II SA/Wa 1475/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Anna Mierzejewska Sędzia WSA – Sławomir Fularski Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – spec. Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2015 r. sprawy ze skargi Politechniki [...] na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie przyznania kategorii naukowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego na rzecz skarżącej Politechniki [...] kwotę 457 (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Politechnika [...] pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. zwróciła się z wnioskiem do Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego o przyznanie kategorii naukowej Wydziałowi Inżynierii Procesowej i Ochrony Środowiska i przekazała wypełnioną ankietę jednostki naukowej w systemie teleinformatycznym POL-on, zwanym dalej "systemem". Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...], działając na podstawie art. art. 42 ust. 3 w zw. z art. 41 ust. 1 pkt 1 i art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (Dz. U. Nr 96, poz. 615, z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a., przyznał Politechnice [...] kategorię naukową B na okres do dnia przyznania kategorii naukowej na podstawie kolejnej kompleksowej oceny jakości działalności naukowej lub badawczo – rozwojowej jednostek naukowych. W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy, kompleksowa ocena jakości działalności naukowej lub badawczo – rozwojowej jednostek naukowych jest przeprowadzana przez Komitet Ewaluacji Jednostek Naukowych, zwany dalej "Komitetem", który w myśl art. 35 pkt 1 ustawy jest organem opiniodawczo – doradczym Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Stosownie zaś do treści art. 42 ust. 1 i 3 ustawy, kategoria naukowa (A+ poziom wiodący, A poziom bardzo dobry, B poziom zadowalający z rekomendacją wzmocnienia działalności naukowej, badawczo – rozwojowej lub stymulującej innowacyjność gospodarki, C poziom niezadowalający) jest przyznawana w wyniku kompleksowej oceny jakości działalności naukowej lub badawczo – rozwojowej, przeprowadzanej na podstawie wyników oceny poziomu naukowego prowadzonych badań naukowych lub prac rozwojowych oraz ich efektów w odniesieniu do standardów międzynarodowych, a także oceny znaczenia działalności jednostki naukowej dla rozwoju nauki w skali międzynarodowej oraz wzrostu innowacyjności w skali kraju. Zgodnie natomiast z art. 42 ust. 5 ustawy, podstawowymi kryteriami oceny jakości działalności naukowej lub badawczo – rozwojowej jednostki naukowej jest ocena: 1) poziomu naukowego prowadzonych badań naukowych lub prac rozwojowych; 2) efektów działalności naukowej w odniesieniu do standardów międzynarodowych – w tym zwłaszcza publikacje autorstwa pracowników jednostki naukowej w renomowanych wydawnictwach oraz monografie naukowe, opracowane nowe technologie, materiały, wyroby, systemy i usługi, wdrożenia, patenty, licencje i prawa ochronne na wzory użytkowe, a także ocena znaczenia działalności jednostki naukowej dla rozwoju nauki w skali międzynarodowej oraz wzrostu innowacyjności w skali kraju, a w zakresie twórczości artystycznej aktywny udział w międzynarodowych wystawach, festiwalach, wydarzeniach artystycznych, plastycznych, muzycznych, teatralnych i filmowych. Z kolei na podstawie § 7 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie kryteriów i trybu przyznawania kategorii naukowej jednostkom naukowym (Dz. U. poz. 877 i z 2013 r. poz. 191), kompleksową ocenę jednostek naukowych przeprowadzono w grupach nauk, o których mowa w art. 39 ust. 2 – 5 ustawy, obejmujących obszary wiedzy określone w przepisach wydanych na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595, z późn. zm.): 1) w grupie nauk humanistycznych i społecznych – obszar nauk humanistycznych i obszar nauk społecznych; 2) w grupie nauk ścisłych i inżynierskich – obszar nauk ścisłych i obszar nauk technicznych oraz dyscyplinę artystyczną sztuki projektowe; 3) w grupie nauk o życiu – obszar nauk przyrodniczych, obszar nauk rolniczych, leśnych i weterynaryjnych, obszar nauk medycznych i nauk o zdrowiu oraz nauk o kulturze fizycznej; 4) w grupie nauk o sztuce i twórczości artystycznej – obszar sztuki oraz dyscyplinę naukową nauki o sztuce. Szczegółowe parametry oceny jednostek naukowych z uwzględnieniem ww. grup nauk oraz rodzajów jednostek naukowych i ich wielkości, sposób przeprowadzania kompleksowej oceny jakości działalności naukowej lub badawczo – rozwojowej jednostek naukowych oraz sposób dokumentowania wyników oceny zostały określone w rozporządzeniu. Kompleksową ocenę jednostki, na podstawie informacji przedstawionych przez nią w ankiecie jednostki naukowej, przeprowadził Zespół ewaluacji SI-1 złożony z ekspertów właściwych dla grupy nauk ścisłych i inżynierskich, zwany dalej "Zespołem", powołany przez Przewodniczącego Komitetu, na podstawie art. 43 ustawy. Ocena jednostki została przeprowadzona w grupie wspólnej oceny GWO SI1IM, do której jednostka została przyporządkowana przez Komitet zgodnie z § 16 rozporządzenia, a składy poszczególnych GWO zostały ogłoszone w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej Ministra. Zgodnie z § 6 rozporządzenia przy kompleksowej ocenie Jednostki stosowano następujące kryteria: 1) osiągnięcia naukowe i twórcze; 2) potencjał naukowy; 3) materialne efekty działalności naukowej; 4) pozostałe efekty działalności naukowej. Zgodnie z § 18 ust. 1 rozporządzenia Zespół przyznał jednostce naukowej odrębną ocenę wg każdego z ww. kryteriów kompleksowej oceny: 1) kryterium I "Osiągnięcia naukowe i twórcze" - ocena OI = 64,86 pkt, 2) kryterium II "Potencjał naukowy" - ocena OII = 414,00 pkt, 3) kryterium III "Materialne efekty działalności naukowej" - ocena OIII = 10,83 pkt, 4) kryterium IV "Pozostałe efekty działalności