II SA/Wa 1477/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędziowie WSA Janusz Walawski, Ewa Marcinkowska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 lutego 2017 r. sprawy ze skargi K. . na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia - oddala skargę - Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia K. K. utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. o odmowie wydania zaświadczenia. Do wydania powyższych postanowień doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia [...] maja 2016 r. K. K. wystąpił do Wojewody [...] w trybie art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 218 § 1 K.p.a. o wydanie bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 7 dni (art. 217 § 3 K.p.a.), zaświadczenia, o treści: 1. K. K., tożsamy z K. K., będąc zatrudniony w [...] Urzędzie Wojewódzkim w K. w oparciu o umowę o pracę na stanowisku inspektora, a następnie od dnia [...] stycznia 2012 r. na stanowisku inspektora wojewódzkiego został w dniu [...] marca 2011 r. zapoznany z opisem stanowiska pracy o nazwie "p.o. kierownika Oddziału", symbol opisu stanowiska pracy: [...], który to opis został sporządzony w dacie [...] sierpnia 2010 r. i został zatwierdzony w dniu [...]sierpnia 2010 r. przez Pana L. F. ówczesnego Dyrektora Generalnego [...] Urzędu Wojewódzkiego w K., to jest z opisem stanowiska pracy, na którym nie był zatrudniony, pomimo obowiązywania w tamtym czasie przepisu ust. 11 par. 6 Zarządzenia Nr 1 Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 stycznia 2011 r. w sprawie zasad dokonywania opisów i wartościowania stanowisk pracy w służbie cywilnej, który stanowił: "Reprezentujący pracodawcę odpowiada za zapoznanie pracownika zatrudnionego na danym stanowisku pracy z zatwierdzonym opisem tego stanowiska"; 2. K. K., tożsamy z K. K., będąc zatrudniony w [...] Urzędzie Wojewódzkim w K. w oparciu o umowę o pracę na stanowisku inspektora wojewódzkiego został w dniu [...] lutego 2012 r. zapoznany z opisem stanowiska pracy o nazwie "kierownik Oddziału", symbol opisu stanowiska pracy: [...], który to opis został sporządzony w dacie [...] stycznia 2012 r. i został zatwierdzony w dniu [...] stycznia 2012 r. przez Pana L. F. - ówczesnego Dyrektora Generalnego [...] Urzędu Wojewódzkiego w K., to jest z opisem stanowiska pracy, na którym nie był zatrudniony, pomimo obowiązywania w tamtym czasie przepisu ust. 11 par. 6 Zarządzenia Nr 1 Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 stycznia 2011 r. w sprawie zasad dokonywania opisów i wartościowania stanowisk pracy w służbie cywilnej, który stanowił: "Reprezentujący pracodawcę odpowiada za zapoznanie pracownika zatrudnionego na danym stanowisku pracy z zatwierdzonym opisem tego stanowiska"; 3. Powierzone K. K., tożsamemu z K. K., pełnienie obowiązków kierownika Oddziału ds. Mienia [...] było dodatkowym zadaniem w stosunku do zadań wynikających z opisu stanowiska inspektora i inspektora wojewódzkiego, na którym to stanowisku był on zatrudniony i w związku z tym faktem Dyrektor Generalny [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. przyznał mu w piśmie [...] z daty [...] grudnia 2010 r. dodatek zadaniowy w trybie art. 88 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej, który to dodatek obowiązywał od dnia [...] stycznia 2011 r., tj. od daty rozpoczęcia wykonywania dodatkowych zadań powierzonych mu przez pracodawcę. Wnioskodawca zaznaczył, że jego interes faktyczny i prawny do żądania wydania zaświadczenia o powyższej treści wynika bezpośrednio z art. 42 Konstytucji RP, a zaświadczenie to będzie stanowiło dowód w postępowaniach sądowych, zarówno obecnie toczących się, jak i przyszłych, których wytoczenie rozważa, np. wobec [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. Podniósł też, że ewentualne żądanie wskazywania Wojewodzie [...] konkretnych postępowań sądowych, do których zostanie użyte żądane zaświadczenie, będzie stanowić naruszenie prawa do prywatności, gwarantowanego w art. 47 Konstytucji RP, na co stanowczo się nie zgadza, a ewentualny kolejny opór organu I instancji w wydaniu zaświadczenia może wynikać w jego ocenie jedynie z faktu, iż zaświadczenie o żądanej przez niego treści jest niewygodne dla organu, gdyż może stanowić dowód na wykazanie nieprawidłowości w [...] Urzędzie