II SA/Wa 149/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 149/14 w sprawie ze skargi J. K. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie uznania winnym i odstąpienia od wymierzenia kary postanawia: - uzupełnić wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 149/14, w ten sposób, że dodać do sentencji wyroku pkt 3.: "zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz J. K. kwotę 307, 53 zł (słownie: trzysta siedem złotych pięćdziesiąt trzy grosze) tytułem zwrotu kosztów postępowania" Na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2014 r. odbywającej się w sprawie, ze skargi J. K. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie uznania winnym i odstąpienia od wymierzenia kary dyscyplinarnej skarżący – złożył wniosek o zwrot kosztów postępowania w tym o zwrot kosztów przejazdu do Sądu w kwocie 100, 80 zł. Na wskazaną kwotę składał się przejazd publicznym środkiem komunikacji (PKS), dwa bilety MPK w kwocie 8,80 zł i ½ diety. Oświadczył, że przyjechał na rozprawę własnym samochodem lecz żąda jedynie zwrotu kosztów przejazdu jakie poniósłby korzystając z usług przewoźnika (PKS). WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 149/14: 1. uchylił zaskarżone orzeczenie oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie Komendanta – Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...] z dnia [...] października 2013 r.; 2. Stwierdził, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu w całości. Jednocześnie Sąd nie orzekł o zwrocie kosztów. W złożonym po rozprawie piśmie z dnia 15 kwietnia 2014 r. skarżący wniósł o uzupełnienie zapadłego wyroku w przedmiocie zwrotu kosztów stawiennictwa na rozprawę. Skarżący stwierdził, że do Warszawy przyjechał ze [...], podróż odbył samochodem osobowym marki [...] o pojemności 1600 m 2 Skarżący stwierdził, że przebył 350 km. Wskazaną ilość kilometrów należy przemnożyć przez wartość 0,8358 co daje wynik 292,53. Wniósł również o przyznanie ½ kwoty x 30 zł co wyniosło 15 zł diety. Wniósł również o zasądzenie kosztów biletów komunikacji miejskiej 2 x 4,40. Skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania w łącznej wysokości 315,93 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 22 maja 2014 r. zasądził od Komendanta Głównego Policji na rzecz J. K. kwotę 292,53 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant Główny Policji wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 7 września 2014 r. sygn. akt I OZ 743/14 uchylił zaskarżone postanowienia WSA w Warszawie z dnia 22 maja 2014 r. W uzasadnieniu postanowienia NSA stwierdził, że zażalenie zasługuje na uwzględnienie. NSA zaznaczył, że w przeciwieństwie do wydatków pełnomocnika profesjonalnego, koszty postępowania nie muszą być przez stronę koniecznie udokumentowane. Z tych względów sąd administracyjny analizując wniosek o zwrot kosztów postępowania może oprzeć się na własnym doświadczeniu życiowym oraz obiektywnej ocenie racjonalności i proporcjonalności wykazanych we wniosku wydatków. Weryfikacja ta powinna jednak znaleźć odbicie w uzasadnieniu postanowienia sądu, stosownie do art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. W niniejszej sprawie takiego uzewnętrznienia rozumowania sądu w uzasadnieniu postanowienia zabrakło. WSA w Warszawie zasądził kwotę 292,53 złotych, czyli całkowite koszty przejazdu samochodem na dystansie [...] - [...] podane przez skarżącego w piśmie z dnia 15 kwietnia 2014 r (k. 32). Jednak z protokołu rozprawy wynika, że skarżący wnosił o zwrot kosztów postępowania w kwocie 100,80 złotych, na co składać się miały koszty przejazdu publicznym środkiem komunikacji (gdyby przyjechał nim zamiast własnym samochodem), dwa bilety MPK i ½ diety (k. 29). Zdaniem NSA Sąd I instancji nie odniósł się do tej rozbieżności. Zarazem Sąd ten powinien ocenić, czy kwota 292,53 złotych za przejazd na dystansie [...] - [...] samochodem jest kwotą adekwatną, biorąc pod uwagę, że oznaczałoby to, iż samochód skarżącego miałby zużycie paliwa na poziomie rzędu ok. 15 litrów na 100 km (przy uwzględnieniu aktualnych cen benzyny). NSA stwierdził, że powyższe kwestie Sąd I instancji oceni wydając ponownie postanowienie. Odnośnie zarzutu Komendanta, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym istnieje możliwość zasądzenia tylko kosztów podróży, jeżeli stawiennictwo było konieczne – to NSA uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny podziela w tym zakresie pogląd NSA wyrażony w postanowieniu z dnia 26 sierpnia 2010 r. o sygn. akt I OZ 624/10, że generalną zasadę zwrotu kosztów postępowania między stronami stanowi przepis art. 205 § 1 p.p.s.a. Przepis ten w żaden sposób nie uzależnia możliwości zasądzenia zwrotu kosztów postępowania od charakteru stawiennictwa stron. Istnieje zatem możliwość zasądzenia kosztów przejazdów do sądu, nawet jeśli stawiennictwo nie było obowiązkowe. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. W myśl art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów. W razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (art. 200 p.p.s.a.). Do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie (art. 205 § 1 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarżący nie poniósł kosztów sądowych, zatem wniosek o zasądzenie kosztów postępowania mógł zostać uwzględniony wyłącznie w zakresie zwrotu kosztów przejazdu do sądu oraz równowartości zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa. Podnieść należy, że przepis art. 205 § 1 p.p.s.a. nie uzależnia możliwości zasądzenia zwrotu kosztów postępowania od charakteru stawiennictwa strony. Istnieje zatem możliwość zasądzenia kosztów przejazdów do sądu, nawet jeśli stawiennictwo nie było obowiązkowe. Ponadto koszty postępowania nie muszą być przez stronę koniecznie udokumentowane. W niniejszej sprawie skarżący na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2014 r. wniósł o zwrot kosztów postępowania w kwocie 100, 80 zł. Następnie skarżący wnioskiem z dnia 15 kwietnia 2014 r. złożonym do akt sprawy po ogłoszeniu wyroku zażądał uzupełnienia wyroku o zasądzenie kosztów postępowania w łącznej wysokości 315,93 zł. Zdaniem WSA w Warszawie wniosek skarżącego złożony po ogłoszeniu wyroku należy uznać za wniosek o uzupełnienie wyroku którym sprecyzowano wniosek o zasądzenie kosztów postępowania złożony w trakcie rozprawy. W niniejszej sprawie koszty przejazdu do sądu będą obliczane na podstawie § 2 pkt 1 b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 27, poz. 271 ze zm.) w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy. Zgodnie z oświadczeniem zawartym w piśmie skarżącego z dnia 15 kwietnia 2014 r. (po rozprawie) skarżący przemieszczał się samochodem marki [...] o pojemności 1600 cm 3. Zatem ilość przebytych kilometrów należy pomnożyć przez liczbę 0,8358 wynikającą z § 2 pkt 1 b ww. rozporządzenia. Podkreślić należy, że zdaniem Sądu wskazany w § 2 pkt 1 b ww. rozporządzenia koszt używania pojazdów (przy pojemności skokowej silnika powyżej 900 cm3 - 0,8358 zł) nie określa jedynie kosztów benzyny. Na wskazane w rozporządzeniu koszty używania pojazdów składają się oprócz kosztów benzyny także m. in. koszty ubezpieczenia samochodu, badań technicznych, niezbędnych naprawy czy zmiany opon. Wobec powyższego wynikającej z rozporządzenia liczby 0,8358 (mnożonej przez liczbę kilometrów) nie można utożsamiać jedynie z ilością zużytej przez samochód benzyny. Biorąc powyższe pod uwagę na podstawie - art. 200 i art. 205 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594 ze zm.), w związku z § 3 ust. 3 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. poz. 167), w związku z § 2 pkt 1 lit b rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków ustalania oraz sposób dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. Nr 27, poz. 271 ze zm.) - słusznym będzie zasądzenie od KGP na rzecz skarżącego kwoty 292,53 zł tytułem zwrotu kosztów przejazdu do sądu. Jednocześnie zaznaczyć należy, że na podstawie art. art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 86 ust. 1, 2 i 3 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych właściwym będzie również zasądzenie od KGP na rzecz skarżącego wnioskowanej kwoty 15 zł tytułem zwrot zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa skarżącego w sądzie. Wnioskowana kwota 15 zł mieści się bowiem w zakresie wyznaczonym przepisem art. 86 ust. 3 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Następnie wyjaśnić należy, że nie ma podstawy do tego by, zgodnie z wnioskiem skarżącego z dnia 15 kwietnia 2014 r. (złożonym po rozprawie) do ww. zasądzonej kwoty 307,53 zł (292,53 zł plus 15 zł) doliczyć kwotę 8,40 zł tytułem zwrotu kosztów biletów komunikacji miejskiej. Skoro w złożonym po rozprawie piśmie z dnia 15 kwietnia 2014 r. skarżący zawnioskował o zwrot kosztów przejazdu do sądu, który odbył samochodem i ten wniosek został przez sąd uwzględniony, nie ma podstaw do tego, aby zasądzać dodatkowe koszty przejazdu komunikacją miejską. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 190 w związku z art. 157 § 1, art. 200 i art. 205 § 1 ustawy - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi, art. 85 ust. 1 i 2 i art. 86 ust. 1, 2 i 3 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, § 3 ust. 3 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej, § 2 pkt 1 lit b rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków ustalania oraz sposób dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy - zasądził od Komendanta Głównego Policji na rzecz J. K. kwotę 307, 53 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.