorzenia albo ułomności (niezdolności do służby, inwalidztwa) ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby: nie dotyczy. W uzasadnieniu podjętego orzeczenia organ odwoławczy wskazał, iż zapoznał się z całością dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej oraz przeprowadził badanie własne skarżącego. W badaniu neurologicznym stwierdzono zespół bólowy szyjny prawostronny i osłabienie czucia powierzchownego w obrębie III i IV palca ręki prawej, zespół bólowy lędźwiowy prawostronny z nieco słabszą siłą mięśniową zginaczy grzbietowych i podeszwowych stopy prawej. Dodatni objaw Mackiewicza i osłabienie OK i OA po stronie prawej. Stwierdzono, że skarżący słabo słyszy szelest palców przy uchu lewym. W dostarczonym audiogramie potwierdzony niedosłuch dla tonów wysokich. CKL uchyliła zaskarżone orzeczenie i wydała własne pomimo, że zgadza się z ustaleniami orzeczniczymi organu I instancji o zdolności do służby w Służbie Więziennej z ograniczeniem. Dokonała natomiast zmiany w części A w punkcie 11 orzeczenia. W skardze złożonej na powołane orzeczenie do sądu administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wydanemu orzeczeniu skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1. art. 11 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, zwana dalej: k.p.a.) w zw. z art. 4 u.k.l. poprzez brak szczegółowego uzasadnienia orzeczenia i poprzestaniu na ogólnikowych stwierdzeniach; 2. art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w konsekwencji czego w istocie doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania w zakresie dotyczącym schorzenia narządu słuchu; 3. błąd w ustaleniach faktycznych dotyczących występujących u niego schorzeń kręgosłupa i narządu słuchu, w szczególności w zakresie przyjęcia, że nie zachodzi sytuacja, aby czyniły go one niezdolnym do pełnienia służby, podczas gdy w rzeczywistości jego stan zdrowia skutkuje niezdolnością do pełnienia służby. Uzasadniając złożoną skargę skarżący podał, że zaskarżone orzeczenie nie jest dla niego w pełni zrozumiałe z uwagi na lakoniczność uzasadnienia. Tym samym jego pełna merytoryczna ocena wydaje się być niemożliwa. Wskazał, że w niniejszej sprawie organ odwoławczy dokonał zmian w zakresie ustalenia schorzenia kręgosłupa powołując się jedynie na badanie własne. Nie wyjaśnił jednak rozbieżności w tym zakresie ze stanowiskiem RKL i przyjęcia jako zasadnego stanowiska własnego. Brak wyjaśnienia rozbieżności i podstaw przyjęcia stanowiska własnego nie pozwala mu zrozumieć zaskarżonego orzeczenia i nie przekonuje go o jego zasadności. Wskazał, iż istotne w sprawie jest postawienie prawidłowej diagnozy w zakresie stwierdzonych u niego schorzeń, a następnie ich ocena w zakresie zdolności do pełnienia służby. Kwestie te powinny być w sposób pełny uzasadnione. Zaskarżone orzeczenie tego warunku nie spełnia i tym samym nie poddaje się merytorycznej kontroli. Uważa także, że CKL nieprawidłowo rozstrzygnęła o schorzeniu narządu słuchu. W tym zakresie CKL odwołała się do własnych spostrzeżeń i dostarczonego przez niego audiogramu. W jego ocenie spostrzeżenia własne komisji nie są tożsame z niezbędnym badaniem specjalistycznym i nie mogą stanowić podstawy kategorycznych ustaleń faktycznych. Także przekazany przez niego audiogram nie może stanowić podstawy ustaleń faktycznych, został bowiem wykonany jedynie na potrzeby zakupu aparatu słuchowego. Rozstrzygnięcie zaskarżonego orzeczenia w zakresie schorzenia narządu słuchu jest wadliwe z tego względu, że nie ma ono prawidłowego oparcia w specjalistycznej diagnozie medycznej oraz narusza w istocie zasadę dwuinstancyjności postępowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarga na orzeczenie CKL z dnia [...] października 2020 r. utrzymujące w mocy orzeczenie RKL z dnia [...] lipca 2020 r. w zakresie dotyczącym uznania funkcjonariusza za inwalidę jest niedopuszczalna i w tym zakresie podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.), bowiem sprawa będąca przedmiotem zaskarżenia w tym zakresie nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wyjaśnić w tym zakresie należy, że komisje lekarskie orzekają w dwóch reżimach prawnych, stąd orzeczenia tych komisji dzielą się na dwie