Wojewódzkim w K. Jednocześnie stwierdził że z uwagi na to, że dla obecnej dyrekcji Wydziału Nadzoru Właścicielskiego [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. może być niewygodne wydawanie mu zaświadczenia, o które wnosi, żąda wyłączenia w trybie art. 24 § 3 K.p.a. od zajmowania się jego sprawą wszystkich pracowników Wydziału Nadzoru Właścicielskiego, ze szczególnym uwzględnieniem Pani D. K. i Pani R. R., oraz Wydziału Nadzoru Prawnego, ze szczególnym uwzględnieniem Pana K. N., gdyż mogą oni nie być bezstronni, tym bardziej, że niektórzy z nich zeznawali lub działali na jego niekorzyść. Wojewoda [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. wydanym na mocy art. 219 K.p.a. odmówił wydania K. K. zaświadczenia żądanej treści. W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, iż K. K. nie wykazał interesu prawnego w wydaniu zaświadczenia. Zaznaczył przy tym, że zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie przyjęto, że interes prawny, to interes wynikający z prawa materialnego, zgodny z tym prawem i chroniony przez to prawo. Interes prawny musi opierać się zatem na konkretnej normie prawa materialnego, dającej się określić i wyodrębnić spośród innych norm. Kategoria interesu prawnego jest więc kategorią materialno-prawną i dlatego dla wykazania takiego interesu należy wskazać przepis prawa materialnego zobowiązujący organ do wydania dokumentu lub uprawniający wnioskującego do jego otrzymania. W przypadku wniosku K. K. brak jest tak określonego interesu prawnego. Wskazane we wniosku uzasadnienie dla otrzymania zaświadczenia, w którym wnioskujący stwierdził, że "zaświadczenie to będzie stanowiło dowód w postępowaniach sądowych, zarówno obecnie toczących się, jak i przyszłych, których wytoczenie rozważam, np. wobec [...] Urzędu Wojewódzkiego w K." jest co najwyżej wskazaniem interesu faktycznego, który nie jest przesłanką wydania żądanego zaświadczenia. Niezależnie od powyższego organ stwierdził, że zaświadczenie nie może zostać także wydane ze względu na wnioskowaną treść, która fragmentami wykracza poza zakres potwierdzający określone fakty, zawierając stwierdzenia ocenne, które zdaniem K. K. miały miejsce. Dotyczy to tych fragmentów żądanej treści zaświadczenia, z których wynika, że pracodawca zapoznawał K. K. z opisami stanowisk, na których ten nie był zatrudniony. Zaświadczenie mogłoby natomiast zostać wydane, gdyby co do zasady pozytywnie można było uwzględnić żądania wnioskodawcy co do całej jego treści. Z przytoczonych względów takiej możliwości nie ma. Natomiast organ nie może wydać zaświadczenia uwzględniającego tylko część żądania wnioskodawcy, który domaga się wydania zaświadczenia określonej treści. W zażaleniu na powyższe postanowienie K. K. wniósł o jego uchylenie oraz wydanie żądanego zaświadczenia. W uzasadnieniu zażalenia stwierdził, że opór organu I instancji w wydaniu żądanego przez niego zaświadczenia może wynikać jedynie z faktu, iż zaświadczenie o żądanej przez niego treści jest niewygodne dla Wojewody [...], gdyż może stanowić dowód na wykazanie nieprawidłowości w [...] Urzędzie Wojewódzkim w K., których organ boi się ujawnić ze względu na możliwą grożącą mu odpowiedzialność. Jednocześnie podkreślił, że Wojewoda [...] napisał nieprawdę w pkt. 2 uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, co można zweryfikować na podstawie posiadanych przez [...] Urząd Wojewódzki w K. dokumentów oraz powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Jednocześnie zaznaczył, że argumentem o odmowie wydania zaświadczenia jest w pkt. 1 uzasadnienia kwestia formalna, zaś w pkt. 2 kwestia merytoryczna, które to kwestie nie mogą występować łącznie, gdyż w przypadku odmowy wynikającej z kwestii formalnej nie można rozpatrywać wniosku merytorycznie. Ponadto podniósł, że zaskarżone postanowienie Wojewody [...] posiada brak formalny w postaci braku oznaczenia strony, a zatem nie spełnia wymagań wynikających z art. 124 § 1 K.p.a. oraz że zostało wydane dzień później niż wynika to z art. 217 § 3 K.p.a., wobec powyższego składa również zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu [...] czerwca 2016 r. wdał postanowienie na podstawie art. 37 § 2 w zw. z art. 123 K.p.a. w którym uznał zażalenie na niezałatwienie przez Wojewodę [...] w terminie sprawy z wniosku