II SA/Wa 1499/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska Sędziowie WSA Ewa Pisula - Dąbrowska (spr.) Przemysław Szustakiewicz Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi A. N. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2010 r. nr [...], którą to decyzją cofnięto A. N. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Jako podstawę materialnoprawną organ wskazał art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy dnia z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). W motywach uzasadnienia organ podał, że A. N. został skazany za przestępstwo z art. 178a § 1 kk, tj. za kierowanie samochodem w stanie nietrzeźwości. Wskazał, że za powyższe umyślne przestępstwo A. N. został skazany na karę grzywny i zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, objętych kategorią [...], na okres 1 roku. W ocenie organu tego rodzaju czyn burzy dotychczasowy pozytywny wizerunek posiadacza pozwolenia na broń. Dowodzi wielkiej nieodpowiedzialności, braku wyobraźni i świadczy o ograniczonej samokontroli. Cechy te u osoby posiadającej pozwolenie na broń nie są obojętne dla interesu społecznego, z uwagi na ścisły związek prawa do broni palnej ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. Uznając, iż strona należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, organ orzekł o cofnięciu prawa do posiadania broni. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi A. N. do tutejszego Sądu. Wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji, skarżący podniósł naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu wskazał, że dobrowolnie podał się karze, nadto, że kara była niska. Kwestionował ustalenie organów Policji, że istnieje uzasadniona obawa użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, właściwy organ cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. Jednoznaczne brzmienie przepisu art. 18 ust. 1 tej ustawy: "cofa pozwolenie na broń" oznacza, iż decyzja w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego i ma charakter decyzji związanej. Przepis ten nakłada na organ Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia przesłanek, określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu. Przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji może stanowić podstawę cofnięcia pozwolenia na broń osobie, wobec której toczy się postępowanie karne (bądź skazanej prawomocnym orzeczeniem sądu) o popełnienie innego przestępstwa niż przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, jednak pod warunkiem zaistnienia przesłanki uzasadnionej obawy, o jakiej mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Przesłanka ustanowiona w art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, stwarzająca po stronie organu administracji publicznej obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń, ma charakter typu abstrakcyjnego narażenia na niebezpieczeństwo. Oznacza to, że do wydania decyzji cofającej pozwolenie na broń nie jest konieczne stwierdzenie użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, lecz wystarczy uzasadniona obawa takiego użycia broni. Powyższe unormowanie prawne ma przede wszystkim chronić obywateli i zapobiegać przestępstwom przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, nie zaś stanowić reakcję na dokonane już naruszenie tych dóbr, popełnienie przez osobę posiadającą pozwolenie na broń przestępstwa z art. 178a kk. W ocenie Sądu, popełnienie przestępstwa, o którym mowa w art. 178a kk, może uzasadniać stanowisko, iż osoba taka nie daje gwarancji, że nie użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zdaniem Sądu, organ uzasadnił, iż w przedmiotowej sprawie taka obawa zachodzi. Wskazał, że prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości naraża życie i zdrowie innych uczestników ruchu drogowego. Niewątpliwie skarżący swoim zachowaniem stworzył realne zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Popełnienie przestępstwa przeciwko komunikacji, z racji charakteru tego przestępstwa - stwarzającego zagrożenie życia i zdrowia - powoduje uzasadnioną i realną obawę, że osoba dopuszczająca się takich czynów może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wskazać należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1173/07, w sprawie, w której w stosunku do strony toczyło się postępowanie o przestępstwo z art. 178a § 1 kk., stwierdził, że przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji pośrednio godzi w życie i zdrowie człowieka a kierowanie pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości dowodzi lekceważenia norm prawnych. Podkreślić też należy, iż skarżący, jako [...], kierując w stanie nietrzeźwym samochodem osobowym, nie tylko godził się z ewentualnością spowodowania kolizji drogowej, ale też godził się, aby w tym stanie [...]. Odnosząc się do zarzutów skargi, iż stężenie alkoholu we krwi skarżącego w dacie zdarzenia było niskie, stwierdzić należy, iż ustawodawca nie uzależnił skazania, na podstawie art. 178a § 1 kk, od wyników stężenia alkoholu. Jak wynika z akt postępowania, skarżącego przebadano o godz. [...] Oświadczył on, że spożywał ,,wódkę w ilości [...] I w godz. [...] dnia poprzedniego" (k-[...]). W wyniku badania ustalono, e skarżący miał [...] mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, co dowodzi, że zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu trzykrotnie przewyższyła wartość dopuszczalną, określoną w art. 46 ust. 2 ustawy z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i zapobieganiu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm.). Stan po użyciu alkoholu zachodzi, gdy zawartość alkoholu w organizmie wynosi w wydychanym powietrzu od [...] mg do [...] mg. Kierowanie pojazdem przy takim stężeniu alkoholu jest czynem zabronionym - wykroczeniem z art. 87 § 1 kw. W rozpatrywanej sprawie, zawartość alkoholu, w wydychanym przez skarżącego powietrzu, uzasadniała zarzucenie mu popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 kk, z uwagi na kierowanie samochodem w stanie nietrzeźwości. Na koniec stwierdzić należy, iż społeczne koszty, które ponoszą wszyscy obywatele, wynikające ze zdarzeń właściwie plagi, za jaką należy uznać kierowanie pojazdami mechanicznymi pod wpływem alkoholu, uzasadniają - w sytuacji reglamentowanego prawa jakim jest prawo do posiadania broni - rygorystyczną ocenę cech i postawy osoby dysponującej bronią lub starającej się o nią. Każde naruszenie prawa, które podważa rękojmię, wiarygodność, co do poszanowania prawa, może uzasadniać obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Naruszenie prawa w związku z nadużyciem alkoholu winno być piętnowane w każdym aspekcie życia. Zastosowana przez organ prewencja ewentualnych skutków znajduje uzasadnienie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji.