II SA/Wa 1508/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Przemysław Szustakiewicz, Protokolant Specjalista Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi S.G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.); zwanej dalej k.p.a. oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] odmawiającą S.G. wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich. Organ rozpatrując przedmiotową sprawę ustalił następujący stan faktyczny. S.G. pismem z dnia 24 sierpnia 2009 r. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z wnioskiem o wydanie pozwolenia na posiadanie 6 egzemplarzy broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich, powołując się na członkowstwo w Polskim Związku Łowieckim. W toku postępowania organ I instancji ustalił, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego K. z dnia [...] listopada 1994 r., sygn. akt [...] wyżej wymieniony został skazany za popełnienie przestępstw z art. 212 § 1 kodeksu karnego z 1969 r.; zwanego dalej d.k.k. (zniszczenie lub uszkodzenie mienia), art. 181 § 1 d.k.k. (znieważenie) oraz z art. 235 d.k.k. (użycie przemocy lub groźby bezprawnej w celu zmuszenia funkcjonariusza publicznego do zaniechania prawnej czynności służbowej). Ponadto w 1995 r. był notowany z art. 158 § 1 d.k.k., tj. za udział w bójce lub pobiciu, w których naraża się człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia – postępowanie w tej sprawie zostało warunkowo umorzone, a prawomocnym wyrokiem z dnia [...] lutego 2002 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w M. uznał S.G. winnym ciągu przestępstw z art. 291 § 1 k.k. (umyślnego paserstwa) oraz przestępstwa z art. 263 § 2 k.k., tj. posiadania broni bez pozwolenia. Jednocześnie Komendant Wojewódzki Policji w K. wskazał, że strona jest postrzegana negatywnie zarówno w miejscu zamieszkania, jak i przez dzielnicowego. Biorąc powyższe pod uwagę organ uznał, iż fakt popełnienia wskazanych wyżej przestępstw w pełni pozwala na zakwalifikowanie strony do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego i na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. odmówił S.G. wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich. Od tej decyzji S.G. złożył odwołanie wnosząc o jej uchylenie. Podał, iż popełnione przez niego w przeszłości przestępstwa uległy zatarciu, a więc powinien być traktowany jako osoba niekarana. W jego ocenie organ oparł się na nierzetelnej i subiektywnej opinii dzielnicowego, której podstawą były powyższe przestępstwa. Odnośnie zaś jego skłonności do nadużywania alkoholu wskazał, iż odbiera to jako pomówienie, ponieważ nigdy nie leczył się ani nie konsultował medycznie w tej kwestii, nigdy też nie był doprowadzany do wytrzeźwienia. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że celem ustawy o broni i amunicji jest reglamentacja dostępu do niebezpiecznego narzędzia, jakim jest broń palna, a więc dopuszczanie do jej legalnego posiadania tylko tych osób, które wykażą uzasadnioną tego potrzebę, a zarazem, i przede wszystkim, swym dotychczasowym postępowaniem będą dawały gwarancję dysponowania nią w sposób bezpieczny i zgodny z prawem. Podkreślił, że zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Powyższy przepis prawa materialnego zawiera otwarty katalog okoliczności uzasadniających odmowę wydania na jego podstawie pozwolenia na broń, o czym świadczy użyte przez ustawodawcę określenie "w szczególności", poprzedzające wskazanie przesłanek budzących obawę, o której w tym przepisie prawa mowa (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09). Oznacza to, iż nie tylko prawomocne skazanie za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu bądź toczące się o takie przestępstwo postępowanie karne stanowi przesłankę wyłączającą możliwość dysponowania bronią, ale znaczenie takie mogą mieć również inne okoliczności, jeśli tylko stanowią źródło obawy, o której mowa w pierwszym zdaniu tego przepisu prawa. Zasadnym jest zatem badanie postępowania osoby ubiegającej się o wydanie pozwolenia na broń na przestrzeni kilku, kilkunastu lat, bowiem pozwala to ocenić charakter tej osoby, jej słabości bądź skłonności, które w interesie społecznym mogą stać na przeszkodzie w wyposażeniu w broń palną. W tym kontekście uprawnione jest powoływanie się na popełnione w przeszłości przez taką osobę czyny zabronione przez prawo, choć skazanie za te czyny uległo już zatarciu. W przedmiotowej sprawie S.G. dopuścił się w przeszłości kilku przestępstw, tj. w wieku 26 i 27 lat popełnił czyny z art. 212 § 1 d.k.k., art. 181 § 1 d.k.k., art. 235 d.k.k. oraz art. 158 § 1 d.k.k., a ciąg