II SA/Wa 1419/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Protokolant referent stażysta Joanna Mazur po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2020 r. sprawy ze skargi G. G. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przedstawienia do tytułu profesora nauk prawnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...]; 2. zasądza od Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na rzecz skarżącego G. G. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie objęte zostało postępowanie administracyjne zakończone decyzją Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów (zwanej dalej: "Centralną Komisją") z dnia [...] stycznia 2019 r. o numerze [...] w przedmiocie odmowy przedstawienia do tytułu profesora nauk prawnych. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: W dniu [...] maja 2014 r. Rada Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w [...] (zwana dalej: "Radą Wydziału") podjęła uchwałę nr [...] w sprawie poparcia wniosku o nadanie tytułu naukowego profesora nauk prawnych dr hab. G. G. (zwanemu dalej: "Skarżącym"). Z protokołu posiedzenia Rady Wydziału z dnia [...] maja 2014 r. wynika, że przed podjęciem uchwały Dziekan Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w [...] (zwany dalej: "Dziekanem Wydziału") przedstawił czterech recenzentów, jak również informacje dotyczące dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie o nadanie tytułu profesora, zgodnie z którymi: 1) w dniu [...] marca 2013 r. przyjęto wniosek Skarżącego i wyznaczono komisję wewnętrzną do oceny jego dorobku, w skład której weszło trzech profesorów; 2) w dniu [...] maja 2013 r. Rada Wydziału podjęła uchwałę w sprawie wszczęcia postępowania o nadanie tytułu profesora, a także uchwałę w sprawie powołania recenzentów w tym postępowaniu w osobach: [...] A. D. oraz [...] S. S.; 3) pismem z dnia [...] września 2013 r. Centralna Komisja wyznaczyła recenzentów w osobach: [...] M. K. oraz [...] A. L. W trakcie posiedzenia stawiło się osobiście dwóch recenzentów, którzy przedstawili swoje wnioski, zaś dwie pozostałe recenzje zostały przedstawione przez Prodziekanów z uwagi na absencję ich autorów. Następnie odbyła się dyskusja nad dorobkiem kandydata, po zakończeniu której Rada Wydziału podjęła wskazaną uchwałę nr 1 w sprawie poparcia wniosku o nadanie tytułu naukowego profesora nauk prawnych Skarżącemu. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2014 r. Dziekan Wydziału wystąpił do Centralnej Komisji o nadanie tytułu naukowego profesora Skarżącemu. Pismem z dnia [...] października 2014 r. Centralna Komisja zwróciła się do [...] M. W. o opracowanie opinii dotyczącej wniosku, a następnie pismem z dnia [...] marca 2015 r. do [...] E. G. z tożsamym wnioskiem. Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. o numerze [...], Centralna Komisja – powołując w podstawie prawnej art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1789 ze zm.; zwanej dalej: "ustawą o stopniach naukowych") – odmówiła przedstawienia Skarżącego do tytułu naukowego profesora nauk prawnych. W uzasadnieniu wskazano, że wniosek o nadanie tytułu naukowego profesora został skierowany do Sekcji Nauk [...] (zwanej dalej: "Sekcją"), która po zapoznaniu się z opiniami recenzentów, w głosowaniu tajnym, odmówiła poparcia tego wniosku (5 głosów – "za"; 31 głosów – "przeciw"; przy 3 głosach "wstrzymujących się"). Następnie, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji, a także z argumentacją wniosku, Centralna Komisja doszła do przekonania, że dorobek naukowy Skarżącego okazał się niewystarczający w świetle wymogów określonych w art. 26 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych. W szczególności organ zauważył, że trzej recenzenci, których opinie były pozytywne dla Skarżącego "mieli poczucie, że są niekompetentni", a jeden z nich był współautorem publikacji Skarżącego. Ponadto Centralna Komisja uznała, że większość