II SA/Wa 1516/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Ewa Pisula – Dąbrowska (spr.), WSA Andrzej Kołodziej, Protokolant Małgorzata Płodzicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2005 sprawy ze skargi A. O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]czerwca 2005 nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 10 ust. 2 pkt. 6 i ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) w związku z art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.) i art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 120, poz. 1252) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpoznaniu odwołania A. O. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] wskazał, że A. O. w dniu 2 sierpnia 2002 r. złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia przedemerytalnego oraz że Starosta Powiatu W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...] orzekł o odmowie przyznania jej tego prawa z uwagi na przyznanie jej odszkodowania za skrócony okres wypowiedzenia. W tej samej dacie [...] sierpnia 2002 r. Starosta Powiatu W. o decyzją nr [...] orzekł o przyznaniu jej prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia 1 października 2002 r. w wysokości 80% kwoty przeszłej emerytury. Z uwagi na to, iż ZUS odmówił ustalenia wysokości emerytury, uznając, iż nie spełnia ona warunków do świadczenia przedemerytalnego, decyzją z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...] Prezydent W. stwierdził wygaśnięcie decyzji z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...]. Jednocześnie w tej samej dacie organ decyzją nr [...] uznał A. O. za osobę bezrobotną od dnia 2 sierpnia 2002 r. i przyznał jej prawo do zasiłku dla bezrobotnych. A. O. wniosła odwołania od obu decyzji Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2002 r. Po rozpoznaniu jej odwołań Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. [...] orzekł o: ─ uchyleniu w całości decyzji z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...], ─ umorzeniu postępowania w przedmiocie wygaśnięcia decyzji Starosty Powiatu W. nr [...] z [...] sierpnia 2002 r. (o przyznaniu prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia 1 października 2002 r.) Postanowieniem z tej samej daty, tj. [...] lutego 2003 r. [...] Wojewoda [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu W. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. (o przyznaniu prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia 1 października 2002 r.), a następnie decyzja z dnia [...] lutego 2003 r. [...] stwierdził nieważności tej decyzji. W tej samej dacie [...] lutego 2003 r. Wojewoda [...], po rozpoznaniu odwołania A. O., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] listopada 2002 r. (o uznaniu jej za bezrobotną od dnia 2 sierpnia 2002 r.). Dnia 9 lipca 2004 r. A. O. w piśmie skierowanym do Urzędu Pracy ponownie wniosła o wydanie decyzji w sprawie świadczenia przedemerytalnego. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] Prezydent W. orzekł o odmowie przyznania jej prawa do świadczenia przedemerytalnego. Decyzję tę A. O. zaskarżyła do Wojewody [...], który to decyzją z dnia [...] października 2004 r. [...] uchylił omawianą decyzję i umorzył postępowanie uznając, iż Urząd Pracy nie był władny do wydania decyzji w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego, z uwagi na przejęcie tych zadań przez ZUS. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła A. O.. Po rozpoznaniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 marca 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 2378/04 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...], uznając, iż decyzja winna była być wydana przez Urząd Pracy. Decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy poprzedzającą ją decyzję – decyzję Prezydenta. W. z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] o odmowie przyznania A. O.prawa do świadczenia przedemerytalnego. W uzasadnieniu swojej decyzji organ stwierdził, iż A. O. nie spełnia przesłanek określonych w art. 37k ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, albowiem w dniu rejestracji nie osiągnęła wieku 58 lat. Nadto stwierdził, iż skarżąca nie spełnia przesłanek określonych w art. 37k ust. 1 pkt 2 i 3 omawianej ustawy – nie legitymuje się okresem uprawniającym do emerytury, określonym w ww. przepisie. Jednocześnie wskazał, iż skarżąca legitymuje się okresem do emerytury wynoszącym 27 lat 3 miesiące i 17 dni. Decyzja Wojewody [...] z [...] czerwca 2005 r. [...] stała się przedmiotem skargi A. O. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji, podnosząc, iż decyzją z [...] sierpnia 2002 r. Starosta Powiatu W. przyznał jej prawo do świadczenia przedemerytalnego od 1 października 2002 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje ustalenia faktyczne i dokonaną ocenę prawną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej, i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie, dla porządku, odnieść należy się do decyzji Starosty Powiatu W. nr [...] z [...] sierpnia 2002 r. Stwierdzić należy bowiem, iż decyzja ta została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2003 r. [...], w której to decyzji Wojewoda [...] stwierdził ostateczne nieważność decyzji Starosty Powiatu W. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. (o przyznaniu prawa do świadczenia przedemerytalnego). Powyższa decyzja, jak wynika z akt, nie została przez A. O. zaskarżona. Tym samym wyeliminowana została z obrotu prawnego decyzja nr [...] z [...] sierpnia 2002 r., w której to decyzji przyznano A. O. prawo do świadczenia przedemerytalnego. Ponowny wniosek o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego, co już było podkreślane, A. O. wniosła w dniu 9 lipca 2003 r. Rozpoznając ten wniosek, Wojewoda [...] wydał zaskarżoną decyzję, w której odmówił A. O. przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego. Matrialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 37k ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.). Przepis ten określa warunki, od spełnienia których uzależnia się przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego. W przepisie tym zawarty jest m.in. warunek, aby osoba ubiegająca się o świadczenie przedemerytalne miała określone okresy zatrudnienia lub okresy uprawniające do emerytury. Stan faktyczny jest bezsporny. Istota sprawy sprowadza się do oceny, czy stosownie do art. 37k skarżąca spełnia warunki do przyznania jej świadczenia przedemerytalnego. Zgodnie z art. 37k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje, z zastrzeżeniem ust. 9, osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli kobieta: 1) osiągnęła wiek co najmniej 58 lat i posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 20 lat lub 2) do dnia rozwiązywania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat, lub 3) do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat, lub 4) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy i posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 85, Nr 127, poz. 1088, Nr 155, poz. 1287), lub 5) zakończyła okres zatrudnienia, o którym mowa w art. 19 ust. 2a, i w wyniku zaliczenia go do okresu uprawniającego do emerytury spełnia warunki określone w pkt 1, 3 i 4. Przepis powyższy ma charakter bezwzględnie obowiązujący i stanowi, że świadczenie przedemerytalne może być przyznane jedynie osobie spełniającej w dniu rejestracji ww. warunki. Trafnie organy zatrudnienia uznały, iż A. O. nie spełnia łącznie wszystkich przesłanek warunkujących uzyskanie prawa do świadczenia przedemerytalnego, albowiem nie legitymuje się 30-letnim okresem uprawniającym do emerytury, lecz okresem wynoszącym 27 lat 3 miesiące i 17 dni. Oznacza to, że skarżąca nie spełnia warunku, o którym mowa w art. 37k ust. 1 pkt 2 cyt. wyżej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Zasadnie też stwierdzono, iż A. O. nie spełnia również kolejnego warunku, o którym mowa w art. 37k ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy. Przepis ten określa wiek kobiety, który uprawnia do przyznania świadczenia przedemerytalnego (58 lat). Skarżąca, A. O., urodzona w 1952 r. w dacie wniesienia wniosku o przyznanie świadczenia przedemerytalnego (9 lipca 2004 r.) miała 52 lata, w dacie wydania zaskarżonej decyzji – 53 lata. Oznacza to, że A. O. nie posiadając 58 lat, nie spełniała obligatoryjnej przesłanki, o której mowa w art. 37k ust. 1 pkt 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W tym stanie rzeczy uznać należało, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.