naukowej" - ocena OIV = 60,00 pkt. Wyniki oceny Zespół przedstawił w karcie kompleksowej oceny jednostki naukowej dla grupy nauk ścisłych i inżynierskich sporządzonej zgodnie ze wzorem stanowiącym załącznik nr 5 do rozporządzenia. Przy ocenie jednostki w ramach kryterium I "Osiągnięcia naukowe i twórcze", Zespół uwzględnił najwyżej punktowane osiągnięcia określone w § 8 ust. 1 i 5 rozporządzenia, przedstawione przez jednostkę w złożonej ankiecie jednostki naukowej. Dokonując oceny Zespół uwzględnił przepisy § 15 ust. 1, 3 – 10 rozporządzenia. Wynik oceny według kryterium I "Osiągnięcia naukowe i twórcze" i wynik oceny według kryterium III "Materialne efekty działalności naukowej" są ilorazem sumarycznej liczby punktów przyznanych jednostce w ramach danego kryterium i liczby N, przy czym wartości liczby N = 70,37 i liczby NO = 2, zgodnie z definicjami zawartymi w § 15 ust. 1 i 3 rozporządzenia, ustalono na podstawie informacji przedstawionych przez Jednostkę w ankiecie jednostki naukowej, gdzie: - N jest średnią arytmetyczną, z okresu objętego ankietą, liczby pracowników zatrudnionych w jednostce naukowej w poszczególnych latach przy realizacji badań naukowych lub prac rozwojowych w ramach stosunku pracy, w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy, w odniesieniu do całorocznego okresu zatrudnienia, ustaloną na podstawie corocznie składanych oświadczeń do celów ubiegania się o przyznanie środków finansowych na działalność statutową; - NO jest liczbą pracowników, w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy, uwzględnianych przy określaniu liczby N, którzy byli zatrudnieni w Jednostce przez cały okres podlegający kompleksowej ocenie i nie byli autorami lub współautorami osiągnięć naukowych lub twórczych, o których mowa w § 8 ust. 1 rozporządzenia. Liczba NO nie obejmuje pracowników inżynieryjno – technicznych. Na podstawie wyników oceny przeprowadzonej przez Zespół, Komisja do spraw Grupy Nauk Ścisłych i Inżynierskich, zwana dalej "Komisją", zgodnie z § 18 ust. 4 rozporządzenia, ustaliła ostateczną ocenę jednostki w ramach GWO SI1IM przy zastosowaniu metody porównań parami, wykorzystującej ważoną relację przewyższania, według algorytmu określonego w załączniku nr 8 do rozporządzenia. Możliwość zaliczenia jednostki do jednej z kategorii naukowych Komisja ustaliła uwzględniając jednostkę referencyjną dla kategorii A i jednostkę referencyjną dla kategorii B. Jednostka referencyjna jest to modelowa jednostka naukowa, scharakteryzowana przez wartości ocen ustalone dla każdego z kryteriów kompleksowej oceny, o których mowa w § 6 rozporządzenia. Wartości ocen jednostek referencyjnych zgodnie z § 17 rozporządzenia zostały ustalone przez Komitet i zatwierdzone przez Ministra w dniu [...] września 2013 r. Dla każdej GWO zostały ustalone dwie jednostki referencyjne: jednostka referencyjna dla kategorii naukowej A i jednostka referencyjna dla kategorii naukowej B. Jednostki referencyjne dla GWO SI1IM charakteryzują się następującymi wartościami ocen; 1. Jednostka referencyjna dla kategorii A: 1) kryterium I "Osiągnięcia naukowe i twórcze" - ocena OI = 62,37 pkt, 2) kryterium II "Potencjał naukowy" - ocena OII = 365,04 pkt, 3) kryterium III "Materialne efekty działalności naukowej" - ocena OIII = 23,04 pkt, 4) kryterium IV "Pozostałe efekty działalności naukowej" - ocena OIV = 60,84 pkt; 2. Jednostka referencyjna dla kategorii B: 1) kryterium I "Osiągnięcia naukowe i twórcze" - ocena OI = 30,32 pkt, 2) kryterium II "Potencjał naukowy" - ocena OII = 177,45 pkt, 3) kryterium III "Materialne efekty działalności naukowej" - ocena OIII = 11,20 pkt, 4) kryterium IV "Pozostałe efekty działalności naukowej" - ocena OIV = 29,57 pkt. Zgodnie z ust. 2 załącznika nr 8 .Algorytm obliczania ostatecznej oceny jednostki naukowej w ramach GWO metodą porównań parami, wykorzystującą ważoną relację przewyższania" do rozporządzenia, jednostka została porównana w zakresie ocen uzyskanych wg poszczególnych kryteriów ze wszystkimi pozostałymi jednostkami naukowymi w GWO SI1IM oraz z jednostkami referencyjnymi dla tej GWO. Porównanie jednostek zostało przeprowadzone parami, odrębnie dla każdego z czterech kryteriów oceny, zgodnie z zasadami określonymi w ust. 3 – 4 załącznika nr 8 do rozporządzenia. W wyniku porównania, na podstawie zależności określonej w ust. 5 załącznika nr 8 do rozporządzenia, ustalona została ostateczna ocena jednostki o wartości 12,31 pkt. Na podstawie tej samej zależności, ostateczna ocena jednostki referencyjnej dla kategorii A ustalona została w wysokości 17,51 pkt, a dla jednostki referencyjnej dla kategorii B w wysokości 72,64 pkt. W związku z powyższym ostateczna ocena jednostki jest niższa od ostatecznej oceny jednostki referencyjnej dla kategorii naukowej A, ale wyższa od ostatecznej oceny jednostki referencyjnej dla kategorii naukowej B, co zgodnie z § 18 ust. 5 rozporządzenia stanowi podstawę do zaliczenia jednostki do kategorii B. W związku z powyższym Komisja w dniu [...] września 2013 r. podjęła uchwałę, w której zaproponowała przyznanie jednostce kategorii naukowej B, a w dniu [...] września 2013 r. przekazała uchwałę Przewodniczącemu Komitetu, który na podstawie art. 45 ustawy w dniu [...] września 2013 r. wystąpił do Ministra z wnioskiem o przyznanie Jednostce kategorii naukowej B. Politechnika [...] wnioskiem z dnia [...] listopada 2013 r. zwróciła się do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego o ponowne rozpatrzenie sprawy i wniosek ten został wprowadzony do systemu. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego decyzją z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] października 2013 r. nr [...]