publikacji Skarżącego nie spełnia naukowych (metodologicznych) kryteriów i nie jest rzetelnie udokumentowana naukowo. Wskazano, że polemiki Skarżącego nabierają charakteru publicystycznego, a nie krytyki naukowej, zaś tematyka jego prac dotyczy po części problemów współczesnych, stwarzających pokusę włączania się w polityczną i światopoglądową debatę, w której Skarżący nie dokonuje pogłębionego studium i nie pozostaje bezstronny. Po wniesieniu przez Skarżącego wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, Centralna Komisja zwróciła się pismem z dnia [...] maja 2017 r. do [...] K. C. o opracowanie opinii dotyczącej wniosku, a następnie pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. do [...] A. Z. z tożsamym wnioskiem. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. Centralna Komisja utrzymała w mocy decyzję własną z dnia [...] listopada 2016 r. Organ przedstawił w uzasadnieniu wszystkie zarzuty sformułowane przez Skarżącego, a następnie odniósł się do każdego z nich, uznając je ostatecznie za nieuzasadnione. Wskazano również, że Sekcja po zapoznaniu się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz z opiniami recenzentów Centralnej Komisji – odmówiła w głosowaniu tajnym poparcia odwołania (36 głosów – "przeciw", przy 3 "wstrzymujących się" i żadnym głosie – "za"). Następnie w głosowaniu Prezydium Centralnej Komisji oddano 11 głosów "przeciw", 0 głosów "za" i 0 głosów "wstrzymujących się". Organ zaznaczył również, że w przebiegu postępowania nie doszło do żadnych uchybień, zarówno po stronie uczelni, jak i Centralnej Komisji. Konkludując podniesiono, że Skarżący nie posiada osiągnięć naukowych znacznie przekraczających wymagania stawiane w postępowaniu habilitacyjnym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Centralnej Komisji z dnia [...] stycznia 2019 r. Skarżący wniósł o jej uchylenie, a także zasadzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie art. 27 ust. 4 i ust. 5 ustawy o stopniach naukowych, a także naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 145 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; zwanej dalej: "k.p.a."). Rozwijając zarzuty Skarżący podniósł w szczególności, że dwóch recenzentów nie spełniało wymogu posiadania "renomy międzynarodowej". Ponadto recenzenci ci nie posiadają – w ocenie Skarżącego – żadnych kwalifikacji, aby dokonywać oceny jego dorobku naukowego, bowiem zajmują się zagadnieniami, które nie są pokrewne z jego zainteresowaniami. W ten sam sposób ocenić należy recenzentów powołanych na etapie odwoławczym. Uzasadniając zarzut natury procesowej wskazał, że w podejmowaniu zaskarżonej decyzji brały udział dwie osoby uczestniczące w wydawaniu decyzji z dnia [...] listopada 2016 r., które winny zostać wyłączone od udziału w postępowaniu II instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. zauważył, że Centralna Komisja jest organem kolegialnym i podejmuje swoje rozstrzygnięcia w pełnym składzie, w związku z czym wskazany przepis dotyczący wyłączenia pracownika nie znajduje tutaj zastosowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych względów aniżeli w niej wskazano. Zgodnie z jednolitym stanowiskiem orzecznictwa, sąd administracyjny w ramach swojej kognicji nie jest uprawniony do oceniania, czy osoba ubiegająca się o uzyskanie stopnia naukowego posiada znaczny dorobek naukowy oraz czy dorobek naukowy kandydata stanowi znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej. W ramach postępowania sądowego nie dochodzi tym samym do oceny trafności opinii recenzentów w aspekcie dorobku naukowego kandydata. W zakresie kognicji sądu administracyjnego pozostaje wyłącznie zbadanie, czy w toku postępowania nie doszło do naruszenia trybu postępowania określonego przepisami ustawy o stopniach naukowych, w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Należy jednocześnie zauważyć, że postępowanie to cechuje pewna odrębność w stosunku do