K. K. z dnia [...] maja 2016 r. za bezprzedmiotowe, gdyż wniesione po wydaniu rozstrzygnięcia przez organ I instancji. W wyniku natomiast rozpoznania zażalenia na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2016 r., postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. W uzasadnieniu postanowienia, przywołując treść przepisów art. 217 K.p.a. oraz art. 218 K.p.a., organ odwoławczy nie zgodził się ze stwierdzeniem Wojewody [...], że K. K. nie ma interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia. Zaznaczył, że obowiązkiem pracodawcy jest prowadzenie dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz akt osobowych pracowników (art. 94 pkt 9a ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2014 r., poz. 1502 ze zm.). Pracodawca ma też obowiązek udostępniania akt osobowych pracownikowi, którego one dotyczą. Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie zakresu prowadzenia przez pracodawców dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz sposobu prowadzenia akt osobowych pracownika (Dz. U. Nr 62, poz. 286, ze zm.) pracodawca zakłada i prowadzi oddzielne dla każdego pracownika akta osobowe. W części B składa się dokumenty dotyczące nawiązania i trwania stosunku pracy. W związku z powyższym skoro pracownik (zarówno aktualny, jak i były) ma dostęp do akt osobowych, to należy również wskazać, że ma interes prawny w uzyskaniu informacji wynikających z jego akt osobowych prowadzonych przez pracodawcę, w tym również w formie zaświadczenia. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji podzielił natomiast stanowisko Wojewody [...] o braku możliwości wydania zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawcę treści. Podkreślił, że zaświadczenie ze swej istoty stanowi wyłącznie potwierdzenie pewnego stanu rzeczy, tak więc gdy problematyka, której dotyczy żądanie strony, jest sporna, to wydanie zaświadczenia zgodnie z jej żądaniem nie jest możliwe. Zaświadczenie nie może bowiem rozstrzygać czegokolwiek, zwłaszcza o istnieniu lub nieistnieniu obowiązku. Organ może w zaświadczeniu potwierdzić tylko fakty wynikające z danych, które posiada. Nie może zaś zaświadczeniem kreować nowej rzeczywistości, która nie znajduje odzwierciedlenia w posiadanej dokumentacji. Wniosek K. K. z dnia [...] maja 2016 r. dotyczył natomiast sprawy o charakterze spornym i ocennym. O ile bowiem możliwe byłoby wydanie zaświadczenia potwierdzającego okres zatrudnienia w [...] Urzędzie Wojewódzkim i stanowisko na jakim był zatrudniony wnioskodawca, to jednakże zamieszczenie w zaświadczeniu sformułowania, że wnioskodawca został zapoznany z opisem stanowiska pracy, na którym nie był zatrudniony nie byłoby poświadczeniem okoliczności wprost wynikającej z dokumentów (akt osobowych). Sformułowanie takiego wniosku możliwe byłoby po przeprowadzeniu analizy zgromadzonych w aktach osobowych dokumentów i w rezultacie stanowiłoby wniosek z niej wyciągnięty, a nie stwierdzenie faktu. Potwierdzenie przyznania dodatku zadaniowego przez Dyrektora Generalnego [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. w piśmie [...] z daty [...] grudnia 2010 r. jest okolicznością faktyczną, gdyż wprost wynika z powołanego dokumentu. Jednakże stwierdzenie, że powierzone K. K. pełnienie obowiązków kierownika Oddziału ds. Mienia [...] było dodatkowym zadaniem w stosunku do zadań wynikających z opisu stanowiska inspektora i inspektora wojewódzkiego, na którym to stanowisku był on zatrudniony wiązałoby się z koniecznością dokonania analizy dokumentów, której wynik nie byłby już okolicznością faktyczną (możliwą do potwierdzenia w drodze zaświadczenia), ale wnioskiem z takiej analizy przy założeniu, że organ doszedłby do takiego wniosku, jak sformułowany w żądaniu z dnia [...] maja 2016 r. przez wnioskodawcę. W ocenie organu odwoławczego postanowienie Wojewody [...] nie zawiera też braku formalnego wskazanego przez skarżącego w zażaleniu, tj. brak oznaczenia strony. Oznaczenie strony będącej osobą fizyczną polega bowiem na podaniu jej imienia (imion) oraz nazwiska i miejsca zamieszkania. W postanowieniu Wojewoda [...] wskazał natomiast wnioskodawcę z imienia i nazwiska, ale zaniechał podania jej miejsca zamieszkania. Okoliczność ta nie ma jednakże wpływu na zgodność z prawem podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. W