II SA/Wa 1438/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), , Agnieszka Fidor, Protokolant starszy referent, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi M. C. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm.), dalej: "k.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] o zwolnieniu M. C. ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2019 r., na mocy art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r., poz. 161 z późn. zm.). Rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji, na mocy art. 108 § 1 k.p.a., nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Jak wynika z ustaleń organu, w toku prowadzonego w Prokuraturze Rejonowej w G. postępowania karnego o sygn. akt [...], M. C. zarzucono, że: w dniu [...] stycznia 2019 r. w G., rozpowszechnił publicznie i bez zezwolenia na portalu [...], przesyłając na konto K. J., wcześniej zarejestrowane przez siebie przy użyciu prywatnego telefonu komórkowego, nagranie, przedstawiające odtwarzany na monitorze komputera stacjonarnego film, pozyskany od przedstawiciela stacji telewizyjnej [...], jako materiał dowodowy w postępowaniu przygotowawczym Prokuratury Okręgowej w G. o sygn. akt [...], na którym utrwalono przebieg zdarzenia ugodzenia nożem P. A., Prezydenta Miasta G., zanim ten materiał dowodowy został ujawniony w postępowaniu sądowym, tj. o przestępstwo z art. 241 § 1 Kodeksu karnego. W związku z powyższym, Komendant Miejski Policji w G. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w G., wnioskiem z dnia [...] stycznia 2019 r., o zwolnienie ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, M. C. - wówczas specjalisty Wydziału Operacyjno-Rozpoznawczego Komendy Miejskiej Policji w G. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2019 r. Komendant Wojewódzki Policji w G., działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i art. 45 ust. 1 ustawy o Policji, zwolnił M. C. ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2019 r. Wskazanemu rozkazowi personalnemu, na postawie art. 108 § 1 k.p.a., został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Komendant Główny Policji uzasadniając rozkaz personalny z dnia [...] kwietnia 2019 r. wydany w wyniku rozpoznania odwołania stwierdził, że podstawą do zwolnienia M. C. ze służby było przede wszystkim ustalenie braku przymiotu nieposzlakowanej opinii. Okoliczność tę potwierdziło wydane wobec niego postanowienie o przedstawieniu zarzutów. Prowadzone postępowanie, o przestępstwa publicznoskargowe, przeciwko funkcjonariuszowi Policji, ex definitione pozbawia tego funkcjonariusza przymiotu, o którym mowa w treści art. 25 ustawy o Policji. Utrata przymiotu nieposzlakowanej opinii nastąpiła zatem na etapie prowadzonego postępowania przygotowawczego przeciwko M. C. o czyn z art. 241 § 1 Kodeksu karnego. Organ zwrócił uwagę, że zgodnie z treścią § 1 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. KGP z 2004 r. Nr 1, poz. 3), zasady etyki zawodowej policjanta wynikają z ogólnych wartości i norm moralnych uwzględniających specyfikę zawodu policjanta. Obowiązkiem policjanta jest natomiast przestrzeganie tych zasad. W sytuacjach nieuregulowanych przepisami prawa lub nieujętych w zasadach etyki zawodowej policjant powinien kierować się zasadami współżycia społecznego i postępować tak, aby jego działania mogły być przykładem praworządności i prowadziły do pogłębiania społecznego zaufania do Policji (§ 2 załącznika do zarządzenia nr 805 KGP). Przedstawienie zarzutu o przestępstwo publicznoskargowe, określone w art. 241 § 1 Kodeksu karnego, dobitnie wskazuje nie tylko na możliwość naruszenia przepisów prawa karnego, ale przede wszystkim jest zaprzeczeniem etosu zawodu policjanta, który ma stać na straży bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zachowanie M. C. nie tylko spowodowało podważenie zaufania do instytucji publicznej, jaką jest Policja, ale przede wszystkim stanowi jaskrawy przykład zachowania nielicującego z godnością i etosem zawodu policjanta. Stanowi także zaprzeczenie zobowiązania wynikającego z roty złożonego ślubowania. Zachowanie funkcjonariusza Policji, które prowadzi do przedstawienia mu zarzutu o przestępstwo z art. 241 § 1 Kodeksu karnego, stanowi jaskrawy przykład lekceważącego traktowania funkcji, którą