postępowania prowadzonego wprost na podstawie przepisów k.p.a. Zgodnie bowiem z przepisem art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych, w postępowaniu tym przepisy k.p.a. mają odpowiednie zastosowanie w zakresie nieuregulowanym w ustawie. W konsekwencji, jeżeli ustawa zawiera szczególną regulację, to nie ma podstaw do stosowania w tym zakresie przepisów k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 2016 r. o sygn. akt I OSK 1/16; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro zatem kontrola sądowoadministracyjna niniejszej sprawy sprowadza się w istocie do kontroli formalnej, to w pierwszej kolejności ustalić należało jej prawidłowy wzorzec normatywny. Zauważyć bowiem należy, że postępowanie o nadanie tytułu profesora – uregulowane w art. 27 – 28 ustawy o stopniach naukowych – uległo zasadniczej zmianie wprowadzonej mocą ustawy z dnia 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r. Nr 84, poz. 455; zwanej dalej: "ustawą nowelizującą"), która weszła w życie od dnia 1 października 2011 r. Należy mieć przy tym na względzie, że ustawodawca wprowadził przepis przejściowy – zawarty w art. 33 ust. 2 ustawy nowelizującej – zgodnie z którym, w okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, na wniosek osoby ubiegającej się o nadanie tytułu profesora, mogą być prowadzone postępowania o nadanie tytułu profesora na podstawie przepisów dotychczasowych albo postępowania o nadanie tytułu profesora na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 2, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie za zasadne uznaje odwołanie się do wykładni wskazanej normy przejściowej, jakiej dokonał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu do wyroku z dnia 22 października 2015 r. o sygn. akt I OSK 1293/15. W jego ocenie, omawiany przepis stanowi prawo kandydata do wyboru trybu postępowania o nadanie tytułu profesora, przy czym możliwość prowadzenia postępowania na podstawie przepisów dotychczasowych dotyczy tylko postępowań już wszczętych w okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej. Wobec tego, należy w pierwszej kolejności odpowiedzieć na pytanie, w jakim dniu doszło do wszczęcia postępowania o nadanie tytułu profesora na podstawie przepisów dotychczasowych. Poszukując odpowiedzi na tak postawione pytanie Naczelny Sąd Administracyjny swoje rozważania rozpoczął od wskazania, że na gruncie przepisów art. 27 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 27 ust. 3 pkt 1 ustawy o tytułach naukowych w brzmieniu sprzed nowelizacji (przepisów dotychczasowych), ustawodawca wyraźnie odróżnia "postępowanie w sprawie o nadanie tytułu profesora" od "postępowania o nadanie tytułu profesora". To pierwsze może być zainicjowane wnioskiem zainteresowanego i datą jego wszczęcia jest dzień doręczenia żądania organowi. Natomiast wszczęcie tego drugiego następuje z dniem podjęcia przez właściwą radę uchwały o wszczęciu postępowania o nadanie tytułu profesora. Oznacza to, że mimo złożenia stosownego wniosku przez zainteresowanego może w ogóle nie dojść do wszczęcia postępowania o nadanie tytułu profesora, jeśli rada podejmie uchwałę odmowną. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w świetle przepisów dotychczasowych, zainteresowany uzyskaniem tytułu naukowego uzyskiwał status strony postępowania o nadanie tytułu profesora dopiero z datą wszczęcia tego postępowania, a nie z datą wystąpienia z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie o nadanie tytułu profesora. Przepis art. 33 ust. 2 ustawy nowelizującej dotyczy możliwości wyboru trybu postępowania o nadanie tytułu profesora, co oznacza, że postępowanie to musi być wszczęte na mocy uchwały właściwej rady, żeby zainteresowany mógł skutecznie wnosić o rozpoznanie jego sprawy na podstawie przepisów dotychczasowych. Podzielając powyższe stanowisko, Sąd dokonujący kontroli w niniejszej sprawie obowiązany był zatem zbadać, czy postępowanie