grupy. Pierwsza grupa orzeczeń komisji lekarskich obejmuje kwestię zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby, jak i samej zdolności do służby. Orzeczenia komisji lekarskich w tych sprawach są wiążące dla organów rozstrzygających o powołaniu danej osoby do służby lub o zwolnieniu z tej służby. Od takich orzeczeń służy skarga do sądu administracyjnego, gdyż orzeczenia te mają charakter decyzji rozstrzygających istotę sprawy - zdolność do służby. Drugą grupę orzeczeń komisji lekarskich stanowią orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą dla celów odszkodowawczych lub rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego. Te orzeczenia poddawane są kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawanych odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zaopatrzenia emerytalnego. Orzeczenia z tej grupy mają wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż sprawy orzekania o inwalidztwie i związku schorzeń ze służbą nie należą do jego właściwości (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 93/10; z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 667/08; uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 1998 r., sygn. akt OPS 8/97; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1116/17, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 108/17, publ. cbois). Z podanych przyczyn sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawie skargi na orzeczenie komisji lekarskiej w przedmiocie ustalenia inwalidztwa i jego związku ze służbą. Z tych przyczyn Sąd za niedopuszczalną uznał skargę na zaskarżone orzeczenie w tej części i odrzucił ją w punkcie 2 sentencji wyroku. Uznając natomiast za dopuszczalną skargę na orzeczenie CKL w zakresie dotyczącym określenia zdolności do zawodowej służby, Sąd stwierdził, że skarga w tej części nie jest zasadna i oddalił ją w punkcie 1 sentencji wyroku. Zgodnie z art. 6 u.k.l. zdolność fizyczną i psychiczną funkcjonariusza do pełnienia służby ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby: 1) kategoria A – "zdolny do służby", która oznacza, że jego stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo, że stwierdzone choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do pełnienia służby; 2) kategoria B – "zdolny do służby z ograniczeniem", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które zmniejszają jego sprawność fizyczną lub psychiczną i uniemożliwiają mu pełnienie służby na zajmowanym stanowisku, ale nie stanowią przeszkody do pełnienia służby na innym stanowisku; 3) kategoria C – "niezdolny do służby", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które uniemożliwiają pełnienie służby. Z art. 32 u.k.l. wynika, że rejonowa komisja lekarska przeprowadza badanie lekarskie kandydata do służby, funkcjonariusza Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Biura Ochrony Rządu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego i Służby Więziennej, funkcjonariusza zwolnionego z tych służb, emeryta, rencisty, pracownika, kandydata do pracy lub osoby skierowanej do komisji lekarskiej, zwanych dalej "osobą badaną", i sporządza protokół badania komisji lekarskiej, który zawiera wyszczególnienie wszystkich chorób i ułomności, także tych, które nie obniżają zdolności do służby (ust. 1). Komisja lekarska może skierować osobę badaną na badanie specjalistyczne, psychologiczne oraz zlecić wykonanie badań dodatkowych w wyznaczonym terminie (ust. 2). Natomiast w przypadku gdy przeprowadzone badania i zgromadzona dokumentacja nie pozwalają na wydanie orzeczenia, a z aktualnej wiedzy medycznej wynika, że do wydania orzeczenia niezbędna jest obserwacja w podmiocie leczniczym, komisja lekarska może skierować osobę badaną na taką obserwację. Obserwacja w podmiocie leczniczym może nastąpić po wyrażeniu zgody przez osobę badaną (ust. 3). Stosownie do treści art. 33 ust. 1 u.k.l., rejonowa komisja lekarska dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej na podstawie badania lekarskiego, wyników zleconych badań dodatkowych, specjalistycznych i psychologicznych, wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej będącej wynikiem obserwacji w podmiocie leczniczym, leczenia ambulatoryjnego i