. W uzasadnieniu – powołując się na ustalenia w niej zawarte – podał, że w dniu [...] grudnia 2013 r. wniosek został przekazany w systemie Komitetowi, celem uzyskania opinii, o której mowa w art. 47 ust. 3 ustawy. Zgodnie z tym przepisem, Komitet opiniuje wniosek na posiedzeniu plenarnym w terminie nie dłuższym niż 2 miesiące od otrzymania wniosku. Przyjęcie na posiedzeniu plenarnym opinii dotyczącej wniosku zostało poprzedzone pracami analitycznymi. Komitet dokonał analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Odniósł się również do zarzutów wprowadzonych przez jednostkę w systemie, umieszczając także w systemie treść swojego stanowiska wobec tych zarzutów w stosownych polach. W ramach opiniowania wniosku jednostki, Komitet dokonał weryfikacji zdefiniowanych wyżej wartości liczb N i NO ustalonych na podstawie danych przekazanych przez Jednostkę w ust. 2 ankiety jednostki naukowej i stwierdził, że wynoszą one odpowiednio N = 70,37 i NO = 2,00. Jednostka nie zakwestionowała we wniosku oceny przedstawionych w ankiecie osiągnięć w ramach kryteriów I-III, natomiast w pozycji systemu "Inne odwołania" wniosła szereg informacji i postulatów, z którymi Komitet zapoznał się opiniując wniosek. Komitet dokonał sprawdzenia prawidłowości uwzględnienia w ocenie według kryterium I osiągnięć naukowych zgłoszonych przez jednostkę w ankiecie jednostki naukowej. Zgodnie z § 15 ust. 1 i 3 rozporządzenia, ważona liczba publikacji oraz liczba pozostałych osiągnięć naukowych i twórczych, uwzględnianych przy kompleksowej ocenie według kryterium I, łącznie nie mogą być większe niż 3N - 2NO. Definicje liczb N i NO zawarte w przywołanych przepisach podano wyżej. Ustalenie osiągnięć, które mogą być włączone do oceny według kryterium I, wymaga także uwzględnienia przepisów § 15 ust. 4 – 10 rozporządzenia oraz regulacji umieszczonych w przypisach końcowych do załączników 4 – 7 do rozporządzenia zawierających szereg ograniczeń odnośnie liczby i rodzaju osiągnięć kwalifikowanych do oceny. Dodatkowym, nadrzędnym priorytetem uwzględnianym przy zastosowaniu wszystkich powyższych ograniczeń jest maksymalizacja wyniku punktowego oceny w ramach kryterium I poprzez kwalifikowanie osiągnięć najwyżej punktowanych spośród zgłoszonych przez Jednostkę w ankiecie jednostki naukowej oraz pełne wykorzystanie liczby 3N - 2NO jako ważonej liczby publikacji. Jednostka we wniosku zakwestionowała wynik punktowy oceny osiągnięć zgłoszonych przez nią do oceny w ramach kryterium IV "Pozostałe efekty działalności naukowej". Rozpatrując to zastrzeżenie wzięto pod uwagę, że ocena osiągnięć przedstawionych przez jednostkę w ramach kryterium IV była dokonana – zgodnie z § 12 rozporządzenia – z uwzględnieniem: 1) zastosowania wyników badań naukowych lub prac rozwojowych o dużym znaczeniu społecznym, w szczególności w zakresie ochrony zdrowia, ochrony środowiska, ochrony porządku i bezpieczeństwa publicznego, ochrony zabytków i dziedzictwa kulturowego, ochrony miejsc pracy, jakości i bezpieczeństwa żywności lub gospodarczym, w tym w zakresie nowych technologii i produktów, wdrożeń, licencji oraz działań zwiększających innowacyjność; 2) efektów wynikających z rozwoju infrastruktury badawczej o znaczeniu ogólnokrajowym lub międzynarodowym i jej wykorzystania wykraczającego poza daną instytucję, w tym naukowych baz danych; 3) organizacji lub współorganizacji konferencji krajowych, w których wzięli udział przedstawiciele co najmniej 5 jednostek naukowych, lub konferencji międzynarodowych, w których co najmniej 1/3 czynnych uczestników prezentujących referaty reprezentowała zagraniczne ośrodki naukowe; 4) upowszechniania wiedzy, w tym organizacji festiwali nauki i innych form promocji i popularyzowania nauki, oraz działalności popularnonaukowej, w tym organizacji lub współorganizacji imprez popularnonaukowych i artystycznych, takich jak festiwale, konkursy i wystawy; 5) publikacji lub monografii naukowych mających szczególne znaczenie dla dziedzictwa narodowego, rozwoju kultury lub nauki. Podkreślono, że oceny osiągnięć zgłoszonych przez jednostkę dokonali eksperci wchodzący w skład Zespołu, zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy właściwi dla danego rodzaju jednostek naukowych i dziedziny nauki, przez co potrafiący w danym obszarze nauki ocenić wartość osiągnięć zgłoszonych przez jednostki naukowe w skali punktowej określonej w karcie oceny jednostki naukowej. Oceny dokonało niezależnie dwóch ekspertów wchodzących w skład Zespołu. Każdy z ekspertów miał możliwość zapoznania się w systemie teleinformatycznym z osiągnięciami zgłoszonymi w ramach kryterium IV przez wszystkie jednostki naukowe oceniane w GWO SI1IM, reprezentujące ten sam typ jednostki naukowej i tę samą grupę dziedzin nauki, co pozwalało na porównanie osiągnięć zgłoszonych przez ocenianą jednostkę naukową z osiągnięciami pozostałych jednostek ocenianych w tej samej GWO. Każdy z ekspertów niezależnie proponował wstępną wartość oceny punktowej dla jednostki w ramach kryterium IV, a następnie wartość oceny wprowadzanej do karty oceny jednostki naukowej była uzgadniana w ramach Zespołu. Po zapoznaniu się z argumentami przedstawionymi przez jednostkę w uzasadnieniu wniosku Komitet wyraził opinię, że wartość punktowa oceny przyznanej jednostce w ramach kryterium IV została ustalona w sposób prawidłowy, odpowiadający znaczeniu osiągnięć przedstawionych przez jednostkę w ust. 15 ankiety jednostki naukowej w porównaniu z osiągnięciami przedstawionymi przez pozostałe jednostki naukowe oceniane w GWO Sl1 IM. Zaznaczono, że stosownie do § 12 rozporządzenia w związku z ust. 15 załącznika nr 1 do rozporządzenia, przedmiotem oceny ekspertów w ramach kryterium IV były tylko fakty wskazane przez stronę w stosownej części ankiety i dlatego nie jest wadą tej oceny, jeśli nie uwzględnia innych okoliczności. Argumenty przedstawione przez jednostkę nie uzasadniają przyznania jej wyższej oceny punktowej w ramach kryterium IV "Pozostałe efekty działalności naukowej". Komitet jest zdania, że ocena 60 pkt odpowiada wartości naukowej osiągnięć przedstawionych w ankiecie przez jednostkę w porównaniu z osiągnięciami przedstawionymi przez pozostałe jednostki naukowe oceniane w GWO Sil IM i w dalszej części podano takie same wyniki oceny według kryteriów, o których mowa w § 6 rozporządzenia. Z uwzględnieniem powyższych wartości ocen dokonano ponownego ustalenia ostatecznej oceny jednostki przy zastosowaniu metody porównań parami wyników ocen według poszczególnych kryteriów wszystkich jednostek naukowych w GWO S1I IM (bez uwzględnienia zmian ocen wynikających z rozpatrzenia odwołań innych jednostek naukowych z tej GWO) oraz jednostek referencyjnych – według algorytmu określonego w załączniku nr 8 do rozporządzenia i ostateczna ocena jednostki ma wartość 12,31. W wyniku zastosowania algorytmu porównywania parami wyników wszystkich jednostek naukowych w GWO Sil IM (łącznie z wynikami dodanych do GWO jednostek referencyjnych), ostateczna ocena jednostki referencyjnej dla kategorii A ustalona została w wysokości 17,51 pkt, a dla jednostki referencyjnej dla kategorii B w wysokości 72,64 pkt. Jak podano, w związku z powyższym, ostateczna ocena jednostki jest niższa od ostatecznej oceny jednostki referencyjnej dla kategorii naukowej A, ale większa od ostatecznej oceny jednostki referencyjnej dla kategorii naukowej B, co zgodnie z § 18 ust. 5 rozporządzenia stanowi podstawę do zaliczenia jednostki do kategorii B. Stąd też Komitet w uchwale podjętej na posiedzeniu plenarnym w dniu [...] lutego 2014 r. wyraził opinię, że zaskarżona decyzja Ministra powinna zostać utrzymana w mocy, a uzasadnienie opinii Komitetu stanowią adnotacje wprowadzone w systemie odnośnie poszczególnych zarzutów zgłoszonych przez Jednostkę we wniosku. Po zapoznaniu się z zarzutami przedstawionymi przez Jednostkę we wniosku, z dokumentacją kompleksowej oceny działalności naukowej lub badawczo – rozwojowej jednostki przeprowadzonej na podstawie informacji przekazanej przez nią w systemie w ankiecie jednostki naukowej, z wynikami oceny według czterech kryteriów, o których mowa w § 6 rozporządzenia, z wynikiem zastosowania algorytmu – określonego w załączniku nr 8 do rozporządzenia – w postaci ostatecznej oceny i jej porównania z ocenami ostatecznymi jednostek referencyjnych ustalonych w GWO Sil IM oraz z opinią Komitetu, stwierdzono, że zaskarżona decyzja została podjęta z zachowaniem trybu i procedury określonych w ustawie i rozporządzeniu, a wskazane powyżej wyniki ponownego rozpatrzenia sprawy, w ramach którego wniosek jednostki został zaopiniowany przez Komitet zgodnie z art. 47 ust. 3 ustawy, uzasadniają utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca Politechnika [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych zarzucając naruszenie art. 7. 77 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 80 i art. 81 k.p.a. oraz art. 136 k.p.a. poprzez nie odniesienie się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz poprzez pominięcie istotnych dowodów znajdujących się w aktach sprawy których uwzględnienie spowodowałoby przyznanie skarżącej punktów niezbędnych do uzyskania kategorii naukowej, jak również poprzez zaniechanie szczegółowego wyjaśnienia, jakie argumenty nie uzasadniają przyznania w ramach decyzji uznaniowej organu wyższej oceny punktowej w kryterium "Pozostałe efekty działalności naukowej". W uzasadnieniu podano, że w uzasadnieniu zaskarżanej decyzji nie wzięto pod uwagę całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a ponadto nie odniesiono się do merytorycznych zarzutów do decyzji wyartykułowanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] listopada 2013 r. Skarżąca podkreśliła, że nie otrzymała opinii Komitetu, ani też nie umieszczono w systemie żadnego stanowiska wobec postawionych przez nią zarzutów. Natomiast organ nie ustosunkował się do zarzutów dotyczących: 1. Korekty oceny kryterium II, gdzie zarzucono decyzji I instancji, iż zgodnie z danymi zawartymi w "Karcie kompleksowej oceny jednostki" czyli w dokumencie zawierającym wyniki kompleksowej oceny skarżącej – w pozycjach 10.1 – 10.5. sumaryczna wartość punktacji powinna wy nosić 67 pkt., a nie 50 pkt. jak podano w poz. 10. Wartość ostateczna w kryterium II powinna więc wynosić 431 pkt.. a nie 414 pkt. Natomiast w zaskarżonej decyzji nie odniesiono się do tego zarzutu. 2. Korekty liczby N0 dotyczącym kryterium I "Osiągnięcia naukowe i twórcze". Zgodnie z § 15 ust. 3 rozporządzenia (...) N0 jest liczbą pracowników, w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy, uwzględnianych przy określaniu liczby N zgodnie z ust. 1, którzy byli zatrudnieni w jednostce naukowej przez cały okres podlegający kompleksowej ocenie i nie byli autorami lub współautorami osiągnięć naukowych lub twórczych (...)" W "Szczegółowych wynikach jednostki naukowej" dla skarżącej przyjęto wartość N0=2. W odwołaniu skarżąca wskazała, iż wypełniając wniosek o przyznanie kategorii naukowej, mając na uwadze ograniczoną liczbę osiągnięć branych pod uwagę przy ustalaniu oceny kryterium I, do "Ankiety jednostki" nie wpisano wszystkich pozycji, opuszczając te nisko punktowane. Okazało się jednak, że wśród tych pozycji znajduje się jedyny dorobek naukowych dwóch pracowników. Brak tych pozycji w ankiecie spowodował zakwalifikowanie tych osób do grupy NO. co w nieuzasadniony sposób obniżyło uzyskaną przez skarżącą punktację. Po zauważeniu tego błędu skarżąca w dniu [...] maja 2013 roku wysłała pismo do Departamentu Instrumentów Polityki Naukowej Ministerstwa, lecz z pisma organu z dnia [...] lipca 2013 roku wynikało, iż dokonanie zmian w systemie w tamtym momencie nie było już z przyczyn technicznych możliwe. Natomiast uzyskała ustną informację, że korekty będzie mogła dokonać w odwołaniu, co zostało dokonane i dotyczyła dwóch osób: dr B. K. i mgr K. Z. Osiągnięcia tych pracowników zostały załączone do odwołania. Skarżąca podniosła w odwołaniu, iż korekta mogła znacząco upłynąć na ocenę jednostki oraz przyznaną kategorię naukową, tj. korekta NO z wartości 2 na 0 zwiększyłaby liczbę uwzględnionych osiągnięć o 4 i spowodowałoby to zmianę oceny kryterium I z 64.86 pkt. na 65.37 pkt. Pomimo powyższego, uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odnosi się w ogóle do powyższych kwestii, brak jest wyjaśnienia, dlaczego nie uwzględniono dowodów, które stwierdzają, że wartość NO powinna być równa 0. a utrzymano wartość NO = 2, co wpływa na zmniejszenie osiągnięć Jednostki. 