o nadanie tytułu profesora zostało wszczęte w rozumieniu przepisów dotychczasowych – w okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej, tj. od dnia 1 października 2011 r., a jeśli tak, to czy Skarżący wystąpił z wnioskiem o prowadzenie postępowania na podstawie przepisów dotychczasowych. Rozważania w tym zakresie rozpocząć wypada od wskazania, że w przekazanych Sądowi aktach administracyjnych znajduje się wyłącznie uchwała nr 1 Rady Wydziału z dnia [...] maja 2014 r. w sprawie poparcia wniosku o nadanie tytułu profesora nauk prawnych Skarżącemu (k. 1 akt adm.) oraz skierowany do Centralnej Komisji wniosek Dziekana Wydziału z dnia [...] czerwca 2014 r. o nadanie tego tytułu (k. 4 akt adm.). Brak jest natomiast uchwały w przedmiocie wszczęcia postępowania o nadanie tytułu profesora (art. 27 ust. 2 pkt 1 ustawy o stopniach naukowych), jak również wniosku Skarżącego o prowadzenie postępowania na podstawie przepisów dotychczasowych (art. 33 ust. 2 ustawy nowelizującej). Jak wynika natomiast z protokołu posiedzenia Rady Wydziału z dnia [...] maja 2014 r. (k. 2 akt adm.) oraz z uzasadnienia wniosku Dziekana Wydziału z dnia [...] czerwca 2014 r., Rada Wydziału powzięła w dniu [...] maja 2013 r. uchwałę w sprawie wszczęcia postępowania o nadanie tytułu profesora. Dostrzec również należy, że Centralna Komisja wskazała w decyzji z dnia [...] listopada 2016 r., że zapadała ona "po rozpatrzeniu wniosku Rady Wydziału". Można się jedynie domyślać, że mówiąc o tym "wniosku" chodziło w istocie o wniosek podpisany w dniu [...] czerwca 2014 r. przez Dziekana Wydziału, w którym wskazano na powzięte przez Radę Wydziału dwie uchwały: w sprawie wszczęcia postępowania o nadanie tytułu profesora oraz w sprawie poparcia wniosku o nadanie tytułu profesora. Zgodnie z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; zwanej dalej: "p.p.s.a."), sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd w procesie kontroli sądowoadministracyjnej bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania przed tym organem. W orzecznictwie przyjmuje się, że obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w aktach sprawy (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2013 r. o sygn. akt II GSK 2374/11). Przyjmując zatem, w oparciu o dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, że postępowanie o nadanie tytułu profesora zostało w istocie wszczęte w dniu powzięcia przez Radę Wydziału uchwały z dnia [...] maja 2013 r., to nie sposób jest dopatrzeć się w aktach sprawy wniosku Skarżącego, złożonego na podstawie art. 33 ust. 2 ustawy nowelizującej. Przepis ten nie został również wskazany w podstawie prawnej decyzji Centralnej Komisji, co mogłoby wskazywać, że postępowanie w sprawie toczyło się w oparciu o przepisy ustawy o stopniach naukowych w brzmieniu sprzed nowelizacji. Zasadne staje się przy tym ponowne odwołanie się do uzasadnienia wyroku z dnia 22 października 2015 r. o sygn. akt I OSK 1293/15, w którym podniesiono, że przepis art. 33 ust. 2 ustawy nowelizującej jest przepisem przejściowym, wprowadzonym przez ustawodawcę w celu umożliwienia kandydatom przedstawienia swoich osiągnięć naukowych i dydaktycznych, które zostały przygotowane (osiągnięte) przez zainteresowanego, który prowadząc badania naukowe miał m.in. na względzie wymagania wynikające ze starych przepisów. Nie w każdym przypadku bowiem jest możliwe szybkie dostosowanie swojego dorobku do nowych materialnoprawnych przesłanek (wprowadzonych w wyniku nowelizacji), które trzeba spełnić, aby uzyskać stopień lub tytuł naukowy. W realiach kontrolowanej sprawy nie sposób jednak dopatrzeć się takich szczególnych okoliczności, czy też zdeterminowanej nimi motywacji Skarżącego, która znalazłaby swój wyraz w wyraźnym oświadczeniu woli prowadzenia postępowania zgodnie z przepisami dotychczasowymi. Prowadzi to w konsekwencji do przyjęcia, że Centralna Komisja dopuściła się naruszenia prawa, bowiem