II SA/Wa 1445/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.), Andrzej Góraj, Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2013 r. sprawy ze skargi P. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r.; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego P. C. kwotę 200 (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 803/12 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej. W motywach uzasadnienia Sąd wskazał, iż wnioskiem z dnia [...] września 2011 r. P. C. (dalej jako skarżący) wystąpił do Prezydenta [...] o udostępnienie informacji publicznej: 1. wstępnej umowy warunkowej zawartej w dniu [...] lipca 2011 r. pomiędzy [...], a [...] S.A. na sprzedaż akcji [...] S.A., 2. procedury sprzedaży I i II, o których mowa w uzasadnieniu do projektu uchwały [...] w sprawie wyrażenia zgody na zbycie akcji [...] S.A., 3. listy oferentów biorących udział w postępowaniu prywatyzacyjnym [...] S.A., którzy w dniu [...] czerwca 2011 r. złożyli ofertę wiążącą oraz następnie [...] czerwca 2011 r. złożyli aktualizację oferty. Uchylając decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 lipca 2012 r. podkreślił, że organ odniósł się do dokumentów, które nie były objęte wnioskiem skarżącego z dnia [...] września 2011 r., albowiem odniósł się do umowy z dnia [...] października 2011 r. oraz listy oferentów, którzy złożyli oferty wstępne i listy oferentów, którzy złożyli oferty wiążące, podając, że informacje te zamieszczone są w Biuletynie Informacji Publicznej [...], a zatem nie podlegają one udostępnieniu na wniosek. Organ zajął się więc informacjami, o udostępnienie których skarżący we wniosku z dnia [...] września 2011 r. nie występował. Sąd podkreślił, że treść wniosku skarżącego jest jednoznaczna, a zatem nie można uznać, że wskazanie przez organ miejsca udostępnienia umowy z [...] października 2011 r., która nota bene nie wiadomo dokładnie jakiej materii dotyczy, bo takiej informacji organ nie zawarł w swojej decyzji, stanowi realizację wniosku w zakresie przesłania skarżącemu wstępnej umowy warunkowej zawartej w dniu [...] lipca 2011 r. pomiędzy [...], a [...] S.A. na sprzedaż akcji [...] S.A. Zdaniem Sądu analogicznie należy ocenić podanie przez organ miejsca udostępnienia listy oferentów. Wskazał, że w BIP-ie nie została zamieszczona lista oferentów, którzy spełniali dwa warunki, tj. złożyli ofertę wiążącą i jednocześnie później złożyli aktualizację tej oferty, a o taką informację występował skarżący. Sąd podkreślił, że w zakresie żądania skarżącego dotyczącego udostępnienia procedury sprzedaży zarówno organ I i II instancji nie przedstawił w ogóle swojego stanowiska. W ocenie Sądu oznacza to, że organ odwoławczy nie rozstrzygnął sprawy w zakresie wyznaczonym treścią wniosku skarżącego z dnia 26 września 2011 r., tym samym orzekł wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 15 k.p.a., albowiem postępowanie wywołane powyższym wnioskiem nie było dwuinstancyjne. Organ nie przeanalizował bowiem, czy możliwe jest udostępnienie skarżącemu wstępnej umowy warunkowej zawartej w dniu [...] lipca 2011 r. pomiędzy [...], a [...] S.A. na sprzedaż akcji [...][...] S.A., procedury sprzedaży I i II, o których mowa w uzasadnieniu do projektu uchwały [...] w sprawie wyrażenia zgody na zbycie akcji [...] S.A., listy oferentów biorących udział w postępowaniu prywatyzacyjnym [...] S.A., którzy w dniu [...] czerwca 2011 r. złożyli ofertę wiążącą, a następnie w dniu [...] czerwca 2011 r. złożyli aktualizację oferty. Ponadto nie zbadano, czy odmowa udostępnienia żądanych informacji przez organ I instancji, tj. Prezydenta [...], nastąpiła w zgodzie z obowiązującymi przepisami. Sąd wskazał również, że stanowisko organu, zgodnie z którym w sytuacji, gdy informacja została udostępniona w BIP-ie organ nie ma obowiązku jej ponownego udostępnienia na wniosek, jest zasadniczo słuszne, ale w rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła. W związku z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 5 lipca 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. uchyliło decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] października 2011 r. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Prezydent [...] decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. ponownie odmówił udostępnienia informacji publicznej: 1. Przedwstępnej Warunkowej Umowy Sprzedaży [...] S.A. w [...] zawartej pomiędzy [...] a [...] S.A. w dniu [...] lipca 2011 r., 2. Procedury Sprzedaży I i Procedury II, 3. Listy oferentów biorących udział w postępowaniu prywatyzacyjnym [...] S.A., którzy w dniu [...] czerwca 2011 r. złożyli aktualizację oferty wiążącej. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji podano, że udostępnieniu mogą podlegać jedynie te informacje związane z procesem prywatyzacji, które zostały opisane w art. 2b ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji i wydanym na jego podstawie rozporządzeniu Ministra Skarbu Państwa w sprawie wzoru karty prywatyzacji, a także treść umowy zawartej w wyniku prowadzonego postępowania prywatyzacyjnego, z wyłączeniem treści stanowiącej tajemnicę przedsiębiorstwa. Informacje i dokumenty dotyczące istoty prowadzonego procesu prywatyzacji, do których należy zaliczyć Przedwstępną warunkową umowę [...] S.A. w [...], Procedury Sprzedaży I i II oraz listę oferentów, którzy złożyli aktualizację oferty wiążącej w procesie prywatyzacji [...] S.A., stanowią tajemnicę podlegającą bezterminowej ochronie na podstawie ustawy o ochronie informacji niejawnych. W świetle regulacji zwartych w obowiązujących przepisach prawa, realizacja wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] września 2011 r. podlega ograniczeniu, gdyż informacje, o które wystąpił Wnioskodawca, są informacjami związanymi z prowadzonym procesem prywatyzacji [...] S.A., podlegającymi ochronie na podstawie art. 62 ust. 2 ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji na zasadach określonych przepisami o ochronie informacji niejawnych. Jednocześnie, zgodnie z art. 10 ust. 1 cytowanej ustawy, udostępnieniu podlegają te informacje publiczne, które nie zostały udostępnione w Biuletynie Informacji Publicznej. Lista oferentów, którzy złożyli ofertę wiążącą w procesie prywatyzacji [...] S.A., wchodząc w zakres wniosku P. C. z dnia [...] września 2011 r., została opublikowana w dniu [...] września 2011 r. na stronach BIP [...], w zakładce Biura Nadzoru Właścicielskiego Urzędu [...] (informacja Dodatkowa/Karta Prywatyzacji). W związku z faktem, że informacja w powyższym zakresie jest dostępna publicznie, nie udostępnia się jej na wniosek. Powyższa decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. stała się przedmiotem skargi P. C. do tutejszego Sądu. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, skarżący podniósł odnośnie pkt 1 żądania informacyjnego tj. wstępnej umowy warunkowej zawartej w dniu [...] lipca 2011 r., iż do dnia dzisiejszego nie została ona opublikowana w BIP. Wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uchylając wyrokiem z dnia 5 lipca 2012 r. zaskarżoną decyzję podkreślił, że umowa ostateczna i wstępna to dwie różne umowy. Podniósł, że art. 2d ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji nie zawiera zastrzeżenia co do ujawnienia umowy wstępnej, nakazując ujawnienie wszystkich umów. Odnośnie pkt 2 żądania informacyjnego tj. procedury sprzedaży, skarżący nie zgodził się z zaprezentowaną przez organ oceną, iż są to dokumenty objęte tajemnicą przedsiębiorcy w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Podniósł, że procedury te nie są zamieszczone w BIP. Powołując się na odpowiedź Ministra Skarbu z dnia [...] grudnia 2012 r. na interpretację nr [...] skarżący zarzucił, iż Ministerstwo Skarbu Państwa odnosząc się do innych dokumentów wytworzonych przez zbywcę w trakcie prywatyzacji, wbrew stanowisku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], stwierdziło, iż ich brak w Karcie Prywatyzacji nie oznacza, że osoby zainteresowane zostały pozbawione dostępu do tego dokumentu, gdyż mogą je realizować w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Odnosząc się do pkt 3 żądania informacyjnego – listy oferentów, skarżący podkreślił, iż odmawiając udostępnienia tych informacji organ nie powołuje się na tajemnicę przedsiębiorcy, a więc brak jest podstaw do odmowy ich udostępnienia. W piśmie z dnia 1 października 2013 r. stanowiącym uzupełnienie skargi. Skarżący dodatkowo podniósł, że w dniu [...] sierpnia 2013 r. w [...] ukazała się publikacja, w której "Ratusz ujawnia informacje o przebiegu prywatyzacji innej spółki komunalnej częściowo pokrywających się z jego wnioskiem. Oznacza to, że Prezydent [...] stosuje uznaniową politykę informacyjną". Skarga zarzucała też naruszenie art. 107 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ wskazał, że żądana przez skarżącego lista oferentów (pkt 3 wniosku) została