skardze na powyższe postanowienie skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. K. wniósł o jego uchylenie, jak też uchylenie poprzedzającego go postanowienia Wojewody [...] i spowodowanie przez Sąd wydania zaświadczenia o żądanej przez niego treści. W uzasadnieniu skargi zaznaczył, iż z uwagi na fakt, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uznał jego interes prawny do uzyskania zaświadczenia, kwestią sporną pozostała jedynie treść żądanego przez niego zaświadczenia. Nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że jego wniosek dotyczył sprawy o charakterze spornym, gdyż z jego akt osobowych, w tym umowy o pracę, bezspornie wynika, że był zatrudniony na stanowisku inspektora, a później inspektora wojewódzkiego, podczas gdy podpisany przez niego opis stanowiska jest opisem stanowiska kierownika, zatem sformułowanie, że "wnioskodawca został zapoznany z opisem stanowiska pracy, na którym nie był zatrudniony" stanowi właśnie poświadczenie okoliczności wynikającej z dokumentów (akt osobowych). Także stwierdzenie, że powierzone mu pełnienie obowiązków kierownika Oddziału ds. Mienia [...] było dodatkowym zadaniem w stosunku do zadań wynikających z opisu stanowiska inspektora i inspektora wojewódzkiego wynika wprost z drugiego akapitu pisma [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., gdzie zapisano"(...) na podstawie art. 88 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (...) w związku ze zwiększeniem Panu obowiązków służbowych został Panu przyznany (...) dodatek zadaniowy (...)", i nie wymaga żadnej analizy dokumentów ani kreowania nowego stanu faktycznego. Skarżący ponownie stwierdził, że opór organu I instancji w wydaniu żądanego przez niego zaświadczenia może wynikać jedynie z faktu, że zaświadczenie o żądanej przez niego treści jest niewygodne dla Wojewody [...], gdyż może stanowić dowód na wykazanie nieprawidłowości w [...] Urzędzie Wojewódzkim w K., których organ boi się ujawnić ze względu na możliwą grożącą mu odpowiedzialność. Ponadto argumentem o odmowie wydania zaświadczenia przez Wojewodę [...] jest w pkt. 1 uzasadnienia postanowienia kwestia formalna, zaś w pkt. 2 kwestia merytoryczna, które to kwestie nie mogą występować łącznie, gdyż w przypadku odmowy wynikającej z kwestii formalnej nie można rozpatrywać wniosku merytorycznie, do czego Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w ogóle się nie odniósł. Ponownie też zarzucił, że zaskarżone wcześniej postanowienie Wojewody [...] posiada brak formalny w postaci braku oznaczenia strony, a zatem nie spełnia wymagań wynikających z art. 124 § 1 K.p.a. oraz że zostało wydane dzień później niż wynika to z art. 217 § 3 K.p.a., co nie zostało uznane za błąd przez organ II instancji, z czym również się nie zgadza. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Należy wyjaśnić, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń regulują przepisy Działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Postępowanie to stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym. Zgodnie z art. 217 § 2 K.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa albo osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Stosownie zaś do art. 218 § 1 K.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 K.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie potwierdzające fakty lub stan prawny, wynikający z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 K.p.a.). Z przywołanych przepisów wynika, że tryb wydawania zaświadczeń uregulowany w Kodeksie postępowania administracyjnego różni się w sposób istotny od pozostałych unormowań w nim zawartych. Wydawanie zaświadczeń oparte jest, co do zasady, na posiadanych przez organ danych. Konieczne postępowanie wyjaśniające odnosić się może zaś do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca. Ponadto, jak to już wyżej wykazano, z przepisu art. 218 § 1 K.p.a. wynika jednoznacznie, że obowiązek wydania zaświadczenia wiąże się z prowadzeniem przez organ ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Wydając zaświadczenie, organ działa wyłącznie na podstawie i w granicach prawa, a w konsekwencji jego działanie uzależnione jest od tego, czy i jakie rejestry, ewidencje lub inne dane znajdują się w jego posiadaniu. Zaświadczenia nie są