II SA/Wa 1503/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Asesor WSA Karolina Kisielewicz (spr.), Protokolant specjalista Monika Gieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] A. M. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] czerwca 2018 r. (nr [...]), którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] maja 2018 r. (nr [...]) o odmowie przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że Prezydent [...] decyzją z [...] maja 2018 r. wydaną na podstawie art. 2 ust. 1, art. 6 ust. 10, art. 7 ust. 1 oraz art. 3 ustawy z 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2017 r., poz. 180), odmówił skarżącemu przyznania dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że dodatek mieszkaniowy przysługuje m. in. osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący lokal zamienny lub socjalny (art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych). Zdaniem organu I instancji nie ma podstaw do przyjęcia, że A.M. jest osobą oczekującą na przysługujący lokal socjalny. Prezydent [...] wyjaśnił, że Zarząd Dzielnicy [...] w dniu [...] lutego 2019 r. w związku z wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] z [...] października 2016 r. sygn. akt [...] orzekającym eksmisję A. M. z lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] oraz przyznaniem mu uprawnienia do otrzymania lokalu socjalnego, na podstawie § 28 ust. 1 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta [...] z [...] lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta [...] (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z 2009 r., nr 132, poz. 3937), podjął uchwałę (nr [...]) o wyrażeniu zgody na wydanie skarżącemu przez Naczelnika Wydziału Zasobów Lokalowych dla dzielnicy [...], skierowania do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego (o pow. mieszkalnej 15,02 m2 i pow. użytkowej 20,33 m2) przy ul. [...] w [...]), na okres 5 lat. W dniu [...] lutego 2018 r. Naczelnik Wydziału Zasobów Lokalowych dla [...] w [...] na podstawie § 28 ust. 2 uchwały Rady Miasta [...] z [...] lipca 2009 r. skierował A. M. do zawarcia umowy najmu tego lokalu i poinformował go, że lokal został wyremontowany i nadaje się do zamieszkania. Na tej podstawie przyjęto, że przydział został zrealizowany. Skarżący wniósł odwołanie od tej decyzji, w którym podniósł, że zaproponowany mu lokal nie spełniał ustawowych warunków przewidzianych dla lokali socjalnych. Nie ma więc podstaw do przyjęcia, że przydział lokalu socjalnego został zrealizowany. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania skarżącego, decyzją z [...] czerwca 2018 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił zapatrywanie organu I instancji, że skarżący nie spełnia warunków do przyznania dodatku mieszkaniowego i stwierdził, że A. M. nie przedstawił żadnych dowodów, że sporny lokal nie nadaje się do zamieszkania, a ponadto stan lokalu przez niego określony nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. A. M. w skardze do Sądu zarzucił, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] została wydana z naruszeniem art. 7 i art. 8 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych i wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta [...] z [...]maja 2018 r. Zdaniem skarżącego organ nie ustalił wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia tej sprawy i w ten sposób naruszył zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. W konsekwencji niezasadnie stwierdził, że skarżącemu nie przysługuje prawo do dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu skargi A. M. podkreślił, że zaoferowany mu lokal socjalny nie nadawał się do zamieszkania ponieważ "posiadał liczne wady techniczne" (m. in. skorodowane rury, ściany pokryte licznymi zaciekami, stolarkę okienną niezapewniającą odpowiedniej izolacji, niesprawny piecyk gazowy). Nie można więc przyjąć, że przydział lokalu został zrealizowany. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Zaskarżona przez A. M. decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] narusza prawo, co oznacza, że skarga jest uzasadniona. W rozpoznawanej sprawie spór miedzy skarżącym a organem odwoławczym dotyczy tego, czy jest on osobą oczekującą na przydział lokalu socjalnego i w konsekwencji, czy zostały spełnione przesłanki, określone w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, do przyznania mu dodatku mieszkaniowego. Według art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny. Pojęcie lokalu socjalnego zostało zdefiniowane w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 1234 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, przez lokal socjalny należy rozumieć lokal nadający się do zamieszkania ze względu na wyposażenie i stan techniczny, którego powierzchnia pokoi przypadająca na członka gospodarstwa domowego najemcy nie może być mniejsza niż 5, m2 a w wypadu jednoosobowego gospodarstwa domowego 10 m2, przy czym lokal ten może być o obniżonym standardzie. A. M. (w odwołaniu a następnie w skardze do Sądu) podniósł, że zaproponowany mu lokal nie nadaje się do zamieszkania ze względu na stan techniczny. W tych okolicznościach organ odwoławczy zobowiązany był do ustalenia i wyczerpującego uzasadnienia, czy zaoferowany skarżącemu lokal socjalny spełnia kryteria dla takiego lokalu, a więc np. czy nadaje się do zamieszkania ze względu na stan techniczny. Jeżeli bowiem rację ma skarżący, że zaoferowany mu lokal socjalny nie nadawał się do zamieszkania, to jest on nadal "osobą oczekującą na przysługujący lokal zamienny" o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych (por. np. wyrok NSA z 26 października 2018 r. I OSK 2946/16, LEX nr 2582901). W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy nie rozważył tych okoliczności a jedynie stwierdził, że skarżący nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących na zły stan techniczny lokalu i w związku z tym "nie widzi powodów dla których nie należy dać wiary oświadczeniom organu I instancji w tym zakresie (...)". Z tego powodu zarzuty skargi zasługują na uwzględnienie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] nie zbadało bowiem istotnych w tej sprawie okoliczności faktycznych i w konsekwencji z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych utrzymało w mocy decyzję organu I instancji o odmowie przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c w zw. z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] maja 2018 r. Rozpoznając sprawę ponownie, organ I instancji uzupełni materiał dowodowy, a następnie - w oparciu o ten materiał, ustali okoliczności istotne dla zastosowania art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych.