II SA/Wa 1502/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 30 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. B. o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] M. B. pismem z dnia 31 sierpnia 2017 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] o cofnięciu pozwolenia na broń palną myśliwską. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie przez organ wykonania w całości decyzji organu I instancji w oparciu o art. 61 § 2 pkt 1 P.p.s.a., a po jej przekazaniu sądowi, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. o wydanie postanowienia o wstrzymaniu w całości decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, iż zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa w związku z błędną wykładnią art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji i w istocie odbiera skarżącemu uprawnienie, które posiadał nieprzerwanie od wielu lat. Podał, że jest od wielu lat zapalonym i aktywnym myśliwym, w tym tez celu potrzebuje i korzysta z broni, której pozbawienie na obecnym etapie wyeliminuje go z aktywnego wzięcia udziału w wydarzeniach myśliwskich nadchodzącego sezonu. Realizacja przez organ zaskarżonej decyzji doprowadzi do powstania trudnych do odwrócenia następstw, bowiem odebranie skarżącemu pozwolenia na broń wymagać będzie wszczęcia ponownego postępowania, zmierzającego do wydania mu stosownego pozwolenia po upływie określonego czasu i przejścia ponownej procedury administracyjnej w tym zakresie. Wziąwszy pod uwagę zarówno nakład środków, jak również czas trwania ewentualnych postępowań w tym zakresie, w ocenie skarżącego, zasadnym jest umożliwienie mu kontunuowania realizacji spornego prawa do posiadania broni co najmniej do czasu wydania przez sąd administracyjny wyroku w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie – organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powołanej regulacji wynika, że przedmiotem wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej może być jedynie decyzja wydana przez organ II instancji. Wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji następuje z mocy samego prawa poprzez wniesienie odwołania w terminie (art. 130 § 2 K.p.a.) i nie ma potrzeby wydawania w tym zakresie odrębnego rozstrzygnięcia. Odnośnie wstrzymania wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji, w dniu [...] września 2017 r. organ wydał postanowienie nr [...] o odmowie wtrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369) – dalej P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z treści art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że wstrzymanie wykonania aktu może nastąpić tylko na wniosek skarżącego, ale jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści wniosku. Dopiero gdy zaistnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, sąd może, na podstawie art. 61 § 3 zdanie ostatnie P.p.s.a., wstrzymać wykonanie także decyzji wydanych w innych postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Oznacza to, że powołany przepis rozszerza możliwość wstrzymywania zaskarżonych aktów, wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przy czym użyty w treści art. 61 § 3 P.p.s.a. zwrot "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2 P.p.s.a., który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli. Ten ostatni przepis stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Pojęcia "granice tej samej sprawy" i "granice sprawy", której dotyczy skarga zakreślają jednakowe ramy prawne, należy bowiem przyjąć, że ustawodawca odsyła do pojęcia sprawy administracyjnej w jej rozumieniu materialnoprawnym. Granice jej wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego stosunku administracyjnego, a więc tożsamość podmiotów, tożsamość przedmiotu tego stosunku oraz tożsamość obu jego podstaw – prawnej i faktycznej. W związku z tym, treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. objęte będą zarówno akty zaskarżone jak i akty wydane w I instancji oraz akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli (v. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2012r. sygn. akt I SA/Wa 683/12). Nie jest zatem możliwe wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, jeżeli z uwagi na brak wniosku strony skarżącej, Sąd nie może wstrzymać wykonania zaskarżonej decyzji (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 1262/12, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2005 r. sygn. akt II OZ 1227/05). W niniejszej sprawie wnioskiem o wstrzymanie wykonania strona skarżąca objęła wyłącznie decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...]. Wniosek ten nie dotyczył wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] Z uwagi na powyższe wskazać należy, że w sprawie brak jest podstaw do wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji, skoro strona nie wystąpiła o wstrzymanie wykonania decyzji organu II instancji. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] o cofnięciu pozwolenia na broń palną myśliwską. Dokonanie wstrzymania decyzji organu wojewódzkiego nie odniesie upragnionego skutku prawnego. Nadal bowiem skuteczna będzie decyzja organu II instancji, utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2012 r., sygn. akt II OZ 799/12). Ponadto wskazać należy, że charakter rozstrzygnięć organu odwoławczego w sposób bezpośredni zdeterminowany jest zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Jej istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonej decyzji. Wypływa stąd obowiązek traktowania postępowania odwoławczego jako powtórzenia rozstrzygania tej samej sprawy. Decyzja organu II instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak decyzja organu I instancji, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu I instancji (v. T. Woś, J. Zimmermann, glosa do uchwały SN z dnia 23 września 1986 r., III AZP 11/86, PiP 1989, z. 8, s. 147). Zwrot "utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję" ma charakter skrótu wyrażającego zasadę, że nowe, powtórne rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest identyczne (pokrywa się) z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji organu I instancji. Ten skrót myślowy (techniczny) oznacza zatem, iż organ II instancji doszedł w wyniku swojego postępowania w sprawie do takiej samej konkluzji, jak organ I instancji. Decyzja administracyjna pierwszej instancji nie obowiązuje ("upada") z chwilą kiedy zdecydowano się na powtórzenie postępowania w sprawie, które musi się zakończyć nową decyzją (J. Zimmermann: Polska jurysdykcja administracyjna, Warszawa 1996, s. 186). "Utrzymanie w mocy" nie jest jedynie efektem kontroli decyzji pierwszej instancji, ale wynika z przeprowadzonego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej nowego postępowania w sprawie, a decyzja organu odwoławczego ma charakter merytoryczny – "dlatego nie obowiązuje decyzja "utrzymana w mocy", ale decyzja ostateczna od momentu jej wydania (doręczenia)" (v. J. Zimmermann: Ordynacja podatkowa. Komentarz. Postępowanie podatkowe, Toruń 1998, s. 293). Zatem już sam fakt żądania przez stronę skarżącą wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji, której "nie ma" wskutek wydania ostatecznej decyzji organu II instancji, sprawia, że wniosek taki nie może być uwzględniony (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 25 października 2012 r. sygn. akt I SA/Bd 656/12). Mając powyższe na uwadze, na gruncie niniejszej sprawy, brak jest podstaw do wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji, z uwagi na pozostawanie w obrocie prawnym decyzji organu odwoławczego, a jednocześnie z uwagi na równoczesne niezłożenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w postanowieniu.