II SA/Wa 1510/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.) Sędziowie WSA Teresa Zyglewska Sławomir Antoniuk Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi R. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego: 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzający ją rozkaz personalny z dnia [...] marca 2011 r. wydany przez Komendanta [...] Policji; 2) zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3) zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz R. J. kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2011 r. działając na zasadzie art. 138 § 1 pkt. 1 Kpa utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] marca 2011 r. dotyczący obniżenia policjantowi R. J. z dniem 31 marca 2011 r. dodatku służbowego o 30 % otrzymywanej stawki, tj. do kwoty 602 złotych miesięcznie. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, co następuje: Rozstrzygnięcie organu I instancji jak opierało się na treści art. 104 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277, ze zm.) oraz § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732, ze zm.). Postępowanie w tej sprawie zostało przeprowadzonym z udziałem zainteresowanego. W motywach rozstrzygnięcia Komendant [...] Policji obniżenie dodatku służbowego argumentował absencją chorobową policjanta, która w znacznym stopniu utrudniała realizowanie zadań służbowych Komendy. Absencja chorobowa policjanta pociągała za sobą konieczność angażowania innych funkcjonariuszy do realizacji zadań powierzonych R. J.. Organ wskazał, iż absencje te wynosiły: 217 dni w 2008 r., 38 dni w 2009 r., 74 dni w 2010 r. i 71 dni w 2011 r. (do dnia 11 marca 2011 r.). Komendant Główny Policji, rozpatrując niniejszą sprawę w wyniku odwołania funkcjonariusza, podzielił w całości argumentację organu I instancji. Wskazał, iż nierealizowanie zadań służbowych z powodu znacznej absencji chorobowej uzasadnia niższą ocenę dotyczącą wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych. Oczywista jest mniejsza ilość wykonywanych zadań, albo wykonywanie ich w dłuższym okresie czasu, czyli zmniejszona dyspozycyjność policjanta. Takie okoliczności mają wpływ na wysokość dodatku służbowego, co potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych. Fakt przebywania na zwolnieniach lekarskich nie stanowi zatem przeszkody do dokonania przez organ oceny, czy zaszły okoliczności określone w § 8 ust. 5 pkt 2 (§ 9 ust. 5) rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., uzasadniające obniżenie przyznanego wcześniej dodatku służbowego, z uwagi na dokonaną ocenę wywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych oraz realizacji przez niego powierzonych zadań i czynności służbowych. R. J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, żądając uchylenia rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji i utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji. Skarżący zarzucił obu organom naruszenie przepisów prawa materialnego: - tj. § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. poprzez błędne zastosowanie tych przepisów do skarżącego, wskazując jednocześnie, iż stałe dodatki do uposażenia mogłyby być ewentualnie ograniczone - zgodnie z dyspozycją art. 121 ust. 2 ustawy o Policji - na podstawie stosownego rozporządzenia ministra właściwego do spraw wewnętrznych, które jak dotąd nie zostało wydane; - art. 75 § 1, art. 77, art. 78, art. 80 Kpa, przez wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów (o które wnosił skarżący na okoliczność dobrego wykonywania obowiązków służbowych) i przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów; - naruszenie art. 108 § 1 Kpa przez uznanie, że istnieją przesłanki do nadania zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności z uwagi na ważny interes społeczny. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego (decyzji). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej, i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Rozpatrywana pod tym względem skarga zasługuje na uwzględnienie, w szczególności w zakresie podniesionego w niej zarzutu pierwszego. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2006 r. sygn. akty II SA/Wa 534/06 (publikowanym w LEX nr 257177) decyzja o przyznaniu dodatku oraz jego wysokości, poza górną granicą określoną w § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której uzasadniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), jest decyzją uznaniową. Zatem w ramach uznania administracyjnego i w granicach wskazanego przepisu przełożony może obniżyć funkcjonariuszowi dodatek służbowy. Przyczyną obniżenia może być ocena wykonywania przez policjanta obowiązków służbowych. Jednakże uznanie powyższe napotyka na ograniczenia w postaci art. 121 ust. 1 ustawy o Policji. To jest normy ustawowej, a zatem przepisu wyższego rzędu niż uznanie zakreślone normami wspomnianego wyżej rozporządzenia. Analiza art. 121 ust.1 ustawy pragmatycznej wskazuje, iż zamiarem racjonalnego ustawodawcy było, aby policjant w czasie choroby otrzymywał wynagrodzenie w dotychczasowej wysokości. Powyższa norma ma charakter gwarancyjny. Zatem "szczególnie uzasadnione przypadki" obniżenia policjantowi dodatku służbowego, o których stanowi § 9 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. dotyczą innych przyczyn niż określone w art. 121 ust. 1 ustawy o Policji. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do sytuacji, w której § 9 ust. 5 powołanego rozporządzenia byłby sprzeczny z art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, co było by sprzeczne z porządkiem prawnym i hierarchią norm. (Porównaj wyroki: WSA w Łodzi z dnia 20 kwietnia 2011 r. sygn. akt III SA/Łd 88/11; WSA w Warszawie z dnia 22 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1875/10 i z dnia 4 lutego 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 2069/10). Podkreślenia wymaga tu zawarcie przez ustawodawcę w treści art. 121 ust. 2 ustawy o Policji delegacji do wydania przepisu wykonawczego, dopuszczającego obniżenie uposażenia policjanta z tytułu choroby. Zatem gdyby wydano na tej podstawie stosowne przepisy wykonawcze, tylko one mogłyby stanowić podstawę do obniżenia uposażenia policjanta z tytułu choroby. W niniejszej sprawie jest oczywiste, iż obniżenia dodatku służbowego dokonano jedynie z uwagi na absencje chorobowe policjanta i decyzja organu pierwszej instancji została wydana w trakcje korzystania przez funkcjonariusza ze zwolnienia lekarskiego. Organy obu instancji wyraźnie podkreślają, iż absencja ta spowodowała negatywną ocenę policjanta, skutkującą obniżeniem dodatku. W konkluzji należy stwierdzić, że zaskarżony rozkaz oraz poprzedzający go rozkaz organu I instancji naruszają przepisy prawa materialnego tj. art. 121 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 9 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 roku. Pozostałe zarzuty skargi są chybione, jednakże ich dalsza analiza jest zbędna wobec powyższych ustaleń i stwierdzenia naruszenia przez organ ustawowej gwarancji dotyczącej prawa funkcjonariusza do zachowania nieobniżonego uposażenia podczas choroby. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dostrzega wagę problemu znacznej ilości zwolnień lekarskich wśród policjantów. Jednakże problemu właściwej organizacji służby w organach Policji nie można rozwiązywać w sposób sprzeczny z normami ustawowymi. Ustawa pragmatyczna przewiduje liczne formy badania zdrowia policjantów i relegowania z szeregów Policji osób niezdolnych ze względów zdrowotnych do pełnienia służby. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 oraz art. 152 i art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym orzekł, jak w sentencji wyroku.