II SA/Wa 1468/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędziowie WSA Jacek Fronczyk, Janusz Walawski (spr.), Protokolant Referent stażysta Marcin Borkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2011 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia pieniężnego w związku z przywróceniem do służby 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanego nią w mocy rozkazu personalnego organu I instancji, 2) zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Komendanta Głównego Straży Granicznej na rzecz skarżącej M. M. kwotę 240 zł (słownie dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej, działając na podstawie art. 46 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2005 r. Nr 234, poz. 1997 z późn. zm.) oraz § 2 pkt 2 lit. a) i § 4 ust. 2 pkt 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 czerwca 2002 r. w sprawie właściwości organów i jednostek organizacyjnych Straży Granicznej w sprawach wynikających ze stosunku służbowego funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz trybu postępowania w tych sprawach (Dz. U. z 2002 r. Nr 91, poz. 814), po ponownym rozpatrzeniu sprawy w zakresie przyznania świadczenia pieniężnego M. M. – funkcjonariuszowi przywróconemu do służby w Straży Granicznej, w dniu [...] sierpnia 2010 r. wydał rozkaz personalny nr [...], w którym określił wysokość należnego ww. świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą. W uzasadnieniu rozkazu organ podał, że w dniu [...] maja 2010 r. rozkazem personalnym nr [...] Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej M. M. zostało ustalone za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne w wysokości 6 – cio miesięcznego uposażenia należnego ww. na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby przygotowawczej w Straży Granicznej. Komendant Główny Straży Granicznej, po rozpatrzeniu odwołania, w dniu [...] sierpnia 2010 r. wydał decyzję nr [...], którą uchylił powyżej określony rozkaz personalny organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W tym miejscu należy podać, że decyzja Komendanta Głównego Straży Granicznej stała się przedmiotem skargi wniesionej przez M. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd, wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1604/10 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i określił, że nie podlega ona wykonaniu w całości. W uzasadnieniu Sąd podał m.in., że organ odwoławczy dokonał oceny decyzji administracyjnej, która nie weszła do obrotu prawnego. Skarżąca bowiem w dniu 26 kwietnia 2010 r. ustanowiła pełnomocnika. Pełnomocnictwo wraz z pismem procesowym wpłynęło do Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w dniu 2 czerwca 2010 r. Od tego dnia, zgodnie z art. 40 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), organ powinien doręczać pisma procesowe ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi. Tymczasem rozkaz personalny nr [...] Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] maja 2010 r. został w dniu [...] czerwca 2010 r., a więc dwa tygodnie po tym jak organ uzyskał wiadomość o ustanowieniu przez skarżącą pełnomocnika, doręczony M. M. Komendant Główny Straży Granicznej, po rozpatrzeniu odwołania od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] sierpnia 2010 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, w dniu [...] listopada 2010 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji. Powyżej określona decyzja Komendanta Głównego Straży Granicznej stała się przedmiotem skargi wniesionej przez M. M., reprezentowaną przez pełnomocnika, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzucono, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 Kpa, tj. nieuchylenie przez organ odwoławczy rozkazu personalnego nr [...] organu pierwszej instancji w sytuacji, gdy postępowanie powinno zostać przez Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej zawieszone na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kpa w zw. z § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 czerwca 2002 r. w sprawie właściwości organów i jednostek organizacyjnych Straży Granicznej w sprawach wynikających ze stosunku służbowego funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz trybu postępowania w tych sprawach. Ponadto pełnomocnik skarżącej podniósł w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, na podstawie których organ przyznał skarżącej świadczenie pieniężne za okres pozostawania przez nią poza służbą. Strona skarżąca podnosząc powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i rozkazu personalnego organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Ponadto strona skarżąca wniosła o zawieszenie przedmiotowego postępowania sądowego do czasu zakończenia postępowania zawisłego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie o sygn. akt II SA/Wa 1604/10. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wniosek strony skarżącej o zawieszenie postępowania sądowego organ pozostawił do uznania Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 12 kwietnia 2011 r. wydał postanowienie o sygn. akt II SA/Wa 4/11, którym zawiesił postępowanie w przedmiotowej sprawie, które następnie postanowieniem z dnia 29 czerwca 2011 r. podjął. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. W świetle powyższych kryteriów skarga zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej przedwcześnie wydał decyzję nr [...] dotyczącą przyznania M. M. świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą, skoro decyzja Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] uchylająca uprzednio wydany w tym przedmiocie rozkaz personalny Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej nie była prawomocna. Powyższa decyzja kasatoryjna stała się bowiem przedmiotem skargi wniesionej przez M. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2011 r. stwierdził jej nieważność. W świetle powyższego należy uznać, iż decyzja Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] obarczona jest wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), bowiem reguluje ona kwestie przyznania M. M. świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą, uprzednio rozstrzygnięte decyzją tego organu z dnia [...] maja 2010 r. Sąd obowiązany był również wyeliminować z obrotu prawnego decyzję II instancji, albowiem Komendant Główny Straży Granicznej utrzymując w mocy decyzję Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] sierpnia 2010 r. dotkniętą nieważnością, rażąco naruszył art. 138 § 1 pkt 1 kpa, co wyczerpuje przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w punkcie pierwszym wyroku. W oparciu o art. 152 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonego orzeczenia w całości, zaś o kosztach postępowania Sąd, orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 oraz art. 209 tej ustawy.