II SA/Wa 1488/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. S. na pismo Szefa Krajowej Administracji Skarbowej nr [...] w przedmiocie odpowiedzi na zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie postanawia: - odrzucić skargę - Pismem z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] poinformował B. S., że nie otrzyma propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia, a jej stosunek służbowy zgodnie z art. 170 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej, wygaśnie z dniem 31 sierpnia 2017 r. W dniu 31 maja 2017 r. strona wystosowała do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] "wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy", w dniu 1 czerwca 2017 r. "wezwanie do przedłożenia propozycji służby", natomiast w dniu 14 czerwca 2017 r. "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa". Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] w piśmie z dnia 29 czerwca 2017 r. wyjaśnił stronie, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przysługuje jedynie na propozycję pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej, która stanowi decyzję administracyjną ustalającą warunki pełnienia służby. Z uwagi na to, że strona nie otrzymała propozycji o której mowa w art. 165 ust. 7 ww. ustawy, środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie przysługuje. Pismem z dnia 30 czerwca 2017 r. Dyrektor Izby wyjaśnił, że przepisy ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej, nie przewidują trybu odwoławczego od informacji o nieprzedstawieniu propozycji zatrudnienia. Pismem z dnia 4 lipca 2017 r. strona wniosła do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej zażalenie na bezczynność i niezałatwienie sprawy w terminie wyrażającej się w braku złożenia propozycji służby do dnia 31 maja 2017 r. mimo ustawowego obowiązku. Szef Krajowej Administracji Skarbowej w piśmie nr [...] wyjaśnił, że postępowania, które mogą być przedmiotem zaskarżenia na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. to postępowania prowadzone w oparciu o przepisu kodeksu postępowania administracyjnego. Niezałatwienie sprawy w terminie zachodzi wówczas, gdy organ nie wydaje w terminach ustawowych decyzji, postanowień lub innych aktów albo nie podejmuje czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących przyznania, stwierdzenia, albo uznania uprawnienia lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. B. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z dnia [...] sierpnia 2017 r. na pismo Szefa Krajowej Administracji Skarbowej nr [...], zarzucając nieważność i bezprawność z uwagi na brak podstaw prawnych do złożenia propozycji służby w świetle przepisów ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej, tj. naruszenie art. 165 ust. 3 i 7, art. 170 ust. 1 oraz art. 179 i art. 180 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej. W obszernej skardze przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania oraz podniosła kwestie odnoszące się do zagadnienia nieprzedstawienia propozycji służby. Wniosła o uchylenie zaskarżonego aktu lub czynności nr [...] Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wskazał, że w sprawie nie doszło do wszczęcia postępowania administracyjnego, a zatem nie znajdują uzasadnienia zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania oraz zarzuty merytoryczne skargi, bowiem sprawa objęta zakresem skargi nie była przedmiotem rozstrzygnięcia merytorycznego organu odwoławczego ani też przedmiotem postępowania administracyjnego. Podał, że sprawy dotyczące propozycji pracy lub braku propozycji pracy/służby nie mają charakteru administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.); zwanej dalej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Z powyższych przepisów wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ściśle określonych przez ustawę. W tak wyznaczonym zakresie właściwości sądów administracyjnych nie mieści się przedmiotowa skarga na pismo Szefa Krajowej Administracji Skarbowej nr [...], które jest odpowiedzią organu na "zażalenie" skarżącej wniesione w trybie art. 37 § 1 K.p.a. "na bezczynność i niezałatwienie sprawy w terminie". Przedmiotowe pismo zawiera informację, że ustawodawca pozostawił kierownikom jednostek organizacyjnych autonomiczne prawo w zakresie rodzaju propozycji, jaka składana jest pracownikom i funkcjonariuszom tej jednostki lub decyzji o jej braku w stosunku do poszczególnych funkcjonariuszy/pracowników. Wskazuje się w nim, że w świetle obowiązujących przepisów, Szef Krajowej Administracji Skarbowej nie ma możliwości złożenia funkcjonariuszowi propozycji dalszej pracy lub służby w izbie administracji skarbowej, nie przysługuje mu również kontrola instancyjna. Ponadto zwraca się uwagę na fakt, że w sprawie braku pisemnej propozycji służby/pracy nie jest prowadzone postępowanie administracyjne, w którym stosuje się przepisy K.p.a., w tym dotyczące terminów załatwienia sprawy, brak jest podstaw do stosowania w tej kwestii również art. 37 K.p.a. stanowiącego o uprawnieniu strony do wniesienia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania. W ocenie Sądu zaskarżone pismo nie stanowi aktu z zakresu administracji publicznej podlegającemu kontroli sądowej. Nie rozstrzyga też o uprawnieniu lub obowiązku w sposób władczy określony przepisami prawa administracyjnego. Rozpoznanie zażalenia, wniesionego w trybie art. 37 § 1 K.p.a. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 czerwca 2017 r. nie następuje w formie decyzji administracyjnej, ale w drodze postanowienia, które nie może być zaskarżone do sądu administracyjnego. Na gruncie art. 37 § 1 K.p.a. stanowisko organu wyższego stopnia ma charakter wpadkowy (incydentalny), a postępowanie prowadzone wskutek wniesienia zażalenia, na podstawie art. 37 § 1 K.p.a., nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2012 r, sygn. akt II OSK 2259/10, Lex nr 1145577). Powyższe rozważania mają zastosowanie do ponaglenia uregulowanego w art. 37 K.p.a. w brzmieniu obowiązującym po dniu 1 czerwca 2017 r. na gruncie której to regulacji należy rozpatrzyć działania organu, gdyż strona w dniu 1 czerwca 2017 r. wezwała Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] do przedłożenia propozycji służby. Podkreślić należy, że art. 37 K.p.a. w nowym brzmieniu nie przewiduje zażalenia na postanowienie wydane w przedmiocie rozpatrzenia ponaglenia. Natomiast zgodnie z art. 141 § 1 K.p.a. na wydanie w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie gdy kodeks tak stanowi (por. Piotr Marek Przybysz, "Komentarz do art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego stan prawny: 05.06.2017 r. LEX). Oznacza to, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie podlega kognicji sądu administracyjnego, a zatem jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.