M. C. pełnił jako policjant, a także braku szacunku do tego zawodu oraz etosu z nim związanego. Jako osoba, która w życiu zawodowym permanentnie styka się z objawami naruszeń przepisów prawa, nie tylko powinien mieć świadomość tego, jakie są konsekwencje określonego zachowania, ale przede wszystkim, jakie skutki takie działanie wywołuje w sferze publicznej. Wiedza w społeczeństwie o tym, iż podejrzanym o popełnienie przestępstwa związanego z pełnieniem służby jest policjant, stanowi w tym przypadku również okoliczność obciążającą M. C. Informacja taka rzutuje przede wszystkim na opinię o samym funkcjonariuszu, ale również ma bezpośrednie przełożenie na ocenę społeczną formacji, w której pełni służbę. Nie ma wątpliwości, że istnieje sprzężenie zwrotne pomiędzy społeczną oceną jednostki, a postrzeganiem przez członków społeczeństwa organizacji, do której ona należy. Skutkuje to w konsekwencji negatywnym odbiorem Policji w oczach opinii publicznej. Powyższe nie tylko dyskredytuje wyżej wymienionego policjanta, jako osobę o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji), ale też naraża na szwank dobre imię formacji zobowiązanej do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Nie do pogodzenia jest stanowisko, które akceptowałoby sytuację, że osoba zatrudniona w formacji, mającej za zadanie wykrywanie przestępstw i ściganie ich sprawców, sama jest podejrzana o popełnienie czynu, wypełniającego treść przedstawionego policjantowi zarzutu karnego. Organ stwierdził jednocześnie, że dokonywanie przez organy Policji w toku postępowania administracyjnego oceny zasadności przedstawionego M. C. zarzutu, czy też rozstrzyganie o jego winie lub niewinności, nie jest i nie byłoby uprawnione. Udowodnienie faktu popełnienia przez podejrzanego zarzucanego mu czynu, należy bowiem wyłącznie do organów ustawowo powołanych do ścigania przestępstw i następuje w ramach prowadzonego w konkretnej sprawie postępowania karnego. Natomiast ocena dowodów, mających uzasadniać popełnienie przestępstwa, należy do organów wymiaru sprawiedliwości - właściwego sądu. Organy Policji są natomiast zobligowane do uwzględnienia w toku postępowania administracyjnego samego faktu przedstawienia skarżącemu zarzutów popełnienia przestępstwa. Nie wymaga także badania postawa funkcjonariusza, jaką przejawiał on w przeszłości w służbie, jej przebieg, jego osiągnięcia zawodowe, czy odbiór jego osoby przez przedstawicieli tej formacji lub społeczeństwa. Organ administracyjny nie kwestionuje bowiem, że M. C., pełniąc służbę w Policji, cieszył się nieposzlakowaną opinią. Był to warunek sine qua non, umożliwiający mu nieprzerwane kontynuowanie stosunku służbowego. Stąd też weryfikacja tych okoliczności byłaby bezprzedmiotowa dla tego postępowania. Zdaniem organu, spełnione zostały również przesłanki, określone w art. 108 § 1 k.p.a., uzasadniające nałożenie rygoru natychmiastowej wykonalności na rozkaz personalny organu I instancji. Organ wskazał, że wydanie rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby poprzedzone było, stosownie do art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, zasięgnięciem opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Pismem z dnia [...] stycznia 2019 r. wystąpiono do Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów woj. [...] o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia M. C. ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby. W uchwale Prezydium Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...] z dnia [...] lutego 2019 r. wskazano, iż organizacja zakładowa związku zawodowego "nie wydaje opinii w powyższej sprawie z uwagi na fakt, że wymieniony nie jest członkiem Związku". Rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] został zaskarżony przez M. C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnoszący skargę zarzucił organowi naruszenie: 1. przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i 4 oraz art. 80 k.p.a. - poprzez utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej istotnymi wadami w zakresie gromadzenia materiału dowodowego oraz jego oceny, jak również oceny okoliczności stanowiących wiedzę powszechną, wyrażającymi się w pominięciu okoliczności uzasadniających twierdzenie, iż skarżący nie dopuścił się czynu niezgodnego