zaaprobowała wadliwie przeprowadzone postępowanie, tj. postępowanie przeprowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych, gdy tymczasem postępowanie to winno zostać przeprowadzone w trybie określonym w przepisach ustawy o stopniach naukowy w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, jak również przepisach wykonawczych, zawartych w rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 22 września 2011 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzania czynności w przewodach doktorskich, w postępowaniu habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz. U. z 2011 r. Nr 204, poz. 1200; zwanym dalej: "rozporządzeniem"), obowiązującym od dnia 1 października 2011 r. do dnia 29 października 2014 r. Wskazać zatem należy, że zgodnie z art. 27 ustawy o stopniach naukowych, postępowanie o nadanie tytułu profesora przeprowadzają rady jednostek organizacyjnych posiadających uprawnienia do nadawania stopnia doktora habilitowanego w zakresie danej dziedziny nauki lub sztuki, na wniosek osoby ubiegającej się o uzyskanie tytułu (ust. 1). W myśl ust. 2, czynności postepowania kończą się uchwałami rady w przedmiocie: (1) wszczęcia postępowania o nadanie tytułu profesora; (2) wyznaczenia kandydatów na recenzentów; (3) poparcia wniosku o nadanie tytułu profesora. Rada jednostki organizacyjnej przekazuje Centralnej Komisji listę co najmniej dziesięciu kandydatów na recenzentów, spośród osób zatrudnionych w szkole wyższej lub jednostce organizacyjnej innej niż ta, której pracownikiem jest osoba ubiegająca się o nadanie tytułu i niebędących członkami rady jednostki organizacyjnej przeprowadzającej postepowanie, obejmującą imiona i nazwiska kandydatów oraz nazwy jednostek organizacyjnych zatrudniających te osoby (ust. 3). Centrala Komisja powołuje pięciu recenzentów o renomie międzynarodowej spośród osób zaproponowanych przez radę jednostki organizacyjnej lub spośród innych osób (ust. 4). Szczegółowy tryb przeprowadzania czynności na tym etapie postępowania określają § 20 – 23 rozporządzenia. Zgodnie z § 20 ust. 1, rada jednostki organizacyjnej przekazuje Centralnej Komisji uchwały, o których mowa w art. 27 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy, wraz z listą kandydatów na recenzentów w postepowaniu o nadanie tytułu profesora, w formie elektronicznej. W myśl ust. 2, kierownik jednostki organizacyjnej, po otrzymaniu z Centralnej Komisji powiadomienia o powołaniu pięciu recenzentów, niezwłocznie zleca im sporządzenie, w terminie nie dłuższym niż dwa miesiące, recenzji zawierających szczegółowo uzasadnioną ocenę, czy osoba ubiegająca się o nadanie tytułu profesora spełnia wymagania określone w art. 26 ustawy oraz stanowisko recenzenta w sprawie nadania albo odmowy nadania tytułu profesora. Z kolei w ust. 3 postanowiono, że Centralna Komisja niezwłocznie zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej Centralnej Komisji: (1) uchwałę o wszczęciu postępowania o nadanie tytułu profesora; (2) listę recenzentów; (3) recenzje. Stosownie do przepisu § 22 ust. 1 rozporządzenia, rada jednostki organizacyjnej, po zapoznaniu się z recenzjami, podejmuje uchwałę w sprawie poparcia albo odmowy poparcia wniosku o nadanie tytułu profesora. W myśl § 23 rozporządzenia, uchwała w sprawie poparcia wniosku o nadanie tytułu profesora jest ogłaszana na stronie internetowej szkoły wyższej lub jednostki organizacyjnej oraz Centralnej Komisji. Przenosząc powyższe w realia kontrolowanej sprawy zauważyć należy, że Rada Wydziału nie przedstawiła Centralnej Komisji uchwały o wyznaczeniu dziesięciu kandydatów na recenzentów, lecz zamiast tego podjęła uchwałę z dnia [...] maja 2013 r. w sprawie powołania dwóch recenzentów, w tym [...] A. D., który był zatrudniony w tej samej uczelni, co Skarżący, zatem niezgodnie z przepisem art. 27 ust. 3 ustawy o stopniach naukowych. Z kolei Centralna Komisja, zamiast powołać pięciu recenzentów o renomie