sanatoryjnego oraz innych dokumentów medycznych istotnych dla dokonania tej oceny oraz protokołów powypadkowych mogących mieć znaczenie dla treści orzeczenia. Rejonowe komisje lekarskie orzekają, posługując się również - w przypadku ustalania zdolności fizycznej lub psychicznej do służby - wykazem chorób i ułomności, na podstawie którego jest wydawane orzeczenie o stanie zdrowia osoby badanej (ust. 3). Rejonowa komisja lekarska, zaliczając funkcjonariusza do jednej z kategorii zdolności do służby, bierze pod uwagę charakter i warunki służby na zajmowanym przez funkcjonariusza stanowisku oraz kryteria zdrowotne (art. 34 u.k.l.). Przepis art. 39 ust. 1 u.k.l. wskazuje, że orzeczenie komisji lekarskiej zawiera rozpoznanie lekarskie w języku polskim według terminologii klinicznej, z uwzględnieniem lokalizacji i stopnia nasilenia oraz z powołaniem na odpowiednie pozycje, paragrafy i punkty lub inne jednostki klasyfikacyjne z wykazów, o których mowa w art. 33 ust. 3. Zgodnie z art. 47 ust. 1 u.k.l., CKL po rozpatrzeniu odwołania: 1) utrzymuje w mocy zaskarżone orzeczenie albo 2) uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i wydaje nowe, albo 3) uchyla zaskarżone orzeczenie i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez rejonową komisję lekarską. Do postępowania odwoławczego prowadzonego przez Centralną Komisję Lekarską stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed rejonowymi komisjami lekarskimi (art. 47 ust. 3). W odniesieniu do funkcjonariuszy tryb i forma orzekania o ewentualnym inwalidztwie jest nierozerwalnie związana i uzależniona od stwierdzenia niezdolności do służby. Nie ma możliwości ustalenia inwalidztwa bez stwierdzenia niezdolności do służby. Orzeczenie inwalidztwa wynika zatem z kwalifikacji niezdolności do służby (kat. C). Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej ustala się trzy grupy inwalidztwa funkcjonariuszy całkowicie niezdolnych do służby: 1) I grupę - obejmującą całkowicie niezdolnych do pracy; 2) II grupę - obejmującą częściowo niezdolnych do pracy; 3) III grupę - obejmującą zdolnych do pracy. W zależności od przyczyny powstania inwalidztwa, pozostaje ono w związku lub nie pozostaje w związku ze służbą (ust. 2). Inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą, gdy powstało wskutek:1) zranienia, kontuzji lub innych obrażeń doznanych w czasie wykonywania obowiązków służbowych; 2) wypadku pozostającego w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych; 3) chorób zakaźnych panujących w miejscu służbowego pobytu funkcjonariusza; 4) chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby; 5) chorób i schorzeń, które istniały przed przyjęciem do służby, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach (ust. 3). Wykaz chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby został zawarty w załączniku do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do pełnienia służby przez kandydata do służby w Służbie Więziennej oraz funkcjonariusza Służby Więziennej (publ. jw.). Kontrola orzeczenia komisji lekarskiej przez sąd administracyjny ma charakter ograniczony i sprowadza się w istocie do jego badania pod względem formalnym. Oznacza to, iż sąd administracyjny ocenia jedynie, czy orzeczenie wydała właściwa komisja lekarska, czy jej skład był zgodny z obowiązującymi w tym względzie przepisami, a ponadto, czy stwierdzone schorzenia dawały podstawę do zawartego w orzeczeniu określenia kategorii zdolności do służby. Innymi słowy, chodzi o stwierdzenie zgodności zaskarżonego orzeczenia z wymogami zawartymi w ustawie o komisjach lekarskich i wykonawczym rozporządzeniu z 2014 r., które reguluje tryb postępowania przed komisjami lekarskimi. Regulacja ta ma charakter szczególny i w związku z tym nie mają do niego zastosowania w pełni rygory k.p.a. Zatem Sąd nie jest uprawniony do oceny fachowości przeprowadzonych u skarżącego badań, a tym samym weryfikacji orzeczeń komisji lekarskich z tego punktu widzenia. Sąd kontroluje tylko, czy rozstrzygnięcie w sprawie zostało podjęte na podstawie kompletnego materiału dowodowego, obejmującego niezbędne badania lekarskie oraz, czy dokonana kwalifikacja zdolności do służby jest z tym materiałem spójna. Podstawą orzekania dla sądu administracyjnego jest materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu przed organem administracji. W ocenie Sądu, zaskarżone orzeczenie CKL odpowiada prawu. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało wydane w składzie trzyosobowym na podstawie dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej, zgromadzonej przez RKL, dokumentacji z leczenia skarżącego oraz po dodatkowym badaniu przeprowadzonym przez CKL. Zdaniem Sądu, zaskarżone orzeczenie CKL odpowiada prawu. Nie są zasadne zarzuty skarżącego co do braku wskazania zakresu uchylenia orzeczenia RKL. Organ odwoławczy wyraźnie wskazał w swoim rozstrzygnięciu, wydanym na mocy art. 47 ust. 1 pkt 2 u.k.l., że uchyla orzeczenie RKL jedynie w zakresie rozpoznania zawartego w części A pkt 11, tj. w zakresie klasyfikacji stwierdzonych schorzeń. W składzie orzekającym organu odwoławczego uczestniczył lekarz specjalista neurolog, który przeprowadził badanie przedmiotowe skarżącego. Nie budzi też wątpliwości Sądu, iż postawione przez CKL rozpoznanie (Nawracający zespól bólowy korzeniowy szyjny prawostronny i lędźwiowy prawostronny na tle zmian zwyrodnieniowo – dyskopatycznych wielopoziomowych z objawami ubytkowymi nieznacznie upośledzający sprawność ruchową § 66 p 1 r 5 B oraz Niedosłuch obustronny dla tonów wysokich § 21 p 2 r 5 B) określa bardziej zaawansowane schorzenia, tak w zakresie schorzeń neurologicznych narządu ruchu jak i narządu słuchu, niż rozpoznanie stwierdzone przez organ I instancji (Zmiany zwyrodnieniowo-dyskopatyczne kręgosłupa C i L/S wielopoziomowe z okresowym zespołem bólowym, bez ograniczenia ruchomości i bez istotnego upośledzenia sprawności ruchowej § 34 p. 4 r.5 kat. B; Zespół korzeniowy bólowy L/S prawostronny okresowy, bez ubytków neurologicznych § 66 p.1 r.5 kat. A; Niedosłuch ucha lewego w wywiadzie bez §). Okoliczność, iż stwierdzone schorzenia, prawidłowo zakwalifikowane zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami rozporządzenia MS, nie powodują niezdolności skarżącego do służby, nie świadczy o wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Ponownie zaznaczyć trzeba, że zaskarżone orzeczenie zapadło w wyniku analizy całości dokumentacji medycznej, w tym wyniku badania obrazowego kręgosłupa (MR z sierpnia 2018 r.) audiogramu (z 22 lipca 2020 r., na k.8 akt administracyjnych) oraz badania neurologicznego skarżącego. Powyższe wskazuje, że wydając zaskarżone orzeczenie organ dysponował kompletnym materiałem dowodowym. Ponadto CKL orzekała w postępowaniu jako organ odwoławczy, zatem była uprawniona jedynie do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. Z uprawnienia tego skorzystała, przeprowadzając badanie neurologiczne. Przyjąć więc trzeba, iż orzekając w zakreślonym ww. przepisami (ustawy o komisjach lekarskich i rozporządzenia z 2014 r.) zakresie CKL dysponowała kompletną dokumentacją medyczną dotyczącą stanu zdrowia skarżącego. Uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia obejmuje zarówno okoliczności sprawy jak i wskazanie podstaw faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia. Z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia wynika również z jakich względów organ odwoławczy uchylił orzeczenie RKL. W sprawie nie doszło też do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania, w zakresie schorzeń narządu słuchu wypowiadały się oba orzekające w sprawie organy. W konsekwencji opisanych ustaleń Sąd uznał, że CKL prawidłowo przeprowadziła postępowanie orzecznicze, uwzględniła wszystkie istotne okoliczności w sprawie, a zebrana dokumentacja medyczna i konsultacje były wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, które zostało uzasadnione w sposób logiczny i przekonujący. Sąd zdaje sobie sprawę, że skarżący nie jest usatysfakcjonowany treścią orzeczenia oraz że jego osobiste odczucia, dotyczące własnego stanu zdrowia, odbiegają od ustaleń organów. Jednakże kwestie te pozostają poza zakresem kontroli tutejszego sądu, którego kognicja jest ograniczona tylko do kontroli zgodności orzeczeń z prawem. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 wyroku. Na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd odrzucił skargę w pozostałym zakresie.