z prawem; 2. art. 77 § 1 oraz art. 78 § 1 k.p.a. - poprzez pominięcie dowodów zgłoszonych przez skarżącego, które to dowody mogły mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy; 3) art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego, wyrażające się w dowolnej, a nie swobodnej analizie przesłanek wydalenia funkcjonariusza ze służby, wskazanych w przepisach prawa materialnego, co doprowadziło do decyzji niedostatecznie zindywidualizowanej i arbitralnej w swej treści, pomijającej właściwe wyważenie interesu indywidualnego i publicznego i naruszającej zasadę proporcjonalności. W związku z powyższym skarżący wnioskował o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Jednocześnie, odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, że pozostawienie w służbie policjanta podejrzanego o popełnienie przestępstw, w szczególności związanych z wykonywaniem obowiązków służbowych, nie da się pogodzić z ważnym interesem służby, który utożsamiany jest z należytym zagwarantowaniem wykonywania zadań ustawowych, zaufaniem społecznym oraz eliminowaniem czynników mogących doprowadzić do demoralizacji i nieposzanowana etosu służby w Policji. Powyższe pozostaje w opozycji do tzw. słusznego interesu strony, który w tej konkretnej sprawie sprowadza się do utrzymania źródła zarobkowania. Niesłusznym jest również twierdzenie, że organ niezasadnie pominął dowody zgłoszone przez skarżącego. Chodzi tutaj o specyfikację portalu [...]. W ocenie organu II instancji, ww. dowód nie miał znaczenia w niniejszej sprawie. Zarzut popełnienia przestępstwa z art. 241 § 1 Kodeksu karnego dotyczy rozpowszechniania informacji z postępowania przygotowawczego. Samo umieszczenie tego typu informacji w portalu społecznościowym, który ma za zadanie komunikację z nieograniczonym kręgiem odbiorców w obecnej erze niebezpieczeństwa informacji w sieci, należy uznać za przejaw skrajnej nieodpowiedzialności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", wynika zaś, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja (rozkaz personalny) lub postanowienie mogą zostać uchylone tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd uznał, że kontrolowany rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...], nie narusza prawa w sposób opisany powyżej, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozkazu personalnego stanowił przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U z 2019 r., poz. 161 z późn. zm.), zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Dodatkowy wymóg do jego zastosowania przewiduje przepis art. 43 ust. 3 powołanej ustawy, według którego zwolnienie policjanta ze służby może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Ważny interes służby, wskazany w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, jako przesłanka zwolnienia ze służby w Policji, jest określeniem nieostrym i niezdefiniowanym w tej ustawie. Jednak w orzecznictwie sądowym, jak i w praktyce, przyjęto, że użycie pojęcia niedookreślonego zobowiązuje organ do jego doprecyzowania. Organ obowiązany jest nie tylko używać uznanych reguł i metod wykładni prawa, lecz uwzględniać wszelkiego rodzaju okoliczności faktyczne i normatywne, które są prawnie doniosłe. Zdaniem Sądu, przez pojęcie "ważnego interesu służby", uzasadniającego zwolnienie policjanta na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, należy rozumieć sytuację, w której pierwszeństwo ochrony przysługuje Policji, nawet gdy następuje to kosztem funkcjonariusza. Zwolnienie z powołaniem się na tę przesłankę stanowi środek gwarantujący Policji wypełnienie statutowych zadań, przy pomocy osób nie tylko odpowiednio przygotowanych zawodowo, ale i świadomych znaczenia treści złożonego ślubowania. Stosunek służbowy policjanta powstaje w drodze mianowania, na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby, którą zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, niekarany, korzystający z pełni praw publicznych, mający co najmniej średnie wykształcenie oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować, a także dający rękojmię zachowania tajemnicy, stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie, wbrew zarzutom skargi, organy Policji prawidłowo uznały, że zwolnienie skarżącego ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby, było