II SA/Wa 1470/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska po rozpoznaniu w dniu 30 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. U. na pismo Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzi na zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie postanawia: odrzucić skargę. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. pismem z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 165 ust. 7 przepisy ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948 ze zm.) – dalej PwKAS, przedstawił B. U. propozycję określającą warunki zatrudnienia w ramach korpusu służby cywilnej w Izbie Administracji Skarbowej w K. W dniu 26 maja 2017 r. B. U. złożył oświadczenie o przyjęciu propozycji zatrudnienia. Następnie skarżący wniósł do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej pismo zatytułowane "odwołanie od otrzymanej propozycji zawierającej decyzję o zwolnieniu ze służby". Pismem z dnia 10 lipca 2017 r. B. U. złożył do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej zażalenie w trybie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. wyrażającą się w braku złożenia mu propozycji służby pomimo ustawowego obowiązku oraz pomimo upływu ustawowego terminu, jak również wezwanie do usunięcia naruszenia prawa związane z brakiem merytorycznego załatwienia jego odwołania. Szef Krajowej Administracji Skarbowej w piśmie z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] poinformował B. U., że w sprawie propozycji nie jest prowadzone postępowanie administracyjne, w którym stosuje się przepisy k.p.a., w tym dotyczące terminów załatwienia sprawy, w związku z czym brak jest podstaw do stosowania w tej kwestii również art. 37 k.p.a. B. U., reprezentowany przez pełnomocnika, pismem z dnia 2 sierpnia 2017 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], zarzucając nieważność i bezprawność z uwagi na brak podstaw prawnych do złożenia skarżącej propozycji służby w świetle przepisów ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. PwKAS tj. naruszenie art. 165 ust. 3 i 7, art. 170 ust. 1 oraz art. 179 i art. 180 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej z dnia 16 listopada 2016 r. W obszernej skardze przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz podniósł kwestie odnoszące się do zagadnienia nieprzedstawienia skarżącemu propozycji służby. Wniósł o uchylenie zaskarżonego aktu lub czynności z dnia [...] lipca 2017 r. Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. W odpowiedzi na skargę Szef Krajowej Administracji Skarbowej wniósł o jej odrzucenie. Wskazał, że w sprawie nie doszło do wszczęcia postępowania administracyjnego, nie znajdują uzasadnienia zarzuty merytoryczne skargi, sprawa bowiem objęta zakresem skargi nie była przedmiotem rozstrzygnięcia merytorycznego organu odwoławczego ani też przedmiotem postępowania administracyjnego. Podał, że sprawy dotyczące propozycji pracy lub braku propozycji pracy/służby nie mają charakteru administracyjnego. Pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 3 października 2017 r. oświadczył, że cofa skargę z dnia 2 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369.) - dalej "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Z powyższych przepisów wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ściśle określonych przez ustawę. W tak wyznaczonym zakresie właściwości sądów administracyjnych nie mieści się skarga B. U. na pismo Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Zaskarżone pismo z dnia [...] lipca 2017 r. jest odpowiedzią organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 10 lipca 2017 r. wniesione przez skarżącego w trybie art. 37 § 1 K.p.a. (w brzmieniu sprzed dniem 1 czerwca 2017 r.) w związku z "brakiem rozpoznania odwołania od decyzji o zwolnieniu ze służby wyrażonej w propozycji pracy z dnia [...] maja 2017 r.". Pismo to informuje, że ustawodawca pozostawił kierownikom jednostek organizacyjnych autonomiczne prawo w rodzaju propozycji, jaka składana jest pracownikom i funkcjonariuszom tej jednostki lub decyzji o jej braku w stosunku do poszczególnych funkcjonariuszy/pracowników. Wskazuje, że postępowania, które mogą być przedmiotem zaskarżenia na podstawie art. 37 k.p.a. to postępowania prowadzone w oparciu o przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Konieczne jest jednak ustalenie, że organ administracji zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo podjęcia określonych czynności. Zaskarżone pismo nie stanowi decyzji administracyjnej, nie jest też innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej podlegającym kontroli sądowej. Nie rozstrzyga też o uprawnieniu lub obowiązku w sposób władczy określony przepisami prawa administracyjnego. Rozpoznanie wezwania do usunięcia naruszenia prawa wniesionego w trybie art. 37 § 1 K.p.a. nie następuje w formie decyzji administracyjnej, ale w drodze czynności nadzorczej, która nie może być zaskarżona do sądu administracyjnego. Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 K.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny), a postępowanie prowadzone wskutek wniesienia zażalenia, na podstawie art. 37 § 1 K.p.a., nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego (vide: wyrok NSA z 7 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2259/10, Lex nr 1145577). Skarga jest zatem niedopuszczalna. Odnosząc się do oświadczenia skarżącego o cofnięciu skargi, wskazać należy, że pozostaje ono bez znaczenia w niniejszej sprawie. Sąd nie ma bowiem podstaw do umorzenia postępowania w sytuacji, gdy skarga jest niedopuszczalna (v. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 10 czerwca 1987 r. SA/Gd 537/87, OSP 1990, z. 4, poz. 207 oraz 3 stycznia 2008 r., I OSK 1829/07, CBOSA http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 §1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.