3. Korekty liczby N, gdzie w odwołaniu wskazano, iż Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego oceniając wnioski o przyznanie kategorii naukowej nie wziął pod uwagę dokonanej korekty liczby pracowników zatrudnionych przy realizacji badań naukowych. Wskazana początkowo błędna liczba pracowników związana była z nieprawidłową interpretacją przepisów rozporządzenia. Zgodnie z § 15 ust. 1 rozporządzenia: "N jest średnią arytmetyczną, z okresu objętego ankietą, liczby pracowników zatrudnionych w jednostce naukowej w poszczególnych latach przy realizacji badań naukowych lub prac rozwojowych w ramach stosunku pracy, w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy, w odniesieniu do całorocznego okresu zatrudnienia, ustaloną na podstawie corocznie składanych przez pracowników oświadczeń do celów ubiegania się o przyznanie środków finansowych na działalność statutową". Skarżąca w "Ankiecie jednostki", do wykazu pracowników zatrudnionych przy realizacji badań naukowych uwzględniła wszystkich pracowników, którzy wskazywani byli w liczbie podawanej we wnioskach o przyznanie środków finansowych na działalność statutową jednostki w poszczególnych latach. Zgodnie jednak z §15 ust. 1 rozporządzenia, liczba N nie ma być równa, a jedynie ma być ustalona "...na podstawie corocznie składanych przez pracowników oświadczeń do celów ubiegania się o przyznanie środków finansowych na działalność statutową...". We wszystkich latach, w okresie 2009 – 2012 przyznane środki na działalność statutową drastycznie odbiegały od zgłaszanego zapotrzebowania we wnioskach. Wiązało się to z koniecznością redukcji zaplanowanych do realizacji zadań i w związku z tym również ze zmniejszeniem liczby pracowników inżynieryjno – technicznych potrzebnych do ich realizacji. Rzeczywista liczba osób realnie zatrudnionych do realizacji badań naukowych była więc mniejsza od początkowo podawanej we wnioskach o przyznanie środków na działalność statutową, mniejsza też więc od liczby podanej w "Ankiecie jednostki". Z przeprowadzonego rozpoznania w środowisku wynika, że niektóre jednostki dokonały od razu takiej korekty, wprowadzając do ankiet realne liczby pracowników. W związku z powyższym skarżąca w odwołaniu szczegółowo wyjaśniła i udokumentowała w/w kwestie oraz przedstawiła dla celów porównawczych zestawienie planowanych nakładów i liczby etatów zawartych w poszczególnych wnioskach o przyznanie środków na działalność statutową, jak również uzyskane nakłady i rzeczywistą liczbę etatów zaangażowanych w realizację badań naukowych. W załączniku 5 skarżąca podała szczegółowo dane osób, które należało usunąć z wykazu zatrudnienia przy realizacji badań naukowych umieszczonego w "Ankiecie jednostki". Osoby te nie uczestniczyły pod żadnym względem w prowadzeniu badań naukowych w okresie 2009 – 2012. Skarżąca wskazała iż uwzględnienie powyższej korekty zmieniłoby liczbę N z wartości równej 70,37 na liczbę N=65,75. Natomiast w uzasadnieniu zaskarżanej decyzji organ w ogóle nie odniósł się do powyższego zarzutu oraz przedstawionych dowodów uzasadniających obniżenie wartości N z 70,37 pkt. do wartości 65,75 pkt. 4. Co do kwalifikacji jednostki do grupy wspólnej oceny jednostek naukowych, nie ustosunkowano się do zarzutu skarżącej dotyczącego zakwalifikowania Wydziału Inżynierii Procesowej i Ochrony Środowiska Politechniki [...] do grupy SI1IM obejmującej jednostki przypisane Inżynierii Materiałowej, a nie, zgodnie z wnioskiem - do grupy SI1 BA ukierunkowanej na Inżynierię Środowiska, pomimo spełniania wszelkich wymagań, takich jak uprawnienia do nadawania stopnia doktora habilitowanego w dyscyplinie Inżynieria Środowiska, posiadanie większej części kadry przypisanej do tej dyscypliny oraz zakwalifikowanie znacznie większej części dorobku naukowego do tej właśnie dyscypliny. Skarżąca w dniu [...] maja 2013 r. złożyła organowi wniosek o przeniesienie Wydziału [...] Politechniki [...] do grupy SI1BA. Natomiast organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie tylko pominął w/w okoliczności, ale orzekł z pominięciem całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Nie wziął bowiem pod uwagę dokonanych w toku postępowania korekt wniosku, a także dodatkowych dowodów świadczących o wysokich osiągnięciach skarżącej kwalifikujących skarżącą do kategorii naukowej "A". Skarżąca bowiem w odwołaniu przeprowadziła symulację punktową wykazując za pomocą obowiązującego algorytmu określonego rozporządzeniem, iż uwzględnienie wszystkich okoliczności i dowodów skutkowałoby przyznaniem punktów kwalifikujących skarżącą do kategorii "A", a korekty o których mowa, zostały dokonane na etapie postępowania jeszcze przed wydaniem decyzji, tj. w maju 2013 roku, podczas gdy decyzja została wydana dopiero w październiku 2013 roku. W doktrynie przyjmuje się. że skoro postępowanie odwoławcze jest postępowaniem merytorycznym, to obowiązki organu odwoławczego w zakresie postępowania dowodowego nie są mniejsze niż organu pierwszej instancji (np. Z. Janowicz. Komentarz. 