II SA/Wa 1517/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Sędzia WSA Janusz Walawski, Protokolant specjalista Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi W. H. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dopłaty do wypoczynku oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm.); zwanej dalej K.p.a. w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) i art. 6a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U z 2017 r. poz. 2067, z późn.zm.), po rozpatrzeniu odwołania W. H., utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] o odmowie przyznania dopłaty do wypoczynku za rok 2018. Organ rozpatrując przedmiotową sprawę ustalił następujący stan faktyczny. W. H. raportem z dnia 10 kwietnia 2008 r. wystąpił do Naczelnika Sekcji Prewencji Komendy Rejonowej Policji [...] o przyznanie dopłaty do wypoczynku za 2008 r. Pismem z dnia 8 maja 2008 r. Naczelnik Wydziału [...] Komendy [...] Policji poinformował stronę, że zgodnie z obowiązującymi przepisami policjantowi nie udziela się urlopu w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych, a zatem dopłata do wypoczynku za 2008 r. nie przysługuje. W dniu 1 grudnia 2014 r. W. H. wniósł, za pośrednictwem Komendanta [...] Policji, zażalenie do Komendanta Głównego Policji w przedmiocie niezałatwienia i niezakończenia wniosku z dnia 10 kwietnia 2008 r. W dniu 9 stycznia 2015 r. Zastępca [...] Biura [...] Komendy Głównej Policji poinformował funkcjonariusza, że sprawy dopłat do wypoczynku nie są załatwiane w drodze decyzji administracyjnych. Konsekwencją istnienia aktu prawnego, w postaci rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 marca 2002 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych i bytowych przysługujących policjantom oraz członkom ich rodzin (Dz. U. z 2002 r. Nr 23 poz. 236) jest uregulowanie sytuacji prawnej wprost z mocy prawa, bez konieczności wydawania decyzji administracyjnej. W dniu 16 stycznia 2015 r. W. H. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta [...] Policji w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 10 kwietnia 2008 r. o dopłatę do wypoczynku za 2008 r. Sąd wyrokiem z dnia 15 lipca 2015 r., sygn. akt II SAB/Wa 522/15 uwzględnił skargę W. H. i zobowiązał Komendanta [...] Policji do rozpatrzenia wniosku z dnia 10 kwietnia 2008 r. dotyczącego dopłaty do wypoczynku za 2008 r., stwierdzając, że w przypadku spełnienia wymogu formalnego w postaci nabycia w danym roku kalendarzowym prawa do urlopu wypoczynkowego w pełnym wymiarze, organ zobowiązany jest do dokonania czynności materialno-technicznej polegającej na ustaleniu wysokości i wypłaty świadczenia. Natomiast w przypadku uznania przez organ, że wnioskodawcy nie przysługuje uprawnienie do otrzymania dopłaty do wypoczynku koniecznym jest wydanie decyzji administracyjnej. Wykonując obowiązek wynikający z powyższego wyroku, Komendant [...] Policji w dniu [...] września 2015 r. wydał decyzję nr [...] odmawiającą W. H. przyznania dopłaty do wypoczynku za 2008 r., wskazując, że policjant w 2008 r. był zawieszony w czynnościach służbowych i w związku z tym nie było podstaw do udzielenia mu urlopu wypoczynkowego, a tym samym wypłaty przedmiotowej dopłaty. W dniu 15 października 2015 r. funkcjonariusz złożył odwołanie od powyższej decyzji, podając, że wniosek dotyczący przyznania dopłaty do wypoczynku za 2008 r. dla żony i syna został złożony do organu I instancji w dniu 17 kwietnia 2008 r. wraz z raportem oraz rachunkiem dotyczącym dokonanej przedpłaty. Po rozpatrzeniu odwołania Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2015 r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Stwierdził, że Komendant [...] Policji nie mając w aktach postępowania żądania W. H. w postaci oryginału lub uwierzytelnionej kopii wniosku o przyznanie dopłaty do wypoczynku za 2008 r. powinien zastosować art. 64 § 2 w zw. z art. 63 § 2 K.p.a, tj. wezwać wnoszącego do usunięcia braków formalnych, pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania. W związku z powyższym Komendant [...] Policji pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. wezwał policjanta do przekazania w terminie 7 dni wniosku o dopłatę do wypoczynku za 2008 r. oraz doprecyzowanie, co jest istotą żądania. W odpowiedzi z dnia 25 kwietnia 2016 r. W.H. poinformował, że wniosek o dopłatę do wypoczynku złożył w Komendzie Głównej Policji w dniu 19 lutego 2016 r. W dniu 23 maja 2016 r. Komendant [...] Policji ponownie wezwał funkcjonariusza do wskazania treści żądania, poprzez określenie osób, na które występował o dopłatę do wypoczynku za 2008 r. Pismem z dnia 1 czerwca 2016 r. W. H. poinformował, że osobami uprawnionymi do przyznania