II SA/Wa 1425/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.) Protokolant Maria Zawada po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2009 r. sprawy ze skargi W. M. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie przekazania odwołania według właściwości oddala skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...], na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 k.p.a., utrzymał w mocy swoje wcześniejsze postanowienie z [...] czerwca 2008 r., nr [...], w przedmiocie przekazania Komendantowi Głównemu Policji odwołania W. M. od rozkazu personalnego w sprawie ustalenia prawa do nagrody rocznej za [...] r. W uzasadnieniu organ podał, że stosownie do art. 127 § 1 k.p.a. wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy od rozkazu Komendanta Głównego Policji z [...] r., w przedmiocie ustalenia W. M. prawa do nagrody rocznej, winien rozpoznać Komendant Główny Policji. Organ wyjaśnił, iż stosownie do treści art. 5 § 2 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, pod pojęciem "ministra" należy rozumieć m.in. kierowników centralnych urzędów administracji rządowej podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez Prezesa Rady Ministrów lub właściwego ministra. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.), centralnym organem administracji rządowej, właściwym w sprawach ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, jest Komendant Główny Policji. Zdaniem organu Komendant Główny Policji pozostaje, w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, "ministrem", a tym samym jest właściwym organem do rozpatrzenia odwołania (które w istocie jest wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy). Do prowadzenia postępowania odwoławczego w sprawie decyzji wydanych przez Komendanta Głównego Policji właściwy jest zatem tenże organ, nie zaś Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji. Organ wyjaśnił też, że jego stanowisko znajduje uzasadnienie w brzmieniu art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 159, poz. 1548 z późn. zm.), zgodnie z którym w sprawach indywidualnych decyzje centralnego organu administracji rządowej są ostateczne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że ustawa uprawnienia takie przyznaje ministrowi kierującemu określonym działem administracji rządowej. Nadto wskazał, że w przepisach dotyczących przyznawania nagród rocznych brak jest uregulowań rangi ustawowej, które przewidywałyby kompetencje ministra właściwego do spraw wewnętrznych w takich sprawach. W szczególności, w przedmiotowym przypadku nie może znaleźć zastosowania przepis art. 32 ust. 3 ustawy o Policji, stanowiący, iż od decyzji o mianowaniu policjantów na stanowiska służbowe, przenoszeniu oraz zwalnianiu z tych stanowisk wydanej przez Komendanta Głównego Policji, służy odwołanie do ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Przywołany przepis dotyczy wyłącznie spraw związanych z mianowaniem na stanowisko służbowe, przenoszeniem oraz zwalnianiem ze stanowiska. Pogląd taki zdaniem organu znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (wyrok WSA z dnia 31 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1835/07). Organ wskazał też, że stosownie do treści art. 19 Kodeksu postępowania administracyjnego organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Wydanie w przedmiotowej sprawie, przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, rozstrzygnięcia merytorycznego w przedmiocie prawa do nagrody rocznej mogłoby zostać, w świetle przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, potraktowane jako rozstrzygnięcie wydane z naruszeniem przepisów o właściwości. Stosownie do treści art. 156 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego wydanie decyzji administracyjnej z naruszeniem przepisów o właściwości stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji. W doktrynie i orzecznictwie Sądu Najwyższego oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, iż naruszenie przy wydawaniu decyzji przez organ administracji publicznej każdego rodzaju właściwości powoduje nieważność takiej decyzji (wyrok SN z dnia 27 marca 2002 r., sygn. akt III RN 225/01, wyrok NSA z dnia 7 października 1982 r., sygn. akt U SA 1119/82). Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi W. M. do tutejszego Sądu. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia (wydanego w przedmiocie przekazania wg właściwości), skarżący domagał się uchylenia decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] marca 2008 r., nr [...], w przedmiocie zwolnienia go ze służby, żądał też wydania opinii prawnej w przedmiocie zwolnienia ze służby oraz ustalenia wysokości nagrody rocznej. W uzasadnieniu skargi (k-[...]) W. M. podniósł zarzut naruszenia art. 110 ust. 5, 6, 7 ustawy o Policji oraz § 5 ust. 1, § 6 ust. 1 i § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz. U. Nr 251, poz. 1859). W przedmiocie właściwości organu skarżący stwierdził, że stosownie do § 7 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, nagrody roczne przyznają przełożeni właściwi w sprawach mianowania policjantów na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, co oznacza, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie ma uprawnień w tym zakresie bezpośrednio do policjantów. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W pierwszym rzędzie wyjaśnić należy, iż rozpatrywana sprawa ma charakter proceduralny. Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie o przekazaniu sprawy według właściwości. Proceduralny charakter sprawy wykluczał możliwość merytorycznego rozpoznania sprawy w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby, ustalenia prawa do nagrody rocznej i określenia jej wysokości. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie, wydane w trybie art. 65 k.p.a., odpowiada prawu. Trafnie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uznał, iż wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy w przedmiocie ustalenia prawa do nagrody rocznej winien zostać rozpoznany przez Komendanta Głównego Policji. W ocenie Sądu ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.) jest aktem lex specialis w stosunku do przepisów k.p.a. Dlatego też w pierwszej kolejności należy stosować przepisy tej ustawy. Na grunt innych ustaw, w tym przepisów k.p.a., należy przechodzić w sprawach nieuregulowanych pragmatyką służbową. Przepis art. 32 ust. 3 ustawy o Policji określa w przedmiocie jakich spraw policjantów właściwy jest Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji. Odwołanie do ministra przysługuje od decyzji Komendanta Głównego Policji jedynie w przedmiocie mianowania, przenoszenia oraz zwalniania policjantów. Wykładnia tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że tylko w zakresie tych enumeratywnie wymienionych spraw przysługuje odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Reasumując, brak jest uregulowań rangi ustawowej, które przewidywałyby kompetencje ministra właściwego do spraw wewnętrznych w przedmiocie przyznawania nagród rocznych funkcjonariuszom Policji (rozpoznawania odwołań w tym przedmiocie). Należy założyć racjonalność ustawodawcy. Skoro w przepisach ustawy o Policji (art. 32 ust. 3) jedynie w trzech przypadkach wskazanych w ustawie ustawodawca przyznaje prawo nadzoru ministrowi właściwemu, oznacza to, że tylko wyłącznie w tym wskazanym zakresie decyzja podlega kontroli właściwego ministra. W pozostałym zakresie (w tym przedmiocie prawa do nagrody rocznej) rozstrzygnięcia winny być weryfikowane w drodze ponownego rozpoznania sprawy przez Komendanta Głównego Policji – art. 5 ust. 2 ustawy o Policji. Prezentowany przez Sąd pogląd, co już było podkreślone, zakłada racjonalność ustawodawcy. Gdyby wolą ustawodawcy było powierzenie spraw osobowych policjantów właściwemu ministrowi, to stosownie w tym zakresie przepisy znalazłyby się w ustawie o Policji. Analogiczny pogląd wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z 31 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1835/07. Wyrok WSA z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 585/08 dotyczył mianowania na stanowisko, a zatem dotyczył sytuacji z art. 32 ust. 1 ustawy w zw. z art. 32 ust. 3 ustawy o Policji. Mając na uwadze, iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), oddalił skargę.