przestępstw z art. 291 § 1 k.k. oraz czyn z art. 263 § 2 k.k. w wieku 32 lat. Zdaniem organu w tym okresie należało wymagać od strony zrównoważenia i odpowiedzialności za własne postępowanie. Tymczasem wyżej wymieniony zdolny był do zniszczenia bądź uszkodzenia cudzej rzeczy i nie cofnął się nawet przed próbą zmuszenia funkcjonariusza publicznego do zaniechania przez niego prawnej czynności służbowej, jak również przed sankcjonowaniem przestępstw innych osób (na tym polega w pewnym sensie paserstwo, zwłaszcza umyślne) i nielegalnym posiadaniem broni. Poza tym do momentu zatrzymania był poszukiwany do jednej ze spraw w celu doprowadzenia do zakładu izolacji prawnej. Od tamtej pory upłynęło 10 lat, mimo to w miejscu zamieszkania w dalszym ciągu swoim zachowaniem budzi obawy, a i opinia dzielnicowego jest dla niego negatywna. Strona pośrednio podważyła opinię sporządzoną przez tego funkcjonariusza w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Organ podkreślił jednak, że jej stanowisko jest mało wiarygodne, bowiem spożywanie alkoholu w miejscach publicznych podczas i w obrębie odbywającego się festynu nie powoduje interwencji Policji (chyba że istnieją dodatkowe powody, jak zakłócanie porządku publicznego), a ponadto nie wyjaśnia jej udziału w takich właśnie zdarzeniach podczas "[...]" oraz w rejonie Domu Ludowego w T., czy związku z bójkami, o których wspominał dzielnicowy. W ocenie Komendanta Głównego Policji zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy wskazuje na istnienie uzasadnionej obawy, że S.G. może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Jego dotychczasowa postawa nie budzi zaufania organów Policji, a zwłaszcza niechlubna przeszłość oraz konsekwentnie negatywne opinie wynikające również z obecnego zachowania wymienionego świadczą o jego lekceważącym stosunku do przepisów prawa, co w świetle art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, stanowi przeszkodę do wydania mu pozwolenia na broń. W niniejszej sprawie należy zatem przyznać prymat interesowi społecznemu, dla którego istotną kwestią jest, aby bronią dysponować mogły jedynie osoby dające gwarancję właściwego nią dysponowania, a interes strony, przejawiający się w zamiarze polowania musi w tych okolicznościach mu ustąpić. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S.G. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2010 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji oraz przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 6, art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Wnoszący skargę wskazał, że organy obu instancji wydając decyzje oparły je na czynach popełnionych przez niego w przeszłości. W jego przypadku skazania te uległy zatarciu, a zatem nie mogą one powodować żadnych skutków prawnych, bowiem osoba taka uzyskuje statut osoby niekaranej, a wszystkie adnotacje o jej karalności powinny zostać usunięte z dokumentów oraz rejestrów, w których je umieszczono. Skarżący zarzucił także naruszenie art. 106 k.k., gdyż, w jego ocenie, wolą ustawodawcy, wyrażoną w treści przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, nie było, aby osoba która kiedykolwiek wcześniej została skazana za określone przestępstwa nie mogła posiadać broni, bowiem gdyby tak było to z pewnością by to zaznaczył. Ponadto podkreślił, iż organy pojęcie "uzasadnionej obawy" łączą również z negatywną opinią sporządzoną przez dzielnicowego, która jest nierzetelna i pozbawiona znamion prawdy obiektywnej, a zatem subiektywnym poglądem osoby niechętnie do niego skierowanej. Zdaniem wnoszącego skargę organy Policji powinny opierać się wyłącznie na opiniach wydanych przez uprawnione osoby. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana pod tym względem nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2010 r. jak również utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] kwietnia 2010 r., nie naruszają prawa. W ocenie Sądu, przy wydaniu zaskarżonej decyzji organ uwzględnił wszelkie rygory procedury administracyjnej, określające jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Organ zebrał dowody mające w sprawie istotne znaczenie, ocenił zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), ustosunkował się do twierdzeń skarżącego, a także uzasadnił wyczerpująco swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Wydając zaskarżoną decyzję Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant Wojewódzki Policji w K. nie naruszyli także prawa materialnego, poprzez jego błędną wykładnię, czy też nieprawidłową subsumcję udowodnionej okoliczności pod stosowną normę prawną. Podkreślenia wymaga, iż organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. W związku z tym istnieje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń poprzez wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne oraz cofanie takich pozwoleń w sytuacjach, gdy powyższy interes jest zagrożony. Z tego punktu widzenia, warunki uzyskania pozwolenia na broń i jej posiadania, winny być badane w sposób restrykcyjny. Możliwość odmowy wydania pozwolenia na broń nie może zaś być postrzegana jako zamach na swobody obywatela, a jedynie jako działanie prewencyjne, zmierzające do zapewnienia szeroko rozumianego bezpieczeństwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1296/07, LEX nr 513991). Materialnoprawną przesłanką zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), zgodnie z którym pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z treści przytoczonego powyżej przepisu wynika, iż aby możliwa była odmowa wydania pozwolenia na broń, w stosunku do wnioskującego, musi istnieć uzasadniona obawa jej użycia w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ustawodawca sam wskazał w nim na wagę przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu przy ustalaniu istnienia przedmiotowej obawy. Dostrzegł to Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09 (ONSAiWSA 2010/1/5), stwierdzając, że: "Osoba skazana prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.)". Uzasadniona obawa natomiast nie wynika automatycznie z samego faktu toczenia się wobec wnioskującego o wydanie pozwolenia na broń lub posiadającego takie pozwolenie, postępowania karnego o popełnienie takich przestępstw. W takim przypadku każdorazowo wymagane jest wykazanie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy postępowaniem karnym, a wystąpieniem uzasadnionej obawy. Podobnie rzecz się ma w sytuacji, kiedy uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego związana jest z dotychczasowym trybem życia zainteresowanego, jego zachowaniem i cechami charakteru. Należy przy tym zwrócić uwagę, iż powołany przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie stanowi zamkniętego katalogu sytuacji, które mogą skutkować odmową wydania pozwolenia na broń. Organ administracji dokonując więc oceny istnienia uzasadnionej obawy, co do użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, może stwierdzić, że fakt popełnienia innych przestępstw, nieznajdujących się w powyższym katalogu, daje podstawy do przyjęcia, iż taka obawa zachodzi. Uznanie takie z kolei, jako element ocenny, wymaga rzetelnego wykazania bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym przez wnioskodawcę czynem, za który został on skazany oraz cechami charakteru i jego dotychczasowym postępowaniem, jeśli mogłoby ono stwarzać obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2008 r., sygn. II OSK 67/07, LEX nr 453431). Pojęcie zaś "uzasadnionej obawy", o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, należy rozumieć jako prognozę zachowań posiadacza broni. Może ona wynikać, jak już wspomniano, z dotychczasowego postępowania osoby jak: nieodpowiedzialność czy lekceważący stosunek do reguł określonego postępowania. W niniejszej sprawie przesłanką odmowy S.G. pozwolenia na broń była jego dotychczasowa postawa podważająca zaufanie organów Policji, a wywołana faktem wielokrotnego wchodzenia w przeszłości w konflikt z prawem za różnego rodzaju czyny oraz negatywna opinia wynikająca zarówno z wcześniejszego jak i obecnego zachowania strony sporządzona przez lokalną jednostkę Policji oraz z miejsca zamieszkania. Bezsporne bowiem jest, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego K. z dnia [...] listopada 1994 r., sygn. akt [...] za popełnienie przestępstw z art. 212 § 1 kodeksu karnego z 1969 r.; zwanego dalej d.k.k. (zniszczenie lub uszkodzenie mienia), art. 181 § 1 d.k.k. (znieważenie) oraz z art. 235 d.k.k. (użycie przemocy lub groźby bezprawnej w celu zmuszenia funkcjonariusza publicznego do zaniechania prawnej czynności służbowej). Ponadto prawomocnym wyrokiem z dnia [...] lutego 2002 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w M. uznał S.G. winnym ciągu przestępstw z art. 291 § 1 k.k. (umyślnego paserstwa) oraz przestępstwa z art. 263 § 2 k.k., tj. posiadania broni bez pozwolenia. Zdaniem składu orzekającego popełnienie wskazanych powyżej czynów przez skarżącego, w tym zwłaszcza przestępstwa nielegalnego posiadania broni palnej, co stanowi także naruszenie przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, rodzi uzasadnioną obawę, że skazany prawomocnym wyrokiem za popełnienie tego rodzaju czynu