uzasadnione. Bezsporna jest bowiem okoliczność, że w Prokuraturze Rejonowej w G. w związku z postępowaniem karnym o sygn. akt [...] przedstawiono M. C. zarzut popełnienia czynów określonych w art. 241 § 1 Kodeksu karnego. Powyższa okoliczność skutkuje tym, że funkcjonariusz przestał legitymować się przymiotem "nieposzlakowanej opinii". Utracił zatem atrybut konieczny do pozostania w służbie i to sprawiło, że organy Policji mogły uznać, iż w interesie służby, polegającym na wykonywaniu zadań Policji wyłącznie przez osoby w pełni realizujące wymagania stawiane przed tą formacją, leży wydalenie skarżącego z szeregów służby. Zgodzić się należy bowiem ze stanowiskiem organu, że policjant, któremu przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, traci przymiot "nieskazitelności charakteru", jest zachowaniem nagannym i nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby. Podkreślenia przy tym wymaga, że sam fakt podejrzenia naruszenia obowiązującego porządku prawnego może być uznany za sprzeniewierzenie się obowiązkom policjanta. Nałożenie na policjantów szczególnych obowiązków uzasadnia przede wszystkim społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych jej zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji zaufanie społeczne. Uzasadniony jest zatem pogląd, że nie do pogodzenia z "ważnym interesem służby" jest realizacja zadań służbowych przez policjanta, który utracił przymiot nieposzlakowanej opinii. Policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych, co znajduje pełne uzasadnienie w przepisach ustawy o Policji. Policjant powinien mieć zawsze wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji. Powinien też unikać wszelkich sytuacji zarówno w służbie, jak i w życiu prywatnym, które godziłyby w dobre imię Policji. W świetle powyższego, za niezasadny należy uznać zarzut skargi, dotyczący naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Prawidłowo bowiem organy orzekające uznały w rozpoznawanej sprawie, że specyfika pracy organów ścigania, cele jakie mają realizować, charakter działań jakie mogą podejmować funkcjonariusze na służbie (zwalczanie wszelkich przejawów łamania prawa oraz przypadków naruszenia ładu i porządku publicznego) sprawia, iż sam fakt postawienia skarżącemu zarzutu popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, stanowi przesłankę zwolnienia ze służby na podstawie ww. przepisu. W ten sposób bowiem policjant utracił przymiot nieskazitelności charakteru, autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. Podkreślenia wymaga, że funkcjonariusze Policji, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe, muszą pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o prowadzenie działalności sprzecznej z prawem. W tym przypadku wobec skarżącego toczy się postępowanie karne o przestępstwo, ścigane z oskarżenia publicznego z art. 241 § 1 Kodeksu karnego, a zatem zachowania nielicującego z postawą oczekiwaną przez społeczeństwo od policjanta. Wskazać należy, że okoliczność, iż policjant uprzednio prawidłowo wywiązywał się ze swych obowiązków służbowych nie może mieć w sprawie decydującego znaczenia zwłaszcza, że takie okoliczności powinny być standardem, a nie cechą wyróżniającą tylko niektórych policjantów. Nie zmienia to faktu późniejszego pojawienia się okoliczności poddających w wątpliwość posiadanie przez skarżącego cech umożliwiających służbę w Policji. Oskarżenie funkcjonariusza o popełnienie czynu ocenianego jako naganny i wskazujący na znaczny stopień lekceważenia norm prawnych i etycznych uzasadnia reakcję przełożonych. Z uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego wynika, że organ rozważył, stosownie do przepisu art. 7 k.p.a., słuszny interes strony oraz interes społeczny, zasadnie dając prymat temu drugiemu. Nie budzi bowiem wątpliwości, że w sytuacji oskarżenia o popełnienie czynu zabronionego, interes społeczny zdecydowanie przeważa nad interesem strony. W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby, pozostaje, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji i w pełni realizujący stawiane przed tą formacją wymagania. Brak jest zatem przesłanek, które mogłyby wskazywać na to, że organ błędnie utożsamiał interes służby z interesem społecznym. W okolicznościach przedmiotowej sprawy, trudno uznać interes policjanta za obiektywnie słuszny i mogący uzyskać przewagę nad potrzebą zapewnienia autorytetu Państwa, który realizuje Policja. Należy podkreślić, na co zasadnie zwrócił uwagę organ Policji, że zwolnienie policjanta ze służby, w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, pozostaje bez związku z prowadzonym przeciwko funkcjonariuszowi postępowaniem karnym. W przedmiotowej sprawie organ, przywołując fakt postawienia skarżącemu zarzutu, nie stwierdza, czy M. C. popełnił zarzucany mu czyn, czy też nie, bowiem kwestia ta nie należy do jego kompetencji. Okoliczność prowadzenia przeciwko skarżącemu postępowania karnego została wskazana przez organ jako fakt, który nie może pozostać niezauważony. Bez względu na jego wynik, już teraz negatywny wydźwięk społeczny tej sprawy podważa interes służby i godzi w dobre imię formacji. Dlatego też uzasadniona jest decyzja organu o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji. W tej kwestii wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1738/07 (publ. https://cbois.nsa.gov.pl) stwierdzając, że: "zwolnienie policjanta ze służby w oparciu o powołany przepis pozostaje bez związku z prowadzonym przeciwko funkcjonariuszowi postępowaniem karnym. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie w sprawie karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia". Z kolei w wyroku z dnia 26 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 2318/13 (publ. https://cbois.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "zasada domniemania niewinności nie może być rozumiana tak szeroko, by wykluczała wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych, które w innych procedurach mogą oddziaływać na sytuację podejrzanego lub oskarżonego. W takich przypadkach, nawet zanim zapadnie prawomocny wyrok w sprawie karnej, możliwe jest ograniczenie dostępu określonych osób do służby publicznej, a także wykluczenie konkretnej osoby z grona funkcjonariuszy publicznych". Z powyższego wynika, że bez względu na wynik prowadzonego postępowania karnego, mając na względzie dbałość o wizerunek Policji, organ mógł wydać rozkaz personalny w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zdaniem Sądu, w sposób prawidłowy zostało przeprowadzone postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby. Organy Policji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy oraz dokonały oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w k.p.a. W wystarczający sposób uzasadniły też swoje rozstrzygnięcia, wskazując fakty, które uznały za udowodnione (postawienie zarzutu w sprawie karnej), dowody, na których się oparły (postanowienie o przedstawieniu zarzutu, zeznania świadków). Ponadto wyjaśniły podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz stosowane inne przepisy prawa. Tym samym, za niezasadne należy uznać zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. W kwestii zaś zarzutu co do nieuwzględnienia przez organ wniosków dowodowych skarżącego, należy wskazać, że dowód prowadzi się w sytuacji, gdy okoliczność faktyczna nie została jeszcze udowodniona. W rozpoznawanej sprawie zbędne i nieuprawnione było zatem dokonywanie przez organy Policji w toku postępowania administracyjnego, oceny zasadności czy aktualności przedstawionych skarżącemu zarzutów. Organy Policji były jedynie zobligowane do uwzględnienia w toku postępowania samego faktu przedstawienia funkcjonariuszowi zarzutu popełnienia czynu zabronionego. Organ dostatecznie także uzasadnił rozstrzygnięcie w części dotyczącej nadania rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a., wskazując, że w okolicznościach sprawy, ważny interes społeczny tożsamy z interesem służby, wymusza konieczność niezwłocznego rozwiązania stosunku służbowego z policjantem, któremu przedstawiono zarzuty prokuratorskie. W takim stanie sprawy wszelkie zarzuty podniesione w skardze należało uznać za bezpodstawne, przyjmując w tym względzie za trafną argumentację organu, ujętą zarówno w zaskarżonym rozkazie personalnym, jak i w odpowiedzi na skargę. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Sąd nie uwzględnił wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, ponieważ zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca.