II SA/Wa 1439/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi P. L. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej dla Studentów Uniwersytetu [...] w [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium rektora dla najlepszych studentów oddala skargę Odwoławcza Komisja Stypendialna dla Studentów Uniwersytetu [...] w W., zwana dalej "Odwoławczą Komisją Stypendialną" lub "Komisją", wydała w dniu [...] kwietnia 2019 r. decyzję nr [...] odmawiającą przyznania P. L. stypendium rektora dla najlepszych studentów. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż P. L. w dniu [...] września 2017 r. złożyła wniosek o przyznanie stypendium rektora dla najlepszych studentów, zwanego dalej "stypendium", na kierunku [...] na pierwszym roku studiów drugiego stopnia. Dnia [...] listopada 2017 r. Odwoławcza Komisja Stypendialna dla Studentów U[...] odmówiła przyznania skarżącej stypendium rektora dla najlepszych studentów z powodu nieprzekroczenia progu punktowego, wynoszącego na kierunku studentki 608 pkt. Studentka złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz uznanie jej dodatkowych osiągnięć. Komisja wydała w dniu [...] stycznia 2018 r. decyzję utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2017 r., jednakże decyzja ta została uchylona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 448/18. Odwoławcza Komisja Stypendialna stwierdziła, że szczegółowe kryteria przyznania stypendium są ustalane w regulaminie pomocy materialnej przez rektora w porozumieniu z właściwym organem samorządu studenckiego (art. 186 ust. 1 p.s.w.). Regulamin pomocy materialnej został określony w załączniku do Zarządzenia nr [...] Rektora Uniwersytetu [...] w W. z dnia [...] sierpnia 2017 r. w sprawie wprowadzenia Regulaminu pomocy materialnej dla studentów Uniwersytetu. Organ wskazuje, że przyznaje punkty za średnią z poprzedniego roku akademickiego, tj. w przypadku studentki składającej wniosek w roku akademickim 2017/2018 będzie to rok akademicki 2016/2017. Punkty przyznawane są zgodnie ze wzorem: (S-3,999)* 1000. Studentka miała średnią w roku akademickim 2016/2017 w wysokości 4,500, zatem Odwoławcza Komisja Stypendialna przyznała [...] punktów za średnią z ocen. Zgodnie z § 33 Regulaminu średnią roczną wylicza się na podstawie wyników w nauce z poprzedniego roku akademickiego, a zatem bierze się pod uwagę wszystkie przedmioty, z których studentka uzyskała ocenę. Ilość przedmiotów jest wśród studentów różna, więc fakt zaliczenia większej ilości przedmiotów niż wynika to z programu studiów nie wpływa na wyliczanie ważonej średniej rocznej. Odwoławcza Komisja Stypendialna po ponownym rozpatrzeniu wniosku przyznała 33 punkty za osiągnięcia, które studentka załączyła do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Komisja, uwzględniając nowe dowody, przyznała: 1) 2 punkty w kategorii (4.4.) – za wzięcie udziału w konferencji naukowej "[...]" zorganizowanej w dniu [...] marca 2017 r.; 2) 10 punktów w kategorii (7.2.) – za odbycie praktyk w Kancelarii Adwokackiej [...] w terminie od dnia [...] września 2016 r. do dnia [...] grudnia 2016 r.; 3) 20 punktów w kategorii (7.2) – za odbycie praktyk w Kancelarii Adwokackiej [...] Sp. k. w terminie od dnia [...] stycznia 2017 r. do dnia [...] maja 2017 r.; 4) 1 punkt w kategorii (7.3) – za pomoc w przygotowaniu gali charytatywnej "[...]". Komisja wyjaśniła, że wartości punktowe wskazane w załączniku nr 9 do Regulaminu są wartościami maksymalnymi. Komisja nie przyznaje maksymalnej ilości punktów za jedno osiągnięcie. Komisja korzystając z uznania administracyjnego, dokonuje oceny osiągnięć naukowych, artystycznych i sportowych studentów i porównuje je z innymi osiągnięciami studentów na danym roku akademickim. Istotne jest, aby wszystkie osiągnięcia były dokonane w ubiegłym roku akademickim w stosunku do roku akademickiego, w którym student ubiega się o stypendium. W przypadku studentki oceniane były zatem osiągnięcia z roku akademickiego 2016/2017, czyli od [...] października 2016 r. do [...] września 2017 r. Komisja zaznaczyła, że osiągnięcie skarżącej dotyczące odbycia praktyk w Kancelarii Adwokackiej [...] musiało być w pewnej mierze w ocenie pomniejszone, gdyż wzięto pod uwagę jedynie tylko czas odbywania praktyk od [...] października 2016 r. do dnia [...] grudnia 2016 r., czyli za 3 miesiące. Okres od dnia [...] września 2016 r. do dnia [...] września 2016 r. nie mógł być oceniony, gdyż skarżąca mogła się ubiegać o stypendium na podstawie tego osiągnięcia za wcześniejszy rok akademicki. Natomiast praktyki w Kancelarii Adwokackiej [...] Sp. K. były w całości realizowane w roku akademickim 2016/2017 i wynosiły 5 miesięcy, zatem słuszne było przyznanie studentce więcej punktów, zwłaszcza że obowiązki wykonywane przez studentkę w okresie praktyk były zgodne z kierunkiem studiów. Komisja nie mogła również przyznać maksymalnej ilości punktów za wzięcie udziału w konferencji naukowej "[...]". Komisja na roku i kierunku studentki przyjęła zasadę, że za każdy jeden udział w konferencji student otrzymuje 2 punkty (ale nie więcej niż 10 – jak stanowi załącznik do Regulaminu nr 9). W ocenie Komisji jest zatem sprawiedliwe i słuszne przyznać studentce 2 punkty. Tym samym Komisja wskazuje, że aby studentka mogła osiągnąć maksymalną liczbę punktów w tej kategorii musiała wziąć udział w większej liczbie konferencji. Odnośnie działań charytatywnych Komisja zdecydowała się przyznać symboliczną liczbę punktów. Jak wyjaśniono, odchodzi się bowiem od gratyfikowania w kontekście stypendium rektora dla najlepszych studentów osiągnięć o charakterze charytatywnym oraz wolontariatu. Ideą takich przedsięwzięć jest nieodpłatność rozumiana nie tylko jako brak ekwiwalentu pieniężnego za wykonaną pracę, ale również brak jakiejkolwiek odpłatności. Jedyną odpłatą może być poczucie spełnienia oraz satysfakcja. Komisja jednak w okresie do roku akademickiego 2017/2018 włącznie przyznawała drobne punkty za takie osiągnięcia, postanowiono zatem przyznać studentce 1 punkt za pomoc w organizacji gali charytatywnej "[...]". Komisja w toku przeprowadzonego postępowania weryfikującego dostarczoną przez wnioskodawczynię dokumentację w I instancji oraz uzupełnioną dokumentację o osiągnięcia naukowe i artystyczne zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w roku akademickim 2016/2017 oraz biorąc pod uwagę uzyskaną przez Studentkę średnią ocen w roku akademickim 2016/2017, przyznała 534 punkty, w tym: 1) za średnią ocen – 501 pkt; 2) za osiągnięcia – 33 pkt. Suma uzyskanych przez Studentkę punktów decydowała o jej pozycji rankingowej. Stypendium rektora dla najlepszych studentów przyznawane jest na podstawie listy rankingowej generowanej na każdym roku poszczególnego kierunku prowadzonego przez Uniwersytet. Progi punktowe do otrzymania stypendium rektora dla najlepszych studentów w roku akademickim 2017/2018 na kierunku [...] na pierwszym roku studiów II stopnia na Uniwersytecie [...] w W. wynosiły odpowiednio: 1) wyższy próg (stawka 700 zł) – 733 pkt; 2) niższy próg (stawka 500 zł) – 608 pkt. Minimalny próg do uzyskania stypendium na danym roku wynosił zatem 608 punktów. Zgodnie z Regulaminem i ustawą – Prawo o szkolnictwie wyższym stypendium otrzymuje nie więcej niż 10% studentów danego roku na danym kierunku. Odnosząc się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2018 r. o sygnaturze akt II SA/Wa 448/18, organ wskazał, że wyrok ten uchylał jedynie decyzję organu II instancji. Komisja zastosowała się do wytycznych Sądu wskazanych w wyroku. P. L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej U[...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...]. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez brak rozpoznania odwołania strony, 2) art. 24 § 3 k.p.a. poprzez niewyłączenie się od rozpoznania w sprawie wiceprzewodniczącego komisji K. L., mimo że rozpoznawał on sprawę skarżącej, a zatem przyjął tezę, że nie można jej przyznać stypendium, 3) art. 10 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia strony o zakończeniu postępowania, a tym samym uniemożliwienie stronie odniesienia się do złożonych przez nią dowodów w sprawie, które nie zostały przeprowadzone przez organ, a także uniemożliwienie stronie złożenia wniosków dowodowych dotyczących działalności studentki, 