dopłaty do wypoczynku za 2008 r. jest żona i syn. W związku z powyższym oraz dołączoną kopią wniosku o przyznanie świadczenia, Komendant [...] Policji w dniu [...] lipca 2016 r. wydał decyzję nr [...] odmawiającą stronie przyznania dopłaty do wypoczynku za 2008 r. W uzasadnieniu wskazał, że w związku z zawieszeniem W. H. w czynnościach służbowych w okresie od dnia [...] maja 2006 r. do dnia zwolnienia ze służby w Policji, tj. [...] sierpnia 2008 r., policjant nie nabył prawa do urlopu w 2008 r. Wobec tego nie było podstaw prawnych do udzielenia mu urlopu wypoczynkowego, a tym samym naliczenia i wypłaty dopłaty do wypoczynku za wskazany rok. Po rozpatrzeniu odwołania, Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...], wskazując, że dopłata do wypoczynku nie mogła zostać przyznana W.H. wobec faktu, że w czasie zawieszenia w czynnościach służbowych policjant nie mógł wykorzystać urlopu wypoczynkowego, a zawieszenie to nie zostało uchylone przed dniem rozwiązania stosunku służbowego wobec czego brak jest podstaw do wypłaty dopłaty do wypoczynku za 2008 r. W. H. na powyższe rozstrzygnięcie złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 27 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 257/17 uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2016 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2016 r. W uzasadnieniu wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 107 § 3 K.p.a., ponieważ uzasadnienie prawne nie wyjaśnia podstawy prawnej, nie zostały też przywołane przepisy prawa, na podstawie których decyzja została wydana. Z tych też względów Komendant Główny Policji powinien uchylić decyzję Komendanta [...] Policji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wykonując zalecenia powyższego wyroku, Komendant [...] Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] odmówił W. H. przyznania dopłaty do wypoczynku za 2008 r. Wskazał, że W. H. w 2008 r. był zawieszony w czynnościach służbowych i w związku z tym nie było podstaw do udzielenia mu urlopu wypoczynkowego w naturze, a zawieszenie w czynnościach służbowych nie zostało uchylone przed dniem rozwiązania stosunku służbowego. Tym samym brak podstaw do naliczenia i wypłaty żądanej dopłaty za 2008 r. Od powyższej decyzji W. H. wniósł odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie zmianę decyzji i przyznanie dopłaty do wypoczynku za 2008 r. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 marca 2002 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych i bytowych przysługujących policjantom oraz członkom ich rodzin policjantowi, który w związku z pełnieniem służby nabył w danym roku kalendarzowym prawo do urlopu wypoczynkowego w pełnym wymiarze oraz uprawnionym członkom jego rodziny przysługuje świadczenie pieniężne, zwane dalej "dopłatą do wypoczynku". Oznacza to, że świadczenie w postaci dopłaty do wypoczynku jest związane z korzystaniem przez policjanta z urlopu wypoczynkowego w danym roku kalendarzowym. W myśl zaś § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie urlopów policjantów (Dz. U. z 2002 r. Nr 81, poz. 740, z późn. zm.) policjantowi nie udziela się urlopu wypoczynkowego w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych. W sprawie bezsporne jest, że W. H. na mocy rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] został zawieszony w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy, tj. od dnia [...] marca 2006 r. do dnia [...] czerwca 2006 r. Następnie rozkazem personalnym Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] przedłużono okres zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego. Rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. W. H. został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] sierpnia 2008 r., na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Do dnia zwolnienia ze służby postępowanie karne względem W. H. nie zostało zakończone. Organ odwoławczy podkreślił, że choć funkcjonariusz w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych nabył prawo do urlopu wypoczynkowego, a zatem spełnił jedną z przesłanek określonych w § ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 marca 2002 r. to dopłata do wypoczynku nie mogła zostać mu przyznana, bowiem od dnia [...] marca 2006 r. był zawieszony w czynnościach służbowych i nie był mu udzielany urlop wypoczynkowy do dnia zwolnienia ze służby, tj. do dnia [...] sierpnia 2008 r. Wobec tego organ pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że jeżeli w danym roku kalendarzowym policjant w związku z zawieszeniem w czynnościach służbowych w ogóle nie skorzystał z nabytego prawa do urlopu w naturze, to wówczas nie przysługuje mu oraz członkom