opublikowana w BIP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W europejskiej koncepcji prawa do informacji publicznej, podmiotowe prawo do informacji wynika z art. 10 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 60, poz. 284 ze zm.), która obowiązuje w Polsce od dnia 19 stycznia 1993 r. oraz z art. 10 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, ratyfikowanego przez Polskę w 1977 r. (Dz. U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167). Artykuł 10 Konwencji, (zwanej dalej konwencją europejską), zapewnia wolność każdego do otrzymywania i przekazywania informacji i idei, bez ingerencji władz publicznych i bez względu na granice państwowe (art. 10 ust. 1). Korzystanie z tej wolności może podlegać wymaganiom i ograniczeniom, wskazanym w art. 10 ust. 2 konwencji europejskiej. Art. 19 ust. 2 Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych formułuje prawo do informacji, jako prawo każdego do swobodnego wyrażania poglądów, które obejmuje swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe. Obydwa akty prawne wyposażają każdego w prawo do wolności informacji. Zgodnie z art. 61 Konstytucji RP, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej, pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Tajemnice ustawowo chronione oraz prywatność osoby fizycznej ograniczają dostęp do informacji na zasadach wyrażonych w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Skutkiem ewentualnego przyjęcia, że spełnione są warunki z tych przepisów, jest wydanie decyzji odmownej na podstawie art. 16 ust. 1 tej ustawy. Tryb udzielania informacji, o których mowa w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy (ust. 4). Treść art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej odpowiada tym zapisom i poszerza krąg uprawnionych podmiotów, wskazanych w art. 61 Konstytucji RP. Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Racjonalny ustawodawca, używając w art. 2 ust. 1 ustawy pojęcia "każdemu", precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Przy czym sformułowanie "każdy" należy rozumieć, jako każdy człowiek (osoba fizyczna) lub podmiot prawa prywatnego. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Omawiana ustawa o dostępie do informacji publicznej znajduje zastosowanie wyłącznie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że spełniony został zakres przedmiotowy i podmiotowy ustawy. Żądane przez skarżącego informacje należało zakwalifikować jako informacje publiczne w rozumieniu art. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Bezsporne też jest, że Prezydent [...] jest podmiotem zobowiązanym - zgodnie z art. 4 tej ustawy - do udostępnienia informacji publicznej. Istota sprawy sprowadzała się do oceny, czy zaskarżona decyzja o odmowie udzielenia informacji publicznej znajduje uzasadnienie w obowiązującym systemie prawnym. Jako podstawę materialnoprawną odmowy udzielenia żądanych przez stronę skarżącą informacji publicznych organ wskazał art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art. 62 ust. 2 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 171, poz. 1397 ze zm.). Oparcie rozstrzygnięcia na różnych regulacjach wskazanych wyżej przesądza o tym, że zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa. Stosownie do art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wyłączeniu z regulacji tej ustawy podlegają te sprawy, których materia uregulowana jest w sposób szczególny przez inne ustawy – lex specialis. Skoro tryb żądanych przez skarżącego informacji reguluje ustawa o komercjalizacji i prywatyzacji, jako lex specialis, tryb przewidziany w ustawie o dostępie do informacji publicznej – w tym przywołany w osnowie decyzji art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, w ogóle nie powinien stanowić podstawy rozstrzygnięcia, z uwagi na treść art. 1 ust. 2 tej ustawy. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie powinna znaleźć zastosowanie ustawa o komercjalizacji i prywatyzacji i tylko w tym zakresie w jakim ustawa ta odsyła do ustawy o dostępie do informacji publicznej, ta ostatnia może znaleźć posiłkowe, ograniczone zastosowanie do zagadnień ściśle wymienionych w ustawie o prywatyzacji i komercjalizacji. Inna wykładnia prowadziłaby do prawnego chaosu, a właściwie do wypaczenia przepisów lex specialis, które są restrykcyjne w zakresie jawności procedur prywatyzacyjnych, w stosunku do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. A mianowicie do tych, w których organ - zobowiązany treścią przepisów ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji do udostępnienia jawnych procedur prywatyzacyjnych - jawność tę chciałby bezpodstawnie ograniczyć. Argumentów do tego ograniczania jawności poszukiwać mógłby np. w art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a w konsekwencji w art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (ochrona prywatności, tajemnicy przedsiębiorcy). Zgoda na powyższą praktykę tj. rozstrzygnięcie o udostępnianiu informacji publicznej z zakresu prywatyzacji i komercjalizacji równolegle na podstawie dwóch różnych trybów (posiłkowo na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej) de facto prowadziłaby do zmiany intencji ustawodawcy wyrażonej w ustawie lex specialis – ustawie o komercjalizacji i prywatyzacji. W rozpatrywanej sprawie mamy właśnie do czynienia z taką sytuacją. Organ procedując w określonym trybie lex specialis – ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji - posiłkuje się trybem ustawy o dostępie do informacji publicznej, by uzasadnić odmowę udostępnienia żądanej informacji, pomimo tego, iż ustawa o komercjalizacji i prywatyzacji nie odsyła, w kwestiach związanych z listą oferentów, umowy przedwstępnej i procedur, do ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przywołany przez organ w osnowie decyzji przepis art. 62 ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji odsyła natomiast do przepisów o ochronie informacji niejawnych. Przepis art. 62 stanowi, że: 1. Informacje uzyskane przy opracowaniu analiz, o który mowa w art. 32 ust. 1 oraz w art. 42 ust. 1 stanowią tajemnicę podlegającą ochronie na zasadach określonych przepisami o ochronie informacji niejawnych. 2. Ochronie, o której mowa w ust. 1, podlegają również informacje uzyskane w związku z prowadzonym procesem prywatyzacji, z zastrzeżeniem informacji ujawnianych na podstawie ustawy. 3. Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do informacji udostępnianych zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych, w związku z ofertą publiczną lub ubieganiem się o dopuszczenie akcji do obrotu na rynku regulowanym. Niezależnie od wyżej wskazanej sprzeczności w zakresie zastosowanej przez organ podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia, w ocenie Sądu, dokonana przez organ wykładnia tego przepisu jest nieprawidłowa. Przepis art. 62 odnosi się do "informacji uzyskanych przy opracowaniu analiz, o których mowa w art. 32 ust. 1 oraz art. 42 ust. 1". Uszło uwadze organu, że skarżący nie żądał "informacji uzyskanych przy opracowaniu analiz", o którym mowa w art. 62, żądał bowiem: wstępnej umowy warunkowej zawartej w dniu [...] lipca 2011 r. pomiędzy [...], a [...] S.A. na sprzedaż akcji [...] S.A., procedury sprzedaży I i II , o których mowa w uzasadnieniu do projektu uchwały Rady [...] w sprawie wyrażenia zgody na zbycie akcji [...] S.A., listy oferentów biorących udział w postępowaniu prywatyzacyjnym [...] S.A., którzy w dniu [...] czerwca 2011 r. złożyli ofertę wiążącą oraz następnie w dniu [...] czerwca 2011 r. złożyli aktualizację oferty. A zatem żądane przez skarżącego informacje nie mieszczą się w pojęciu "informacji uzyskanych przy opracowaniu analiz". Wydając zaskarżone rozstrzygnięcie organ pominął też podstawowe zasady prowadzenia procesów prywatyzacyjnych, a mianowicie treść art. 2a oraz art. 2c, art. 2d ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji. Przepis art. 2a tej ustawy stanowi, że przebieg procesów prywatyzacyjnych, prowadzonych na podstawie przepisów działu IV i V ustawy jest jawny. Natomiast art. 2c stanowi, że informacje o przebiegu negocjacji, o których mowa w art. 33 ust. 1 pkt 3 mają charakter poufny jedynie do czasu ich zakończenia. Artykuł 2d stanowi zaś, że umowy zawarte w trybie art. 33 ust. 1, 3 i 5 oraz art. 39 ust. 1 są jawne i podlegają udostępnieniu na zasadach określonych w przepisach o dostępie do informacji publicznej. Przepis art. 2b odnosi się do tzw. Karty Prywatyzacyjnej, precyzuje jakie dane winna ona zawierać, a w ust. 3 określa, że jest ona udostępniona na stronie BIP właściwego ministra do sprawy Skarbu Państwa albo organu założycielskiego. Wykładnia powyższych przepisów nie budzi wątpliwości i pozwala na twierdzenie, że racjonalny ustawodawca celem transparentności i prewencji tj. zapobieganiu ewentualnej korupcji, ustanowił zasady jawności przedmiotowych