II SA/Wa 1528/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA - Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. L. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2013 r. r., sygn. akt II 147/13 postanawia: -odrzucić skargę- W dniu 2 sierpnia 2013 r. R. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 147/13. Powyższym wyrokiem Sąd oddalił skargę R. L. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia. Jako podstawy wznowienia postępowania skarżący wskazał podstawy wymienione w art. 271 pkt 2 oraz art. 273 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). W uzasadnieniu skargi podał, że w dniu 23 marca 2013 r. otrzymał zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 23/13, i z treści tego zarządzenia dowiedział się o instytucji wznowienia postępowania. Wyjaśnił, że skargę wnosi w ustawowym, trzymiesięcznym terminie (art. 277 powołanej ustawy), przy czym, rozpoczęcie biegu tego terminu powiązał z dniem doręczenia mu odpisu nieprawomocnego wyroku WSA w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2013 r. r., sygn. akt II SA/Wa 147/13 wraz z uzasadnieniem, tj. z dniem 27 maja 2013 r. W pozostałej, obszernej części uzasadnienia skargi R. L. szczegółowo opisał przebieg poszczególnych postępowań administracyjnych przeprowadzonych przez organy Policji, których był stroną. Nadto wymienił akty administracyjne wydane w powyższych postępowaniach. W tym zakresie sformułował również szereg zarzutów wobec organów Policji, dotyczących m.in. właściwości organów. Wymienił również i opisał postępowania sądowoadministracyjne, wywołane wniesionymi przez siebie skargami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 270 (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), w przypadkach przewidzianych w dziale VII tej ustawy, można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Oznacza to, że aby możliwym było skorzystanie z instytucji wznowienia postępowania w pierwszej kolejności muszą zostać spełnione następujące, ogólne warunki dopuszczalności wznowienia postępowania: musi istnieć orzeczenie sądu, od którego została wniesiona skarga o wznowienie postępowania, orzeczenie to musi być prawomocne oraz orzeczenie musi kończyć postępowanie w sprawie. Mimo, że w niniejszej sprawie skarżący powołał podstawy wznowienia wymienione przez ustawodawcę w art. 271 pkt 2 oraz art. 273 § 2 i § 3 ww. ustawy, to wniesiona skarga o wznowienie postępowania jest niedopuszczalna. W pierwszej kolejności trzeba podkreślić, że przesłanki wznowienia postępowania zostały wyliczone przez ustawodawcę enumeratywnie, a tym samym tworzą one katalog zamknięty. Oznacza to, że wznowienia postępowania można żądać tylko wówczas, gdy wykaże się, że w sprawie zachodzi jedna bądź kilka ustawowo określonych podstaw wznowienia. Skarżący w skardze o wznowienie w istocie wywodzi jej zasadność z samego faktu powzięcia wiadomości o instytucji wznowienia. Wskazuje, że o możliwości wznowienia dowiedział się z treści doręczonego mu zarządzenia w innej sprawie – sprawie prowadzonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Jednakże taka okoliczność nie może być uznana za podstawę wznowienia, ponieważ nie znajduje oparcia w przepisach regulujących samą instytucje wznowienia, a jak wskazano już powyżej, ustawodawca przyjął zamknięty katalog przesłanek (podstaw) wznowienia. Z kolei w odniesieniu do przywołanych, ustawowych podstaw wznowienia, a mianowicie podstawy wymienionej w art. 271 pkt 2 i art. 273 § 3 powołanej ustawy skarżący poprzestał jedynie na przytoczeniu treści przepisów podstawy te regulujące. W zakresie podstawy (przesłanki) unormowanej w art. 271 pkt 2 ustawy, skarżący nie podał jakiejkolwiek okoliczności, która wskazywałaby, że w postępowaniu prowadzonym pod sygn. akt II SA/Wa 147/13 nie miał zdolności sądowej lub procesowej. Skarżący nie wykazał też, że w sprawie tej doszło do naruszenia przepisów postępowania, które spowodowało pozbawienie go możliwości działania. Wykazanie zaś takiej sytuacji jest warunkiem koniecznym dopuszczalności skargi o wznowienie opartej na tej właśnie podstawie. Także opierając skargę o wznowienie na podstawie przewidzianej w treści przepisu art. 273 § 3 powołanej ustawy, skarżący nie wskazał jakiegokolwiek prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy, czyli sprawy o sygn. II SA/Wa 147/13. Odnosząc się natomiast do podstawy wynikającej z art. 273 § 2 cytowanej ustawy należy zauważyć, że pomimo obszernego opisania postępowań administracyjnych, wskazane okoliczności nie spełniają warunków zastosowania tej przesłanki wznowieniowej. Przede wszystkim opisane okoliczności nie odnoszą się bezpośrednio do postępowania sądowoadministracyjnego prowadzonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pod sygnaturą akt II SA/Wa 147/13, co jest niezbędnym warunkiem ewentualnego wznowienia postępowania, wskazanym już powyżej, wynikającym już z treści art. 270 ustawy. Warto w tym miejscu wskazać, że z uzasadnienia wyroku wydanego w tej sprawie wynika, że Sąd uznał, iż do postanowień wydanych w ramach postępowania w sprawie wydawania zaświadczeń nie stosuje się przepisów normujących tryb weryfikacji decyzji zarówno w formie wznowienia postanowienia, jak i w formie stwierdzenia nieważności decyzji. Dlatego też Sąd oddalił skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2012 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia. Opisane w skardze o wznowienie postępowania okoliczności, które zdaniem skarżącego stanowią nowe środki dowodowe, dotyczą natomiast różnych postępowań prowadzonych przed organami Policji, jednakże nie odnoszą się postępowania, które doprowadziło finalnie – w wyniku wniesienia skargi na zapadłe w nim rozstrzygnięcie – do wydania wyroku z dnia 25 kwietnia 2013 r. Ponadto nie są to okoliczności, czy też dowody, z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, co wynika z treści uzasadnienia skargi. W rezultacie należy stwierdzić, że jakkolwiek skarżący formalnie powołał ustawowe podstawy wznowienia, to jednak w rzeczywistości podstawy te - także w świetle samego uzasadnienia skargi - nie występują. Natomiast Sąd nie może doszukiwać się samodzielnie przesłanek wznowienia, abstrahując od sformułowań zawartych w skardze wniesionej przez stronę. Zasada niezwiązania sądu granicami środka zaskarżenia w kształcie, w jakim obowiązuje ona w postępowaniu zwykłym toczącym się przed sądem pierwszej instancji, nie znajduje w takim przypadku zastosowania (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 13 marca 2008 r., sygn. akt II FSK 115/07, Lex nr 480263). Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 280 § 1 w zw. z art. 270 powołanej ustawy, orzekł jak w sentencji.