1995. s. 321). Organ odwoławczy jest bowiem obowiązany do wydania decyzji na podstawie całokształtu materiału dowodowego i jego prawidłowej oceny (art. 80). Organ w uzasadnieniu zaskarżanej decyzji odniósł się merytorycznie jedynie do jednego z zarzutów odwołania, a mianowicie do zakwestionowanej przez skarżącą oceny w ramach kryterium IV "Pozostałe efekty działalności naukowej". Organ wskazał w uzasadnieniu, iż argumenty przedstawione przez skarżącą nie uzasadniają przyznania wyższej oceny punktowej oraz iż Komitet jest zdania, że ocena 60 pkt. odpowiada wartości naukowej osiągnięć przedstawionych w ankiecie przez skarżącą w porównaniu z osiągnięciami przedstawionymi przez pozostałe jednostki naukowe oceniane w GWO SI1M. Organ dokonując oceny osiągnięć naukowych jednostek działał w granicach uznania administracyjnego, co obligowało do stosowania jednakowych, możliwie maksymalnie zobiektywizowanych i wiadomych dla stron postępowania kryteriów, tak aby każda z ocenianych jednostek naukowych mogła ocenić, czy zastosowana wobec niej punktacja opiera się na tych samych wskaźnikach. W rezultacie uzasadnienie decyzji uznaniowej musi być na tyle wyczerpujące i zindywidualizowane, aby móc ocenić, czy zawarte w decyzji rozstrzygniecie nie zapadło z przekroczeniem granic uznania administracyjnego, a uzasadnienie zaskarżanej decyzji tych norm nie spełnia. Powyższe stanowi o naruszeniu przez organ dyspozycji przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Uznaniowy charakter decyzji nie zwalnia organu od obowiązku przeprowadzenia prawidłowego postępowania oraz wydania decyzji spełniającej wymogi określone w przepisach art. 107 § 1 k.p.a. Wręcz przeciwnie, organ prowadząc postępowanie w wyniku. którego ma zostać w wydana decyzja uznaniowa, ma obowiązek wypełnić zawarty w art. 7 k.p.a. nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz określony w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, zaś dokonana w postępowaniu ocena dowodów nie może nosić cech dowolności. Stosownie do treści art. 77 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Przy czym zasada ta odnosi się zarówno do postępowania przed organem I instancji jak również przed organem odwoławczym. Powyższe oznacza, iż uzasadnienie decyzji organu odwoławczego winno – oprócz elementów wymienionych powyżej – obejmować ustosunkowanie się do wszystkich podniesionych w odwołaniu zarzutów, bowiem organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie co oznacza, że ma on obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji. Istotne braki uzasadnienia, w tym brak prawidłowego odniesienia się przez organ do zarzutów zawartych w odwołaniu, są kwalifikowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego nie odniósł się merytorycznie do wszystkich podniesionych przez skarżącą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (o przyznanie kategorii naukowej) zarzutów i dlatego też w świetle przytoczonych powyżej przepisów i orzecznictwa decyzja organu II instancji jest wadliwa, bowiem nie wyjaśnia wszystkich okoliczności przedmiotowej sprawy w sposób wyczerpujący, co skutkuje także naruszeniem art. 7 i 107 § 3 k.p.a. oraz art. 80 i 81 k.p.a. W odpowiedzi na skargę, Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wniósł o jej o oddalenie, a wskazując na opisany powyżej stan faktyczny podał, że co zarzutów dotyczących nieuwzględnienia w ocenie w ramach kryterium II, o którym mowa w § 6 pkt 2 rozporządzenia, części osiągnięć zgłoszonych przez skarżącą w ankiecie jednostki naukowej, skarżąca nie wzięła pod uwagę, że w załączniku nr 5 do rozporządzenia ("Karta kompleksowej oceny jednostki naukowej dla grupy nauk ścisłych i inżynierskich'') w ust. 10 znajduje się norma ograniczająca do 50 pkt maksymalną ocenę, jaką jednostka naukowa może uzyskać za "Inne osiągnięcia świadczące o potencjale naukowym jednostki naukowej". Wskazuje to również, że skarżąca nie zapoznała się z wyjaśnieniem umieszczonymi na ten temat w systemie przez Komitet. Zawarte w systemie uzasadnienie odrzucenia w postępowaniu odwoławczym innych zarzutów sformułowanych przez skarżącą we wniosku i przywołanych w skardze także nie zostało wzięte pod uwagę. Ponadto przedstawione przez skarżącą uzasadnienie wniosku o zmianę liczby pracowników uwzględnianych w kompleksowej ocenie działalności Jednostki nie znajduje umocowania w przepisach prawa. Zatem w niniejszym postępowaniu nie doszło do naruszenia art.7, art.77 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art.80 i art.81 k.p.a. oraz art. 136 k.p.a. Zarzuty skarżącego sprowadzają się przede wszystkim do zakwestionowania wykorzystania informacji zawartych w systemie jako integralnych elementów decyzji administracyjnej, zawierających szczegółowe uzasadnienia zdarzeń ewaluacyjnych i ocen będących ich wynikiem – w wypadku decyzji wydanej w pierwszej instancji, oraz szczegółowe elementy opinii KEJN w wypadku decyzji kończącej postępowanie związane z rozpatrzeniem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przyznania kategorii naukowej jednostce naukowej. Podstawą prawną zastosowania systemu informatycznego w postępowaniu związanym z rozpatrzeniem wniosku o przyznanie kategorii naukowej jednostce naukowej oraz sposobów wykorzystania systemu są przepisy § 2 ust. 2, § 24 oraz § 25 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Zgodnie z § 2 ust.2 rozporządzenia jednostka składa ankietę w systemie teleinformatycznym wskazanym przez Ministra. W myśl § 24 rozporządzenia wyniki kompleksowej oceny udokumentowane w kartach kompleksowej oceny jednostek naukowych są publikowane w postaci elektronicznej w systemie, po ogłoszeniu przez Ministra komunikatu o kategoriach naukowych przyznanych jednostkom naukowym. Zgodnie z § 25 ust.2 rozporządzenia wyniki kompleksowej oceny są dokumentowane w postaci elektronicznej w systemie. Są to: karty kompleksowej oceny jednostek naukowych; wyniki punktowe porównania parami poszczególnych jednostek naukowych w ramach