4) art. 8 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, 5) art. 40 § 2 k.p.a. poprzez niedoręczenie pism (jeżeli były wysyłane) oraz decyzji do pełnomocnika strony (adw. J. J.), mimo złożonego pełnomocnictwa na etapie postępowania sądowego, z którego to pełnomocnictwa wprost wynika reprezentacja strony przez organami stypendialnymi, co spowodowało niemożliwość zabrania przez pełnomocnika głosu w sprawie, 6) art. 104 i art. 107 k.p.a. poprzez brak odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, a tym samym uniemożliwienie stronie poznania przyczyn odmowy przyznania stypendium rektora dla najlepszych studentów, 7) art. 173 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym poprzez odmowę przyznania studentce stypendium rektora dla najlepszych studentów, mimo spełnienia przez nią kryteriów określonych szczegółowo w regulaminie, 8) § 31, § 32 § 33, § 34 Regulaminu Pomocy Materialnej dla Studentów oraz Załącznika numer 9 Regulaminu pomocy materialnej dla studentów Uniwersytetu [...] w W., poprzez nieprzyznanie studentce prawidłowej liczby punktów za jej osiągnięcia, która odpowiada punktacji określonej w tym Załączniku, co doprowadziło do błędnego wyliczenia punktów, w sytuacji gdy spełniła ona wszystkie kryteria do otrzymania stypendium rektora dla najlepszych studentów, 9) art. 153 P.p.s.a. poprzez brak zastosowania się do wytycznych zawartych w wyroku WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 448/18, polegającego m.in. na nierozpoznaniu zarzutów strony podniesionych w środku odwoławczym. Zdaniem skarżącej od dnia powiadomienia organu o ustanowieniu pełnomocnika powinien mieć on zapewniony czynny udział w postępowaniu, tak samo jak strona, a pominięcie pełnomocnika w czynnościach postępowania jest równoznaczne z pominięciem strony w postępowaniu administracyjnym, wywołuje te same skutki prawne. Strona ustanawiając pełnomocnika, czyni to w określonym celu, chce bowiem ustrzec się przed negatywnymi skutkami nieznajomości prawa, zagwarantować sobie rzetelną ochronę własnych interesów. Pominięcie pełnomocnika w postępowaniu administracyjnym powinno spowodować uchylenie zaskarżonej decyzji, bowiem stronie został odebrany czynny udział w postępowaniu administracyjnym. Skarżąca podniosła również, iż organ nie wskazał, ilu studentów na przedmiotowym kierunku studentki otrzymało stypendium, ani też które miejsce zajęła na liście rankingowej. Tym samym uniemożliwiono studentce poznanie podstaw faktycznych odmowy. Studentka podniosła również okoliczność braku kryteriów, jakimi kierował się organ, przyznając wybiórczo punkty. Przyznanie jednego punktu za osiągnięcia jest kuriozalne, bowiem nie wiadomo dlaczego organ tak uznał. Organ ustalił próg do przyznania stypendium na poziomie 608 punktów na roku studentki. W żadnej części uzasadnienia nie wskazano jednak podstaw faktycznych ustalenia takiego progu. Odmawiając uwzględnienia osiągnięć załączonych do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ pozbawił skarżącą dodatkowych punktów rankingowych. Sposób procedowania Odwoławczej Komisji Stypendialnej jest niedopuszczalny i narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), zwanej dalej P.p.s.a. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w tak zakreślonych granicach, uznać należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Punktem wyjścia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji jest prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 448/18. Zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa materialnego i procesowego. Z powyższego przepisu wynika wprost, że ilekroć dana sprawa jest przedmiotem rozpoznania przez sąd lub organ, jest on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną istotnej zmianie przepisy. W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego. Wykładnia w tym sensie zmierza do wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. W wyniku wydania wyroku o charakterze kasacyjnym sprawa wraca do stadium postępowania przed organem administracyjnym. Oznacza to obowiązek powtórnego rozpoznania tej sprawy przez ten organ i wydania decyzji, z uwzględnieniem