procedur. Racjonalny ustawodawca jedynie w sytuacji wyjątkowej, określonej np. w art. 62, dotyczącej tajemnic podlegających ochronie na zasadach określonych przepisami o ochronie informacji niejawnych odsyła do tych przepisów. Organ nie wykazał jednak, że żądane przez skarżącego informacje zakwalifikować należało jako "tajemnice podlegające ochronie na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych". Nie wyjaśnił i nie wskazał dlaczego w ogóle uznał, że przepis art. 62 ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji, który odnosi się do "informacji uzyskanych przy opracowaniu analiz" odnosi do wniosku skarżącego, skoro skarżący żądał umów, procedur i listy oferentów. Uzasadniając odmowę organ nie wskazał, dlaczego posiłkował się innym trybem, tj. art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zauważyć też należy, że skoro, jako podstawę odmowy udostępnienia żądanych informacji, organ wskazał art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, powołując się na tajemnicę przedsiębiorcy, to orzekając w tym przedmiocie bez udziału przedsiębiorcy, naruszył art. 28 k.p.a. – patrzy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2560/12 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 680/13, czy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 października 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 438/13. Uszło bowiem uwadze organu, iż postępowanie administracyjne dotyczy interesu prawnego konkretnej osoby, podmiotu wówczas, gdy w tym postępowaniu wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby, tego podmiotu lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki tej osoby. Przymiot strony w postępowaniu administracyjnym ma osoba, podmiot, której dotyczy bezpośrednio to postępowanie lub w którym może być wydane orzeczenie godzące w jej prawem chronione interesy, poprzez ograniczenie lub uniemożliwienie korzystania z przysługujących jej praw (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 310/05). Omawiane kwestie zostały pominięte przez organ orzekający w sprawie, co niewątpliwie doprowadziło do naruszenia przepisu art. 28 k.p.a., a w konsekwencji do ziszczenia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Przepis ten stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się podstępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Organy w postępowaniu administracyjnym są zobowiązane zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a niedopełnienie tego obowiązku stanowi poważne uchybienie proceduralne, które w niniejszej sprawie miało miejsce, poprzez pominięcie w postępowaniu spółek będących stroną umów, których domagała się strona skarżąca. Wskazać też należy, iż stosownie do art. 61 § 4 k.p.a., o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1280/09, wskazał, że przepis art. 61 § 4 k.p.a. stanowi formę realizacji zasady ogólnej - czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym. Organ administracji państwowej zobowiązany jest z urzędu ustalić, kto ma w danej sprawie interes prawny lub obowiązek. Nawet w przypadku wszczęcia postępowania na wniosek strony nie może on tylko jej gwarantować udziału w postępowaniu, lecz obowiązany jest ustalić, czy w danej sprawie mają prawnie chronione interesy inne jednostki (publ. Lex nr 595027). Ponownie rozpoznając sprawę organ dokona oceny udostępnienia żądanych przez skarżącego informacji w oparciu o przepisy lex specialis tj. ustawę o komercjalizacji i prywatyzacji, albowiem powyższa ustawa w pełni i kompleksowo określa tryb i zakres udostępniania informacji z procesów przekształcania i prywatyzacji. Nadto weźmie pod uwagę treść art. 2a, art. 2c, art. 2d ustawy - jawność procesów prywatyzacyjnych. Ponownie oceni, czy w ogóle art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej mógł znaleźć zastosowanie. Niniejszą sprawę rozpozna w kontekście art. 61 Konstytucji RP, biorąc pod uwagę, że przedmiotowe przekształcenia (umowy, procedury) dotyczyły majątku publicznego. Podkreślenia wymaga, iż Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wskazywał, że właściwą wykładnią, w sprawach dotyczących informacji publicznych w przedmiocie dysponowania majątkiem publicznym, jest wykładnia prokonstytucyjna, zmierzająca do jak najszerszego udostępniania informacji publicznych. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. W zakresie zasądzenia od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 tej ustawy.