międzynarodowej spośród kandydatów na recenzentów zaproponowanych w uchwale Rady Wydziału lub spośród innych osób, zatem stosowanie do przepisu art. 27 ust. 4 ustawy o stopniach naukowych, jedynie "wyznaczyła" (w piśmie z dnia 3 września 2013 r.) dwóch recenzentów w osobach: [...] M. K. oraz [...] A. L. Powyższe naruszało również przepisy § 20 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia, zgodnie z którymi, Dziekan Wydziału winien przekazać – w formie elektronicznej – Centralnej Komisji uchwały w przedmiocie wszczęcia postępowania o nadanie tytułu profesora oraz w przedmiocie wyznaczenia kandydatów na recenzentów, a następnie – po otrzymaniu z Centralnej Komisji powiadomienia o powołaniu pięciu recenzentów – niezwłocznie zlecić im sporządzenie recenzji. Dopiero po zapoznaniu się ze wszystkimi pięcioma recenzjami, sporządzonymi niezależnie, Rada Wydziału winna podjąć uchwałę w sprawie poparcia albo odmowy poparcia wniosku o nadanie tytułu profesora i ogłosić ja na stronie internetowej uczelni, zaś Centralna Komisja na własnej stronie internetowej. Skoro zatem postępowanie w niniejszej sprawie było wadliwe już na etapie wyznaczenia recenzentów, to wadliwość ta niewątpliwie przenosi się na całe postępowanie, które swój ostateczny wyraz znalazło w zaskarżonej decyzji. Tym samym uznać należało, że Centralna Komisja naruszyła przepisy postępowania, bowiem zaakceptowała postępowanie przeprowadzone z naruszeniem wskazanych wyżej reguł, a naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów Sąd musiał uwzględnić skargę i wyeliminować obie decyzje Centralnej Komisji z obrotu prawnego. Uwzględnienie skargi w zasadzie zbędnym czyni odnoszenie się do zarzutów sformułowanych przez Skarżącego, niemniej jednak warto poczynić kilka uwag w tym zakresie. Przede wszystkim nie mogły odnieść zamierzonego celu te zarzuty, które dotyczyły merytorycznej wartości sporządzonych w sprawie recenzji, jak również zmierzały do zdyskwalifikowania kompetencji samych recenzentów, gdyż jak to na wstępie zauważono, sąd administracyjny nie jest władny do dokonywania merytorycznej oceny dorobku naukowego kandydata, a co za tym idzie, do oceny sporządzonych na użytek postępowania recenzji oraz kompetencji recenzentów. Za nieuzasadniony uznać należało również zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., gdyż jak to słusznie zauważył organ w odpowiedzi na skargę, przepis ten nie znajdował zastosowania w sprawie. Wskazać należy, że w myśl art. 33 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych, Centralna Komisja działa przy Prezesie Rady Ministrów i w zakresie wydawanych przez siebie decyzji pełni funkcję centralnego organu administracji rządowej. Oznacza to, że do Centralnej Komisji nie jest możliwe zastosowanie przesłanki wyłączenia pracownika z art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 zd. 1 k.p.a., ponieważ należy ono do organów administracji, posiadających na gruncie k.p.a. status ministra i choć ma charakter kolegialny, to podejmuje swoje rozstrzygnięcie w postępowaniu administracyjnym działając in pleno (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2009 r. o sygn. akt I OSK 531/08). Podsumowując, stwierdzić należało, że w kontrolowanym postępowaniu doszło do naruszenia przepisów postępowania wyrażonych w art. 27 ust. 2 pkt 2, ust. 3 i ust. 4 ustawy o stopniach naukowych, jak również przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę Centralna Komisja uwzględni przedstawioną przez Sąd ocenę prawną i doprowadzi do przeprowadzenia postępowania w trybie zgodnym z przepisami ustawy o stopniach naukowych w adekwatnym brzmieniu. Z wyłuszczonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającej ją decyzję Centralnej Komisji, o czym orzekł – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. – sentencji wyroku. Zwarte w wyroku postanowienie w przedmiocie kosztów sądowych oparte zostało na przepisie art. 200 p.p.s.a.