aktami administracyjnymi, lecz czynnościami faktycznymi, ponieważ nie są oświadczeniami woli, lecz oświadczeniami wiedzy. Zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem istnienia określonego stanu prawnego lub faktów, a przy jego pomocy organ stwierdza, co mu jest wiadome, nie rozstrzygając jednak żadnej sprawy (vide: Z. Kmieciak: "Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalenia i weryfikacji jego treści", Państwo i Prawo 2004/10/58). Z kolei przewidziana w art. 218 § 2 K.p.a. możliwość przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego na skutek złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia sprowadza się w istocie do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych. Nie może prowadzić do dokonywania jakichkolwiek ocen, w tym prawnych, odnośnie informacji będących w dyspozycji organu. Oceniając legalność zaskarżonego postanowienia należy przede wszystkim zauważyć, że skarżący domagał się wydania zaświadczenia o bardzo rozbudowanej treści. Wskazana przez skarżącego treść zaświadczenia odnosi się do faktów, a ponadto, w ocenie Sądu, także do oceny tych faktów. Faktami, które mogłyby być potwierdzone w drodze zaświadczenia niewątpliwie było zatrudnienie skarżącego w [...] Urzędzie Wojewódzkim oraz zajmowane stanowisko. Zgodzić się natomiast należy z organem, że żądanie przez skarżącego zawarcia w zaświadczeniu sformułowania dotyczącego zapoznania go z opisem stanowisk pracy, na których nie był on zatrudniony wymagałoby oceny faktów, a dokładnie tego, czy w przypadku tym zachodziła zgodność pomiędzy stanowiskiem, z opisem którego skarżący został zapoznany, a stanowiskiem, na którym był on zatrudniony. Ponadto należy zwrócić uwagę, że pkt 1 i 2 swojego żądania skarżący kończył sformułowaniem "... pomimo obowiązywania w tamtym czasie przepisu ust. 11 par. 6 Zarządzenia Nr 1 Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 stycznia 2011 r. w sprawie zasad dokonywania opisów i wartościowania stanowisk pracy w służbie cywilnej, który stanowił: "Reprezentujący pracodawcę odpowiada za zapoznanie pracownika zatrudnionego na danym stanowisku pracy z zatwierdzonym opisem tego stanowiska"". Skarżący w opisanym fragmencie swojego żądania domagał się zatem przeprowadzenia oceny przedstawionej przez niego sytuacji z aktem wewnętrznym, obowiązującym jego pracodawcę. Prawidło organ uznał również, że wydanie zaświadczenia zgodnie z pkt 3 żądania skarżącego wymagałoby oceny faktów i wyciągnięcia z nich wniosków. O ile bowiem faktem jest przyznanie skarżącemu dodatku zadaniowego przez Dyrektora Generalnego [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. w piśmie [...] z [...] grudnia 2010 r., to już stwierdzenie, że powierzone skarżącemu pełnienie obowiązków kierownika Oddziału ds. Mienia [...] było dodatkowym zadaniem w stosunku do zadań wynikających z opisu stanowiska inspektora i inspektora wojewódzkiego, na którym to stanowisku był on zatrudniony, wymagałoby dokonania analizy i oceny zgromadzonej dokumentacji i wyciągnięcia z niej określonych wniosków. Reasumując stwierdzić należy, że skarżący w drodze zaświadczenia o żądanej przez niego treści dążył do oceny faktów związanych z jego zatrudnieniem w [...] Urzędzie Wojewódzkim w K., co jest sprzeczne z istotą wydawania zaświadczeń. Stąd też zasadnie organ odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia o żądanej przez niego treści. Niezasadny jest też zarzut skargi odnośnie braku oznaczenia strony w postanowieniu Wojewody [...] z dnia [...] maja 2016 r. W komparycji tego postanowienia K. K. został wymieniony jako wnioskodawca z imienia i nazwiska. Postanowienie to zawiera także wszystkie pozostałe elementy określone w art. 124 § 1 K.p.a. Zostało ono wprawdzie wydane z uchybieniem 7-dniowego terminu określonego w art. 217 § 3 K.p.a., jednakże tego rodzaju uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżone postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji odpowiada prawu. Należy również odnotować, że organ II instancji wyeliminował w wydanym przez siebie postanowieniu błąd Wojewody [...], polegający na przyjęciu, że skarżący nie miał interesu prawnego w żądaniu wydania zaświadczenia potwierdzającego okoliczności dotyczące jego zatrudnienia. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.