rodziny dopłata do wypoczynku. W. H. w 2008 r. nie pełnił służby ze względu na zawieszenie w czynnościach służbowych, a zatem nie spełniał warunku określonego w przywołanych przepisach wobec czego dopłata do wypoczynku za 2008 r. mu nie przysługiwała. Prawo członków rodziny policjanta do dopłaty do wypoczynku jest ściśle związane z korzystaniem przez policjanta z urlopu wypoczynkowego w naturze w danym roku kalendarzowym. Tym samym skoro policjant nie korzystał w naturze z urlopu wypoczynkowego w 2008 r. to członkowie jego rodziny nie nabyli prawa do dopłaty do wypoczynku za 2008 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję W. H. wniósł o jej uchylenie oraz decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący powołał się na uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydanego w jego sprawie o sygn. akt II SAB/W 522/15, w którym stwierdzono, że w przypadku spełnienia wymogów formalnych (nabycie w danym roku kalendarzowym prawa do urlopu wypoczynkowego w pełnym wymiarze) organ zobowiązany jest do dokonania czynności materialno-technicznej w postaci ustalenia wysokości i wypłaty przedmiotowego świadczenia. W ocenie wnoszącego skargę dopłata do wypoczynku powinna być naliczona i wypłacona, bowiem zostały spełnione warunki do jej przyznania, tj. w 2008 r. nabył prawo do urlopu wypoczynkowego w pełnym wymiarze i została dokonana przedpłata za wczasy na uprawnionego członka rodziny. W rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 marca 2002 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych i bytowych przysługujących policjantom oraz członkom ich rodzin nie ma stwierdzenia, że wymogiem jest skorzystanie przez samego policjanta z urlopu wypoczynkowego. Warunkiem wystarczającym do uzyskania świadczenia może być wypoczynek uprawnionego członka rodziny funkcjonariusza. Zaznaczył, że w powyższym rozporządzeniu wskazano, że warunkiem uzyskania świadczenia jest złożenie przez policjanta wniosku o dopłatę do wypoczynku, którego nie można złożyć wcześniej niż po dokonaniu opłaty lub przedpłaty za pobyt policjanta bądź uprawnionego członka jego rodziny w ośrodku wczasów albo za pobyt uprawnionego dziecka na kolonii lub obozie młodzieżowym lub na 30 dni przed dniem rozpoczęcia urlopu wypoczynkowego w wymiarze, co najmniej 14 dni kalendarzowych albo takiej części urlopu wypoczynkowego, którego wymiar łącznie z dotychczas wykorzystanym urlopem osiągnie 14 dni kalendarzowych w roku, za który przysługuje dopłata do wypoczynku albo na 30 dni przed upływem roku kalendarzowego, za który przysługuje dopłata do wypoczynku. Błędnym jest zatem powoływanie się organów Policji w obu decyzjach na fakt, że nie korzystał osobiście z urlopu w naturze i odmowy wypłaty mu należnego ekwiwalentu. Ponadto zwrócił uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanego w sprawie o sygn. akt I OSK 1677/16 oraz wyrok Sądu Okręgowego o sygn. akt [...], który zasądził odsetki od nieterminowej wypłaty należnych mu świadczeń pieniężnych pomimo braku zapisu w ustawie o Policji. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ Sąd przeprowadzając kontrolę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie stwierdził, aby Komendant Główny Policji utrzymując w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] stycznia 2018 r. naruszył przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, czy też przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności należy odnieść się do powołanego przez W.H. w skardze wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydanego w jego sprawie o sygn. akt II SAB/W 522/15. Wbrew twierdzeniu skarżącego wskazano w nim, że w przypadku spełnienia wymogu formalnego w postaci nabycia w danym roku kalendarzowym prawa do urlopu wypoczynkowego w pełnym wymiarze, organ zobowiązany jest do dokonania czynności materialno-technicznej polegającej na ustaleniu wysokości i wypłaty świadczenia. Natomiast w przypadku uznania przez organ, że wnioskodawcy nie przysługuje uprawnienie do otrzymania dopłaty do wypoczynku koniecznym jest wydanie decyzji administracyjnej. W niniejszej sprawie organ Policji uznał, że skarżącemu dopłata do wypoczynku za 2008 r. nie przysługuje i w związku z tym wydał w tym przedmiocie decyzję odmowną. Zgodnie z art. 73 ust. 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067, z późn. zm.),osobom o których mowa w ust. 1 (policjantowi i członkom jego rodziny) mogą być przyznane także inne świadczenia socjalne i bytowe. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zabezpieczenia społecznego, określi w drodze rozporządzenia rodzaj i zakres świadczeń, a w przypadku świadczeń finansowych – ich wysokość, sposób obliczania, terminy rozliczeń oraz terminy wypłaty. Aktem wykonawczym wydanym na podstawie powyższego przepisu jest rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 marca 2002 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych i bytowych przysługujących policjantom oraz członkom ich rodzin (Dz. U. Nr 23 poz. 236, z późn. zm.). Stosownie do treści § 1 ust. 1 tego rozporządzenia, policjantowi, który w związku z pełnieniem służby nabył w danym roku kalendarzowym prawo do urlopu wypoczynkowego w pełnym wymiarze, oraz uprawnionym członkom jego rodziny przysługuje świadczenie pieniężne, zwane dalej "dopłatą do wypoczynku". W myśl art. 82 ust. 1 ustawy, policjantowi przysługuje prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego w wymiarze 26 dni roboczych. Zgodnie z art. 86 tej ustawy minister właściwy do spraw wewnętrznych określi w drodze rozporządzenia szczegółowe zasady przyznawania policjantom urlopów, tryb postępowania w tych sprawach oraz wymiar urlopów, o których mowa w art. 84 i 85, uwzględniając okres służby, wiek policjanta, przypadki warunków szczególnie uciążliwych i szkodliwych dla zdrowia oraz stopnie szkodliwości wpływające na wymiar urlopu dodatkowego. Aktem wykonawczym wydanym na podstawie powołanego wyżej przepisu jest rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 marca 2002 r. w sprawie urlopów policjantów (Dz. U. Nr 81 poz. 740). W myśl § 6 ust. 1 pkt 3 tego rozporządzenia, policjantowi nie udziela się urlopu wypoczynkowego w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych. Zatem jeśli w danym roku kalendarzowym policjant, pomimo nabycia prawa do urlopu wypoczynkowego, w związku z zawieszeniem w czynnościach służbowych w ogóle nie skorzystał z nabytego prawa do urlopu w naturze, to wówczas nie przysługuje mu dopłata do wypoczynku. Potwierdzeniem faktu, że wypłata powyższego świadczenia powiązana jest z udzieleniem i skorzystaniem z urlopu, jest przepis § 2 rozporządzenia w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych i bytowych przysługującym policjantom oraz członkom ich rodzin. Zgodnie bowiem z ust. 1 tego przepisu, wypłata dopłaty do wypoczynku dla policjanta oraz uprawnionych członków jego rodziny następuje w terminie 30 dni od dnia złożenia przez policjanta wniosku o przyznanie dopłaty do wypoczynku. Stosownie zaś do treści ust. 3 pkt 2a rozporządzenia, wniosek, o którym mowa w ust. 1, można składać nie wcześniej niż na 30 dni przed dniem rozpoczęcia urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze co najmniej 14 kolejnych dni kalendarzowych albo takiej części urlopu, którego wymiar łącznie z dotychczas wykorzystanym urlopem osiągnie 14 dni kalendarzowych w roku, za który przysługuje urlop. W sprawie bezsporne jest, że W.H. na mocy rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] został zawieszony w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy, tj. od dnia [...] marca 2006 r. do dnia [...] czerwca 2006 r. Następnie rozkazem personalnym Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] przedłużono okres zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego. Rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. W. H. został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] sierpnia 2008 r., na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Do dnia zwolnienia ze służby postępowanie karne względem W. H. nie zostało zakończone. Zatem do dnia zwolnienia ze służby skarżący był zawieszony w czynnościach służbowych. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że organy Policji słusznie stwierdziły, że skarżący nabył prawo do urlopu wypoczynkowego, a zatem spełnił jedną z przesłanek określonych w § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 4 marca 2002 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych i bytowych przysługujących policjantom oraz członkom ich rodzin, jednak dopłata do wypoczynku nie mogła mu zostać przyznana, gdyż od dnia [...] marca 2006 r. do dnia zwolnienia ze służby tj. [...] sierpnia 2008 r. był zawieszony w czynnościach służbowych. Zgodnie z § 6 pkt 3 powołanego rozporządzenia z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie urlopów policjantów, urlop nie mógł mu być bowiem udzielony. Wobec tego słusznie organy Policji uznały, że skarżącemu nie przysługuje dopłata do wypoczynku, o którą wnosił. W takim stanie sprawy wszelkie zarzuty podniesione w skardze należało uznać za bezpodstawne, przyjmując w tym względzie za trafną argumentację organu ujętą zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i w odpowiedzi na skargę. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.); zwanej dalej P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.