II SA/Wa 1474/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Protokolant specjalista Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2019 r. sprawy ze skargi J. R. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zdolności do służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym - oddala skargę - Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (dalej jako CLK) orzeczeniem z dnia [...] maja 2018 r. nr [...], na podstawie art. 47 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 481), uchyliła zaskarżone przez kandydata do służby w CBA J.R. orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (dalej jako RKL) z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] i w jego miejsce wydała własne, w którym rozpoznała u wymienionego: "1. Stan po urazie stawu kolanowego prawego z uszkodzeniem łąkotki bocznej leczonym operacyjnie (2007 r.), aktualnie z niewielką niestabilnością prawego stawu kolanowego - § 52 p 1 r 6 N, 2. Krótkowzroczność obu oczu - § 10 p 3 r 6 Z" i orzekła kategorię zdolności do służby lub do pracy: "Niezdolny do służby w CBA - kat. N grupa II". W uzasadnieniu powyższego orzeczenia CKL wskazała, iż zapoznała się z odwołaniem orzekanego z dnia [...] marca 2018 r. od orzeczenia RKL nr [...] oraz całością zgromadzonej dokumentacji orzeczniczej. RKL zakwalifikowała odwołującego się do kategorii "N" - niezdolny do służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym grupa II z powodu nieprawidłowej funkcji stawu kolanowego prawego i krótkowzroczności obu oczu. Odwołujący się przebył w wywiadzie uraz stawu kolanowego prawego, z uszkodzeniem łąkotki bocznej, który był leczony operacyjnie usunięciem uszkodzonej łąkotki. W wyniku przeprowadzonej przez CKL konsultacji ortopedycznej (konsultant ortopeda dr W. S. w dniu [...] maja 2018 r. rozpoznał u badanego: "Wykręcenie prawego kolana z uszkodzeniem łąkotkowo - więzadłowym. Stan po leczeniu operacyjnym - częściowa meniscektomia MM. W badaniu klinicznym ruchomość prawego kolana prawidłowa, bez zaników mięśni obsługi kolana. Obecna niewielka rotacyjna niestabilność I/IIo rotacyjna, przednio - przyśrodkowa. MRI /grudzień 2017 r./ ujawnia meniskopatię MM -w załączeniu. Chód prawidłowy. Dolegliwości nie zgłasza") stwierdzono u orzekanego J.R. stan po urazie stawu kolanowego prawego z uszkodzeniem łąkotki bocznej leczonym operacyjnie (2007 r.), aktualnie z niewielka niestabilnością prawego stawu kolanowego. Wobec stwierdzenia nieprawidłowej funkcji stawu kolanowego, CKL orzekła o niezdolność kandydata do służby, kwalifikując schorzenie na podstawie § 52 p 1 wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby, na którego podstawie wydaje się orzeczenie o stanie zdrowia, o zdolności lub niezdolności kandydata do służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym albo funkcjonariusza tej służby stanowiącego załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 24 sierpnia 2016r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1328), do kategorii N, jedynej widniejącej w rubryce 6. CKL stwierdziła, iż orzeczenie RKL zawierało uchybienie, dotyczące przyporządkowania powyższemu schorzeniu niewłaściwej podstawy prawnej. Ponadto stwierdzono u badanego krótkowzroczność obu oczu, ze względu na stopień zaawansowania. Ponownie oceniony stan wzroku przez konsultanta okulistę, nie dawał podstawy do stwierdzenia przeciwwskazania do służby w CBA grupie II, co określono na podstawie § 10 p 3 r 6 z powyżej powołanego wykazu. CKL podkreśliła, iż rozstrzygnięcie komisji obydwu instancji jest spójne, jednak ze względu na zawarty w orzeczeniu RKL błąd merytoryczny dotyczący punktu 1. rozpoznania oraz zmianę kwalifikacji prawnej schorzenia, wymienionego w punkcie 2. rozpoznania, CKL na podstawie art. 47 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, postanowiła uchylić w całości zaskarżone orzeczenie i w jego miejsce wydać własne. Orzeczenie CKL z dnia [...] maja 2018 r. stało się przedmiotem skargi wniesionej przez J.R. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia skarżący podniósł, że CKL błędnie uznała, iż orzekany jest niezdolny do służby w CBA ze względu na rozpoznane schorzenie z § 52 p 1 r 6 N, gdyż stan spornego kolana prawego jest bez odchyleń oraz nie uwzględniono faktu stłuczenia kolana, tylko błędnie przyjęto związek z operacją w 2007 r. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż w trakcie postępowania odwoławczego została wykonana konsultacja ortopedyczna, w której stwierdzono stan po leczeniu w 2007 r. kolana prawego aktualnie ruchomość prawego kolana prawidłowa bez zaników obsługi kolana, chód prawidłowy. Jednocześnie stwierdzono niewielką rotacyjną niestabilność kolana. Skarżący przyznał, iż miał zabieg w 2007 r. prawego kolana opisany w przedmiotowym orzeczeniu. Niemniej jednak od tamtego czasu nie stwierdzono u skarżącego żadnych nieprawidłowości, brak było jakichkolwiek powikłań, kolano pracowało prawidłowo, nie występował żaden ból. Komisja lekarska zarówno I instancji jak i II instancji, błędnie połączyła stan zdrowia kolana z przebytym zabiegiem w 2007 r. Tym czasem badanie MR, na które powołał się lekarz konsultant dr W. S., nie było prowadzone na potrzeby przedmiotowego postępowania, a zostało wykonane prywatnie przez lekarza ortopedę w związku ze stłuczeniem przez skarżącego kolana prawego w listopadzie/grudniu 2017 r. Lekarz konsultant ortopeda w trakcie badania przed organem I instancji, wziął pod uwagę wszystkie okoliczności z wywiadu jak i dokumentacji lekarskiej i nie stwierdził, żadnych nieprawidłowości czy przeszkód do służby w CBA grupa II. Natomiast RKL doszła do odmiennych wniosków i na podstawie badania własnego, poprzez dokonanie pomiaru obwodu uda, stwierdziła u skarżącego zerwane wiązadła krzyżowe ACL. W orzeczeniu doręczonym skarżącemu było rozpoznanie kliniczne - uszkodzenie wiązadeł ACL, lekarz orzecznik komisji uznał, że w jego ocenie są bezwzględnie zerwane wiązadła i tym samym nie zgodził się z konsultacją lekarza ortopedy. Tym czasem skarżący będąc w posiadaniu badania MR przedstawił RKL jego wyniki wykluczające naderwanie wiązadeł w kolanie. Natomiast Komisja ta nie przeprowadziła w tym zakresie pełnych badań, aby rozwiać stwierdzone na tym etapie wątpliwości. Skarżący podkreślił, że ewentualna niestabilność kolana nie ma żadnego związku z operacją w 2007 r. Gdyby tak było to trudno byłoby stwierdzić, że po ponad 10 latach od operacji 2007 r., występuje jedynie "niewielka niestabilność" . Z całą pewnością doszłoby do zmian zwyrodnieniowych, czy innych patologicznych następstw. Natomiast prawe kolano skarżącego po kilkutygodniowej rehabilitacji wróciło do stanu z przed operacji i funkcjonowało prawidłowo na dużym przeciążeniu i nigdy nie było w tym zakresie żadnych problemów. Tych jednak okoliczności organ II instancji nie wyjaśnił. Zatem należy stwierdzić w sposób oczywisty, że doszło do rażącego naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Umknęło CKL, że skarżący w grudniu 2017 r. doznał stłuczenia w okolicach kolana prawego w wyniku uprawiania sportu. Po tym zdarzeniu skarżący został skierowany na badanie rezonansem magnetycznym. Pierwsze badania w trakcie konsultacji wykluczyły w istocie tego typu uraz jednak nie na 100%, a badanie kliniczne też nie wykazywało takich uszkodzeń. Badanie MR nie potwierdziły żadnej istotnej kontuzji w ramach prawidłowego funkcjonowania stawu kolanowego prawego. Może to również prowadzić do wniosku, że staw kolanowy na skutek rehabilitacji w 2007 r. był bardzo dobrze wyleczony. Obecnie kolano jest bardzo mocne, nie ma żadnych patologicznych zmian. W konsekwencji jedynym skutkiem powyższego zdarzenia było stłuczenie (siniak) w okolicach kolana i mięśnia czworogłowego uda. Ta okoliczność ma znaczenie, gdyż w wyniku powyższego stłuczenia doszło do lekkiego osłabienia mięśnia czworogłowego, co mogło mieć na wpływ również pośredni, na niewielki zakres stabilności kolana. Niemniej jednak była to jedynie chwilowa kontuzja nieskutkująca w żadnym razie przeciwskazaniem do zdolności do służby w CBA, co zresztą zauważył lekarz konsultant I instancji i co również wynika z dołączonej do skargi dokumentacji medycznej (leczenie zakończone, brak jakichkolwiek odchyleń). Skarżący po przejściu rehabilitacji odzyskał sprawność w 100% w prawym stawie kolanowym. Z powodu jedynie stłuczenia brak było jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia w postępowaniu orzeczniczym stanu powodującego niezdolność do służby. W odpowiedzi na skargę CKL wniosła o jej oddalenie oraz w całości podtrzymała stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie stało się orzeczenie CLK z dnia [...] marca 2018 r. stwierdzające u skarżącego niezdolność do służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym z powodu rozpoznania u orzekanego schorzenia - stanu po urazie stawu kolanowego prawego z uszkodzeniem łąkotki bocznej leczonym operacyjnie (2007 r.), aktualnie z niewielką niestabilnością prawego stawu kolanowego Przepis § 52 pkt 1 rubryka 6 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 23 sierpnia 2016 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 1328), pourazowe uszkodzenie stawów obwodowych (takim jest staw kolanowy) i kręgosłupa nieznacznie upośledzające sprawność ustroju (tutaj niewielka niestabilność stawu kolanowego) kwalifikuje osobę orzekaną do kategorii "N". Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 481) oraz przepisów ww. rozporządzenia z dnia 23 sierpnia 2016 r. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że wspomniane komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych są w omawianym przypadku organami administracji publicznej, a ich orzeczenia w przedmiocie zdolności do służby stanowią decyzje administracyjne (por. wyroki NSA z dnia 9 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 354/09 – publik. Lex nr 586410, z dnia 30 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 93/10 – publik. Lex nr 595620). Od ostatecznych orzeczeń komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia konkretnej osoby na potrzeby ustalenia kategorii zdolności do służby, przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Z art. 32 ustawy o komisjach lekarskich wynika, że rejonowa komisja lekarska przeprowadza badanie lekarskie kandydata do służby, funkcjonariusza Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Biura Ochrony Rządu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego i Służby Więziennej, funkcjonariusza zwolnionego z tych służb, emeryta, rencisty, pracownika, kandydata do pracy lub osoby skierowanej do komisji lekarskiej, zwanych dalej "osobą badaną", i sporządza protokół badania komisji lekarskiej, który zawiera wyszczególnienie wszystkich chorób i ułomności, także tych, które nie obniżają zdolności do służby (ust. 1). Komisja lekarska może skierować osobę badaną na badanie specjalistyczne, psychologiczne oraz zlecić wykonanie badań dodatkowych w wyznaczonym terminie (ust 2). Natomiast w przypadku gdy przeprowadzone badania i zgromadzona dokumentacja nie pozwalają na wydanie orzeczenia, a z aktualnej wiedzy medycznej wynika, że do wydania orzeczenia niezbędna jest obserwacja w podmiocie leczniczym, komisja lekarska może skierować osobę badaną na taką obserwację. Obserwacja w podmiocie leczniczym może nastąpić po wyrażeniu zgody przez osobę badaną (art. 32 ust. 3). Wskazać należy, że tryb postępowania komisji lekarskich podległych ministrowi spraw wewnętrznych jest trybem odrębnym od trybu uregulowanego przepisami k.p.a. i ma swój autonomiczny byt prawny i znajduje swoje umocowanie w ustawie o komisjach lekarskich, jednak zgodnie z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się przepisy k.p.a. W związku z przytoczonymi powyżej przepisami prawa oraz na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy należy stwierdzić, że w obu wydanych w sprawie orzeczeniach komisje lekarskie uznały skarżącego za niezdolnego do służby w CBA. Jak wynika z orzeczenia CKL u skarżącego rozpoznano wskazane powyżej schorzenie czyniące kandydata do służby w CBA niezdolnym do podjęcia tej służby. Już na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego konsultant ortopeda stwierdził pourazowe uszkodzenie stawu kolanowego z objawami niestabilności przednio-przyśrodkowej. Bezsprzecznie w dokumentacji medycznej znajduje się "Karta informacyjna leczenia szpitalnego" wystawiona w dniu [...] listopada 2007 r. przez ordynatora Oddziału [...] w L. stwierdzająca przebytą przez skarżącego operację wycięcia uszkodzonej łąkotki bocznej kolana prawego i potrzebę dalszego leczenia w poradni [...]. Skarżący ponownej konsultacji ortopedycznej został poddany w związku z zarzutami odwołania kwestionującymi m.in. ocenę sprawności stawu kolanowego prawego. W wynikach rezonansu magnetycznego stawu kolanowego z dnia [...] grudnia 2017 r. stwierdzono m.in., "Uszkodzenie łąkotki przyśrodkowej typu rączki do wiadra z przemieszczeniem przedniej łąkotki. Łąkotka cienka w szparze stawu – trzon i cześć przednia, nie widać gdzie mogła się przemieścić – hypoplastyczna?". Konsultant ortopeda w swej opinii z dnia [...] maja 2018 r. potwierdził niewielką rotacyjną niestabilność stawu kolanowego oraz stwierdził, iż powyższe badanie rezonansem magnetycznym ujawnia niskopatię MM. Rozpoznanie dokonane przez CKL oparte zostało, w ocenie Sądu, na prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu orzeczniczym. Organ odwoławczy wziął pod uwagę zarzuty zawarte w odwołaniu i stosownie do treści tych zarzutów uzupełnił