GWO; ostateczne oceny jednostek naukowych, o których mowa w ust. 5 załącznika nr 8 do rozporządzenia, w ramach poszczególnych GWO; kategorie naukowe proponowane dla jednostek naukowych przez Komisje Komitetu; kategorie naukowe przyznane przez Ministra. Z wyżej przytoczonych przepisów wynika, że skarżąca od momentu otrzymania decyzji I instancyjnej miała dostęp do pełnych danych związanych z poszczególnymi etapami oceny. Tym samym uzasadnienie decyzji mogło zostać ograniczone w sposób w niej przedstawiony. W dobie postępującej cyfryzacji życia społecznego – w tym działania organów administracji publicznej – zastosowanie i możliwie szerokie wykorzystanie systemu teleinformatycznego w postępowaniu związanym z kategoryzacją jednostek naukowych – nawet jeżeli ono ma charakter postępowania administracyjnego – należy uznać za uzasadnione i prawnie nakazane. Celem takiego działania było zapewnienie ocenianej jednostce naukowej łatwego i szerokiego dostępu do informacji związanych z jej oceną oraz usprawnienie samego procesu oceny. Podkreślono, że przepisy rozporządzenia nie przewidują możliwości uzupełniania materiału dowodowego w trakcie postępowania w sprawie oceny jednostki, podobnie jak nie przewidują korygowania danych umieszczonych w ankiecie w trakcie postępowania. Podjęcie przez organ działań zmierzających do ustalenia prawdy obiektywnej reprezentowanej przez inne dane, niż umieszczone przez Jednostkę w ankiecie byłoby niezgodne z obowiązującym prawem. Podano dalej, że w dniu [...] września 2013 r. w BIP-ie na stronie podmiotowej Ministra opublikowane zostały następujące dokumenty: - Wyniki oceny jednostek naukowych - zał.1 - Wykaz 37. jednostek naukowych kategorii A+ -zał.2 - Wykaz 963. jednostek naukowych kat. A, B, C -zał.3 - Zestawienie kategorii naukowych wg grup nauk i rodzajów jednostek- zał.4, - Zasady wyznaczania parametrów jednostek referencyjnych- zał.5, - Parametry jednostek referencyjnych zatwierdzone przez Ministra- zał.6, - Wykaz Zespołów Ewaluacji i ich składów osobowych- zał.7. Powyższe dokumenty obrazowały szczegółowo przebieg procedury oceny. Z informacjami tymi skarżąca miała możliwość zapoznać się przed wydaniem decyzji o przyznaniu kategorii ([...] październik 2013 r.), bowiem były one publicznie dostępne. W ten sposób spełniona została dyspozycja art.10 k.p.a., co do możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym jak również dyspozycja art. 7 k.p.a., a tym samym nie doszło do naruszenia innych norm k.p.a. Jak była już o tym wyżej mowa, równocześnie z otrzymaniem decyzji skarżąca otrzymał informację dotyczącą dostępu do systemu informatycznego oraz przekazane jej zostały indywidualne: login i hasło dostępu, które umożliwiały pełny wgląd w proces oceny jednostki. W piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2015 r. skarżąca podała, że w dacie otrzymania decyzji drugoinstancyjnej, w systemie nie było zamieszczone stanowisko Komitetu dotyczące zarzutów z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jednakże nie ma to i tak istotnego znaczenia, skoro w myśl § 25 ust. 3 pkt 2 opinie zespołów ewaluacyjnych są dokumentowane w formie pisemnej i w takiej formie powinny został przesłane skarżącej, a do chwili obecnej to nie nastąpiło. Dalej dodano, że brak możliwości dokonania uzupełnień o nowe dane lub zmian informacji już podanych nie wynika z żadnych przepisów ustawy ani rozporządzenia i jest to arbitralna decyzja KEJN-u, która nie pozostaje w zgodzie z art. 7, 77 § 1, 78 § 1 i art. 136 k.p.a., bowiem dopóki sprawa nie zostanie zakończona decyzją ostateczną, strona może modyfikować swoje żądania, a organ ma obowiązek na nowo je ocenić w świetle przepisów prawa materialnego po wyczerpującym ustaleniu stanu faktycznego (wyrok NSA z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt II GSK 510/08). W dalszej zaś części podtrzymała swoje zarzuty ze skargi. Organ pismem procesowym z dnia [...] marca 2015 r. odniósł się do powyższych zarzutów i nie zgadzając się z nimi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego, postępowanie jest dwuinstancyjne. Z kolei w myśl art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (Dz. U. Nr 96, poz. 615 ze zm.), minister przyznaje kategorię naukową jednostkom naukowym w drodze decyzji, zaś według art. 107 § 1 k.p.a., decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi, zaś zgodnie z treścią § 3 tegoż przepisu, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Niezależnie od powyższego powołać w tym miejscu należy zasadę pisemności wyrażoną w art. 14 § 1 k.p.a. w myśl którego, sprawy należy załatwiać w formie pisemnej lub w formie dokumentu elektronicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2013 r. poz. 235), doręczanego środkami komunikacji elektronicznej. Ponadto zgodnie z art. 127 § 3 in fine k.p.a., do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się przepisy dotyczące odwołań od decyzji, co oznacza, że orzekając w sprawie z tego wniosku organ jest zobowiązany do ponownego, merytorycznego rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie oraz do ustosunkowania się do wszystkich zarzutów i argumentów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dodać również należy, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności, organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę będącą przedmiotem postępowania przed organem I instancji. Istota administracyjnego toku instancji polega bowiem na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy. Wynika to z przytoczonego art. 138 k.p.a., który przyznaje organowi odwoławczemu kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, czego następstwem jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, bądź uchylenie i zmiana zaskarżonej decyzji. Kwintesencję zasady dwuinstancyjności oddaje, wielokrotnie przytaczane w orzecznictwie i doktrynie, stanowisko NSA zawarte w wyroku z dnia 12 listopada 1992 r. (sygn. akt V SA 721/92, ONSA 1992, Nr 3-4, poz. 95): "Do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.) została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzję, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone". Jak wskazuje się w orzecznictwie, organ rozpatrując i rozstrzygając sprawę ponownie winien ustalić jej stan faktyczny nie tylko w oparciu o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu I instancji, lecz także – o ile to konieczne – rozszerzając granice postępowania dowodowego na istotne dla sprawy okoliczności faktyczne pominięte przez organ I instancji. W myśl art. 136 k.p.a., organ odwoławczy może przeprowadzić nie tylko na żądanie strony, lecz także z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który w I instancji wydał decyzję lub postanowienie (vide: wyrok NSA z 14 sierpnia 1987 r., sygn. akt IV SA 385/87). Natomiast brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego rozstrzygnięcia powoduje, iż decyzja o charakterze mieszanym nosi cechy dowolności, co – w ocenie Sądu – miało miejsce w niniejszej sprawie. Mianowicie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego w żaden sposób nie ustosunkował się do zarzutów wprowadzonych przez skarżącą do systemu we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dotyczy to: – korekty oceny kryterium II, gdzie zarzucono decyzji I instancji, iż zgodnie z danymi zawartymi w "Karcie kompleksowej oceny jednostki" czyli w dokumencie zawierającym wyniki kompleksowej oceny skarżącej – w pozycjach 10.1 – 10.5. sumaryczna wartość punktacji powinna wy nosić 67 pkt., a nie 50 pkt. jak podano w poz. 10, – korekty liczby N0 dotyczącym kryterium I "Osiągnięcia naukowe i twórcze", – korekty liczby N, gdzie we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazano, iż organ oceniając wnioski o przyznanie kategorii naukowej nie wziął pod uwagę dokonanej korekty liczby pracowników zatrudnionych przy realizacji badań naukowych, – zakwalifikowania Wydziału [...] Politechniki [...] do grupy SI1IM obejmującej jednostki przypisane Inżynierii Materiałowej, a nie, zgodnie z wnioskiem – do grupy SI1 BA ukierunkowanej na Inżynierię Środowiska. Reasumując – jak słusznie zauważa skarżąca – w zaskarżonej decyzji odniesiono się jedynie do oceny w ramach kryterium IV "Pozostałe efekty działalności naukowej". Wobec powyższego Sąd doszedł do przekonania, że w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy i dotyczy to również przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.. Tym bardziej, że skarżącej nie przedstawiono – jak podnosi – i czego nie ma też w aktach administracyjnych sprawy, a co w konsekwencji uniemożliwia Sądowi właściwą kontrolę, opinii zespołów ewaluacyjnych, które zgodnie z § 25 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie kryteriów i trybu przyznawania kategorii naukowej jednostkom naukowym (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1126), są dokumentowane w formie pisemnej. Z przytoczonych powyżej powodów całkowicie niezrozumiałe jest stanowisko organu, że skoro odniesiono się w "systemie" do zarzutów, to tym samym uzasadnienie decyzji mogło zostać w tym zakresie ograniczone, bowiem żaden przepis prawa na to nie zezwala i nie można zastąpić formy pisemnej uzasadnienia, tzw. systemem, bowiem informacje zawarte w systemie dotyczące odpowiedzi na zarzuty, wszelkie uzasadnienia i wyjaśnienia ocen, powinny również stanowić integralną część decyzji. Bez wpływu na powyższą ocenę pozostaje argumentacja organu przedstawiona w odpowiedzi na skargę i uzupełniona przez – obecną na rozprawie – pełnomocnik organu, bowiem fakty owe nie mogą uzupełniać zaskarżonej decyzji. Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy, kompleksowa ocena jakości działalności naukowej lub badawczo - rozwojowej jednostek naukowych jest przeprowadzana przez Komitet Ewaluacji Jednostek Naukowych, który w myśl art. 35 pkt 1 ustawy, jest organem doradczym Ministra nauki i Szkolnictwa Wyższego. Innym słowy, Komitetowi przyznaje się uprawnienia o charakterze opiniodawczo – doradczym, zaś ministrowi, stosownie do treści art. 47 ust. 1 ustawy, uprawnienia decyzyjne. Ponadto nie można się ograniczać do podania jedynie ocen punktowych jednostki naukowej odnośnie każdego z kryteriów wykazanych w § 6 rozporządzenia, a następnie dokonać stosownych wyliczeń zgodnie z § 15 i 18 rozporządzenia, lecz w uzasadnieniu swoje decyzji Minister winien ustosunkować się także do ocen wyrażanych w punktach części składowych każdego z kryteriów, które obrazują pracę i oceny dokonań danej jednostki naukowej i nie wynikają z prostych przemnożeń np. liczby profesorskiej, ale dotyczą ocen o charakterze uznaniowym, gdy dana wartość punktowa może być zmienna w zależności od oceny dokonanej przez Komitet danego dokonania lub faktu. Innymi słowy, uzasadnienie decyzji nie może się sprowadzać do równania matematycznego w sytuacji, gdy u podstaw przypisania pewnych wartości punktowych występują niekiedy sytuacje, kiedy dana wartość jest zmienna i zostaje ustalana przez Komisję w zależności od jej arbitralnej oceny. W takiej sytuacji należy wskazać, czy kierowała się Komisja wydając taką, a nie inną ocenę. Wobec powyższego Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego rozpoznając sprawę na nowo, winien uwzględnić powyższe ustalenia Sądu i zaskarżoną decyzję wydać zgodnie z przytoczonymi już wyżej przepisami zwracając szczególną uwagę na fakt jej właściwego uzasadnienia poprzez odniesienie się do wszystkich zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) w zw. z art. 152 i art. 132, a w sprawie kosztów na podstawie art. 200, 205 § 2 i 209 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), należało orzec jak w sentencji wyroku.