może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Strona świadomie naruszając porządek prawny w szczególności regulujący warunki posiadania broni i amunicji, a zatem istotny dla ochrony bezpieczeństwa powszechnego nie daje bowiem rękojmi zgodnego z prawem posiadania i używania broni palnej. Bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie pozostaje, iż powyższe skazania uległy już zatarciu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych nie stanowi to bowiem przesłanki uniemożliwiającej organom administracji i sądom, odniesienie się do tych zatartych skazań przy ocenie istnienia po stronie danej osoby rękojmi prawidłowego (zgodnego z prawem) korzystania z broni. Powyższe stanowisko koresponduje z orzecznictwem Sądu Najwyższego oraz poglądami piśmiennictwa. W uchwale z dnia 27 listopada 1984 r., sygn. akt III AZP 6/84 (OSNC 8/1985, poz. 105) Sąd Najwyższy stwierdził bowiem, że: "okoliczność, że skazanie za określone przestępstwo uległo zatarciu (...), nie wyłącza możliwości oceny zachowania się osoby, w stosunku do której zatarcie nastąpiło, celem ustalenia, czy spełnia ona warunki z ustawy (...) o szczególnych uprawnieniach kombatantów do uzyskania świadczeń w niej przewidzianych". W uzasadnieniu zwrócono uwagę na fakt, że zatarcie skazania nie oznacza zmiany oceny sprawcy w sferze etyczno-moralnej. Trafność tego stanowiska in concreto może budzić wątpliwość. Jako, że negatywną przesłanką nadania uprawnień kombatanckich stanowił właśnie fakt skazania "...za przestępstwo o charakterze politycznym lub popełnienia z niskich pobudek" trudno podzielić pogląd, w myśl którego względy etyczne winny zyskać pierwszeństwo przed konsekwencjami opisanymi w ustawie. Można natomiast bronić przekonania, iż zatarcie skazania nie musi automatycznie usuwać zastrzeżeń co do wysokich walorów etycznych lub nieposzlakowanego charakteru sprawcy ([w.] G. Bogdan, Z. Ćwiąkalski, P. Kardas, J. Majewski, J. Raglewski, M. Szewczyk, W. Wróbel, A. Zoll, Kodeks karny. Część ogólna, Komentarz. Tom I. Komentarz do art. 1-116 k.k., Zakamycze, 2004, wyd. II). Cytowani autorzy wskazują również, za Sądem Najwyższym (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 grudnia 1976 r., sygn. akt IV KRN 69/75, OSP 1978, z. 2, poz. 31), że skazanie za przestępstwo bądź ukaranie za wykroczenie, które z mocy ustawy uważa się za niebyłe, nie może stanowić okoliczności wpływającej na zaostrzenie wymiaru kary. Także i w tym wypadku otwarta pozostaje kwestia prognozy kryminologicznej co do sprawcy i jej wpływ na wymiar kary jest bezsporny, problemy pojawiają się natomiast przy próbie zdefiniowania metod jej kształtowania. Także i w tym wypadku zatarcie skazania nie stoi na przeszkodzie w dokonaniu pełnej i obiektywnej oceny właściwości i warunków osobistych skazanego. Trzeba ponadto przypomnieć, jak już wskazano na wstępie niniejszego uzasadnienia, że prawo do posiadania broni jest uprawnieniem szczególnie ściśle reglamentowanym. To zaś sprawia, iż ocena kandydata na posiadacza broni musi odbywać się w sposób wyjątkowo restrykcyjny i dokładny. Organ administracji winien bowiem ustalić ponad wszelką wątpliwość, iż cechy charakteru konkretnej osoby sprawiają, iż można ją uznać za odpowiedzialną, zrównoważoną, przestrzegającą obowiązującego prawa. Dla rzetelnego dokonania takich ustaleń konieczne jest zaś zbadanie przeszłości danej osoby, w tym również ustalenie czynów popełnionych przez nią, a za które skazanie uległo już zatarciu. Stąd, w ocenie Sądu, odniesienie się przez organ, do skazań, które uległy zatarciu, nie stanowi pozbawienia skarżącego jego konstytucyjnych praw. Skoro bowiem przyznanie pozwolenia na broń stanowi wyjątek od generalnej zasady, iż posiadają ją wyłącznie wyspecjalizowane służby mundurowe, to również przy badaniu przesłanek przemawiających za przyznaniem omawianego uprawnienia można stosować sposoby wyjątkowe dla oceny istnienia po stronie danej osoby rękojmi właściwego korzystania z broni. O braku posiadania przez skarżącego cech charakteru umożliwiających mu posiadanie broni palnej świadczy również negatywna opinia zarówno z miejsca zamieszkania jak i opinia sporządzona przez dzielnicowego. Stanowi dowód, iż orzekane kary nie wpływają na niego w sposób wychowawczy. To zaś poddaje w wątpliwość, czy w przyszłości nie naruszy także porządku prawnego regulującego zasady posługiwania się bronią palną. Istnienie zaś takiej obawy stanowi wystarczającą przesłankę dla uznania, iż strona nie powinna posiadać szczególnego prawa do dysponowania reglamentowanym i niebezpiecznym dobrem jakim jest broń palna. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.