materiał dowodowy sprawy. Oparł swą ocenę na opiniach specjalistów ortopedów i dokonał stosownej kwalifikacji stwierdzonego schorzenia. Zaznaczyć w tym miejscu należy, iż powołane powyżej rozporządzenie w odniesieniu do choroby układu kostnego z § 52 pkt 1 nie zawiera jakiegokolwiek objaśnienia, co do sposobu dokonywania kwalifikacji, czy też metod diagnostycznych. Oznacza to, iż CKL dokonując oceny stanu zdrowia badanego w powyższym zakresie opiera się na zgromadzonej w sprawie dokumentacji medycznej, ocenach specjalistów z danej dziedziny medycyny i własnej wiedzy lekarskiej członków komisji. Podkreślić należy, iż komisje lekarskie orzekają na podstawie skompletowanych dokumentów. Odwołanie od orzeczenia rejonowej komisji lekarskiej składa się do CKL za pośrednictwem komisji (art. 43 ustawy). CKL, rozpatrując odwołanie, orzeka na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. W razie potrzeby może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować kandydata na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dokumentów. W analizowanej sprawie organ przeprowadził badania specjalistyczne w celu weryfikacji kwestionowanego przez stronę rozpoznania. Zaznaczyć należy, że kontrola przez sąd administracyjny orzeczeń komisji lekarskich o zdolności do służby obejmuje: sprawdzenie prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie stanu zdrowia badanego, a także ocenę, czy dokonana kwalifikacja zdolności do służby była zgodna z przepisami w sprawie orzekania o zdolności do służby oraz właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich w tych sprawach. Sąd nie jest natomiast uprawniony do kwestionowania dokonanego przez komisję rozpoznania oraz stwierdzonych schorzeń prowadzących do ustalenia kategorii zdolności do służby. Ustalony m.in. na podstawie wyżej wymienionych dokumentów stan faktyczny sprawy winien znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu orzeczenia właściwej komisji lekarskiej. Biorąc pod uwagę powyższe, stwierdzić należy, że orzekająca w I instancji RKL w [...] była właściwa miejscowo i rzeczowo do orzekania w sprawie, w myśl art. 2 i art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich. Stosownie do art. 40 Komisja orzekała w składzie dwóch lekarzy. Swoje orzeczenie wydała na podstawie wszechstronnego badania skarżącego oraz konsultacji specjalistycznych. Również CKL orzekająca w składzie trzech lekarzy (art. 45), działała zgodnie ze swoją właściwością. Orzeczenie zostało wydane w następstwie analizy zgromadzonej dokumentacji medycznej. Podjęte w sprawie rozstrzygnięcia zostały należycie uzasadnione. Na podstawie przeprowadzonych badań i konsultacji specjalistycznych CKL stwierdziła u skarżącego wskazane powyżej schorzenie, a to oznacza, że miała podstawy do dokonania kwalifikacji określonej w § 52 pkt 1 rubryka 6 załącznika do powołanego rozporządzenia. W przypadku tego schorzenia u osoby ubiegającej się o przyjęcie do służby w CBA prawodawca przewidział kategorię N, co oznacza niezdolność do pełnienia służby w tej formacji. Jednocześnie należy podnieść, że CKL rozstrzygając w sprawie wniesionego odwołania od orzeczenia RKL, brała pod uwagę wszystkie zawarte w aktach wyniki badań, o czym świadczy uznanie, że nie występuje niezdolność skarżącego do służby z powodu wady wzroku. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażonym w wyroku z dnia 27 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1921/14 (dostępnym pod adresem: https://cbois.nsa.gov.pl), że jeżeli na moment orzekania wyniki badań skarżącego stwierdzają ewidentnie występowanie konkretnego schorzenia powiązanego z określoną kategorią zdrowia, to jest on niezdolny do służby. Sąd ocenia bowiem prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia w oparciu o stan faktyczny ustalony w postępowaniu przed organem oraz zgromadzony w tym postępowaniu materiał dowodowy (w tym wypadku wyniki badań lekarskich zgromadzonych w toku postępowania orzeczniczego). W tym kontekście wskazać wypada, iż załączone przez pełnomocnika skarżącego do skargi kopie dokumentów, jako wydane już po podjęciu przez CKL zaskarżonego orzeczenia nie mogły zostać uwzględnione w postępowaniu odwoławczym i stanowić podstawy do rozważań organu orzeczniczego. Ponadto przeprowadzone badanie fizykalne w dniu [...] lipca 2018 r. i zaświadczenie o wykonanych zabiegach rehabilitacyjnych nie podważają oceny CKL dokonanej w oparciu o szereg badań i konsultacji specjalistycznych. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.