oceny prawnej zawartej w wyroku. Podkreślenia wymaga, że zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku (zob. wyrok NSA z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10, treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uwzględniając powyższe, Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję, nie mógł dokonać jej oceny z pominięciem oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w w/w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W orzecznictwie i literaturze jednolicie przyjmuje się, iż związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu cyt. wyżej przepisu, oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem – lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (J. P. Tarno "Komentarz – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 219-225). Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że orzekając ponownie, organy zastosowały się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu ww. wyroku z dnia 27 listopada 2018 r. oraz do zaleceń Sądu. We wspomnianym wyroku WSA w Warszawie, uchylając decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej dla studentów U[...] w W. z dnia [...] stycznia 2018 r., stwierdził między innymi, iż "(...) z art. 11 k.p.a. wynika obowiązek wyjaśniania stronom zasadności przesłanek rozstrzygnięcia, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy. Wyrazem realizacji tej zasady jest uzasadnienie decyzji, które w myśl art. 107 § 3 k.p.a., powinno przekonywać stronę o prawidłowości rozstrzygnięcia. Organ administracji musi m.in. przedstawić w nim swoją ocenę oraz motywy leżące u podstaw podjętego rozstrzygnięcia. Podkreślenia wymaga, że bez prawidłowego uzasadnienia decyzji strona nie ma możliwości obrony swoich słusznych interesów. Reasumując, zaskarżona decyzja – w ocenie Sądu – nie spełnia wymogów, które nakłada na nią treść art. 107 § 3 k.p.a., bowiem jej uzasadnienie nie zawiera uzasadnienia prawnego, które ogranicza się w zasadzie do podania numerów przepisów. Podkreślić się godzi, że uzasadnienie decyzji, poza wskazaniem i wyjaśnieniem podstawy prawnej rozstrzygnięcia, ma być dla strony źródłem informacji o sposobie rozumowania organu podejmującego decyzję i przyjętych przez niego założeniach, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. To z uzasadnienia decyzji strona czerpie informację o ustalonym i przyjętym przez organ do rozpoznania stanie faktycznym oraz o swojej sytuacji prawnej. W dalszej części zauważyć należy, że z zawartej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności, wynika obowiązek dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia tej samej sprawy, wyznaczonej treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy nie może więc ograniczyć się jedynie do kontroli zaskarżonej decyzji, lecz powinien z urzędu ponownie przeanalizować całokształt okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, z uwzględnieniem treści zarzutów podniesionych w środku zaskarżenia" W ocenie Sądu organ w sposób prawidłowy zastosował się do przytoczonych wskazówek i zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartych w ww. wyroku z dnia 27 listopada 2018 r. wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Wa 448/18. Jak wynika z akt sprawy, w uchylonej mocą tego wyroku decyzji Odwoławczej Komisji Stypendialnej U[...] w W. z dnia [...] stycznia 2018 r. organ odmówił przyjęcia nowych zaświadczeń w postępowaniu wywołanym wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy i w rezultacie przyznał skarżącej 0 punktów za tzw. osiągnięcia, Organ stwierdził iż: "Nie jest możliwe, aby organ w postępowaniu II instancji mógł przyjąć nowe zaświadczenie Studenta, jeżeli Student mógł złożyć je wcześniej podczas postępowania w I instancji. Gdyby założyć, że Komisja mogłaby w postępowaniu w II instancji przyjmować wszystkie zaświadczenia studentów, którzy nie złożyli swoich osiągnięć wcześniej wówczas sparaliżowałoby to prace Komisji i uniemożliwiło jej pracę." Stanowisko to ocenione zostało przez WSA w Warszawie w ww. wyroku za całkowicie błędne. Sąd zwrócił uwagę, iż organ winien był "ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę zgodnie z żądaniami skarżącej i przy uwzględnieniu przedstawionych przez nią dokumentacji." Organ zobowiązany był do oceny argumentów przedstawionych w odwołaniu i nie powinien ograniczać się jedynie do kontroli decyzji organu I instancji. Wykonując opisane zalecenia i wskazówki WSA w Warszawie, organ wziął pod uwagę – przy ponownym rozpatrzeniu sprawy – dokumenty wskazane we wniosku skarżącej z dnia [...] grudnia 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dokumenty te, to: certyfikat uczestnictwa w konferencji w dniu [...] marca 2017 r., dwa zaświadczenia o odbyciu praktyk w okresie od [...] września do [...] grudnia 2016 r. i od [...] stycznia do [...] maja 2017 r. oraz zaświadczenie o czynnej pomocy w przygotowaniu gali charytatywnej o charakterze artystycznym. W wyniku analizy spornych dokumentów organ przyznał skarżącej dodatkowe 33 punkty za tzw. osiągnięcia, w tym 2 punkty w kategorii 4.4 za wzięcie udziału w konferencji naukowej "[...]" zorganizowanej w dniu [...] marca 2017 r., 10 i 20 punktów w kategorii 7.2 za odbyte praktyki w kancelariach adwokackich i 1 punkt w kategorii 7.3 za pomoc w przygotowaniu gali charytatywnej "[...]". Organ wyjaśnił zasady przyznawania punktacji, wskazując, iż brane były pod uwagę osiągnięcia z roku akademickiego 2016/2017, czyli w okresie od [...] października 2016 r. do [...] września 2017 r. Oceniając zatem praktyki w kancelariach adwokackich, organ wziął pod uwagę praktyki odbyte w tym okresie i przyznał za te praktyki odpowiednio 10 i 20 punktów. Odnośnie punktacji przyznanej za wzięcie udziału w konferencji naukowej organ wyjaśnił, że przyjął zasadę przyznania każdemu z zainteresowanych po dwa punkty za udział w danej konferencji naukowej. Zatem, aby uzyskać większą liczbę w tej kategorii należałoby wziąć udział w większej liczbie konferencji naukowych. Organ wskazał nadto, że osiągnięcia charytatywne i wolontariat były gratyfikowane wobec wszystkich zainteresowanych jedynie symboliczną ilością punktów z uwagi na kontekst przyznawanego stypendium, tj: stypendium rektora dla najlepszych studentów. Jednocześnie Odwoławcza Komisja Stypendialna wskazała, że minimalna liczba punków wyznaczona przez Komisję, uprawniająca do przyznania studentowi przedmiotowego stypendium wyniosła w analizowanym okresie 608 punktów. Skarżąca otrzymała zaś łącznie 534 punkty co powoduje konieczność wydania decyzji odmownej. Zdaniem Sądu przedstawiony powyżej tok rozumowania organu i sposób jego przedstawienia w zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Sąd jednocześnie zwraca uwagę, iż nie jest uprawniony do badania celowości czy słuszności przyjętej przez organ punktacji, gdyż te kwestie nie mogą być przedmiotem oceny Sądu. Zaskarżona decyzja została wydana w ramach uznania administracyjnego, co powoduje, iż organ jest władny samodzielnie ustalać kryteria oceny i punktację tzw. osiągnięć. Odnosząc się do zarzutu art. 40 § 2 k.p.a. poprzez niedoręczenie pism oraz decyzji pełnomocnikowi strony w osobie adw. J. J., stwierdzić należy, iż w aktach sprawy administracyjnej brak jest dokumentu pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącą jakiemukolwiek pełnomocnikowi. W związku z powyższym nie ma podstaw do uznania, że strona ustanowiła ww. adwokata swoim pełnomocnikiem w postępowaniu administracyjnym. Jednocześnie zauważyć należy, iż złożenie przez stronę skarżącą pełnomocnictwa procesowego o charakterze ogólnym w toku postępowania sądowoadministracyjnego nie upoważnia organu do stwierdzenia, że strona ustanawia tę osobę swoim pełnomocnikiem procesowym w postępowaniu administracyjnym. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 24 § 3 k.p.a. Organ trafnie przyjął, iż brak było podstaw do wyłączenia ze składu organu II Wiceprzewodniczącego Komisji K. L. Sam fakt uczestniczenia przez K. L. w wydaniu decyzji z dnia [...] stycznia 2018 r., uchylonej następnie ww. wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 27 listopada 2018 r., nie daje podstaw, zdaniem Sądu, do przyjęcia, iż zachodzi przesłanka, o której mowa w tym przepisie. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.