II SA/Wa 1532/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska, Andrzej Kołodziej, Protokolant Sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2010 r. sprawy ze skargi W. P. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia miejsca pełnienia służby postanawia: - odrzucić skargę - Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., wydanym na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, Komendant Główny Policji ustalił W. P. z dniem [...] kwietnia 2009 r. miejsce pełnienia służby w Komendzie Głównej Policji. W uzasadnieniu tego rozkazu personalnego wskazał, że W. P. rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2007 r., została przeniesiona z dniem [...] maja 2007 r. z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Głównej Policji w [...] i mianowana na stanowisko [...] , z jednoczesnym ustaleniem miejsca pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...] . Organ podał, że dokonał ustalenia miejsca pełnienia służby W. P. w Komendzie Głównej Policji w [...] z uwagi na wystąpienie Dyrektora Biura [...] Komendy Głównej Policji ze stosownym wnioskiem personalnym. W dniu 31 lipca 2009 r. W. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2009 r. o ustaleniu jej z dniem [...] kwietnia 2009 r. miejsca pełnienia służby w Komendzie Głównej Policji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie, wskazując, że zaskarżony rozkaz nie jest decyzją administracyjną, stąd nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, oraz że ustalenie miejsca pełnienia służby należy do sfery wykonywania władzy kierowniczej właściwego przełożonego w sprawach osobowych i wynika z podległości służbowej. Postanowieniem z dnia 16 listopada 2009 r. o sygnaturze akt II SA/Wa 1348/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., odrzucił skargę. Jak wskazał Sąd, samo ustalenie policjantowi miejsca pełnienia służby, bez zmiany jego stanowiska służbowego i uposażenia, stanowi jedynie wykonywanie władzy kierowniczej właściwego przełożonego w sprawach osobowych i wynika z podległości służbowej, a zatem nie ma podstaw do wydawania w tym przedmiocie decyzji administracyjnej. Zgodnie bowiem z treścią art. 3 § 3 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) przepisów kodeksu nie stosuje się do postępowania w sprawach wynikających z podległości służbowej pracowników organów i jednostek organizacyjnych wymienionych w pkt 1, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. W rozpoznawanej sprawie brak jest również przepisów szczególnych, które przewidywałyby wydawanie decyzji w tym przedmiocie. Skoro zatem rozkaz personalny z dnia [...] kwietnia 2009 r. nie jest decyzją administracyjną, postanowieniem, ani innym aktem lub czynnością wymienioną w art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz dotyczy sfery wykonywania władztwa służbowego przełożonego nad podległym mu podwładnym, to nie jest dopuszczalne jego zaskarżenie do sądu administracyjnego. Od powyższego postanowienia W. P. wniosła skargę kasacyjną, która została uwzględniona przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 21 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1411/10. NSA uchylając postanowienie WSA w Warszawie wskazał, że zakres kognicji sądów administracyjnych określa art. 3 § 2 p.p.s.a. Równocześnie art. 5 pkt 2 p.p.s.a. wyłącza właściwość sądów administracyjnych w sprawach wynikających z podległości służbowej między przełożonym a podwładnym. NSA stwierdził, że wbrew stanowisku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprawa niniejsza nie należy jednak do tej kategorii spraw ani też do kategorii spraw określonych w powołanym przez Sąd art. 3 § 3 pkt 2 k.p.a. NSA uznał bowiem, że przyznać należy rację argumentom podniesionym przez skarżącą w skardze kasacyjnej, iż ustalenie miejsca pełnienia służby nie jest aktem skierowanym do podmiotu pozostającego w podległości służbowej, a więc o charakterze wewnętrznym, lecz jest to akt kształtujący treść stosunku służbowego ukształtowanego decyzją administracyjną, prowadzący do istotnej zmiany jego treści. Tym samym akt taki dotyczy sfery zewnętrznej administracji publicznej i jako taki podlega on zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Uznał zatem, że niezasadne było odrzucenie skargi w przedmiocie ustalenia miejsca pełnienia służby i uznanie, że nie podlega ona kognicji sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), "sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny". Kierując się wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego należy podnieść, iż ustalenie miejsca pełnienia służby nie jest aktem skierowanym do podmiotu pozostającego w podległości służbowej, a więc o charakterze wewnętrznym, lecz jest to akt kształtujący treść stosunku służbowego ukształtowanego decyzją administracyjną, prowadzący do istotnej zmiany jego treści. Oznacza to zatem, że rozkaz personalny, zaskarżony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dotyczy sfery zewnętrznej administracji publicznej i jako taki podlega on zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Dlatego, w związku z poczynionymi wyżej uwagami, należy uznać, iż rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia z dniem [...] kwietnia 2009 r. W. P. miejsca pełnienia służby w Komendzie Głównej Policji w [...] jest aktem kształtującym treść stosunku służbowego, ukształtowanego decyzją administracyjną, prowadzącym do istotnej zmiany jego treści. Tym samym akt taki dotyczy sfery zewnętrznej administracji publicznej i jako taki podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Dodatkowo podkreślić należy, iż Komendant Główny Policji działa tu jako organ administracji publicznej władczo rozstrzygający o prawach i obowiązkach, a tym samym jego działalność w tym zakresie podlega kontroli sądowoadministracyjnej. W związku z tym, w celu skorzystania przez skarżącą z sądowoadministracyjnej weryfikacji działania Komendanta Głównego Policji, konieczne jest wyczerpanie toku postępowania odwoławczego. Stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W związku z powyższym wskazać należy, w ślad za wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż skarga W. P. z dnia 31 lipca 2009 r. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2009 r. jest przedwczesna, bowiem skarżącej służyło na podstawie art. 127 § 1 k.p.a. prawo odwołania do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, jako organu instancyjnie nadrzędnego w stosunku do Komendanta Głównego Policji. A zatem należy uznać, że nie został wyczerpany tok postępowania odwoławczego. Oznacza to, że strona może skorzystać z sądowej kontroli dopiero wówczas, gdy wyczerpie przewidziane ustawą środki zaskarżenia. Wobec braku pouczenia przez Komendanta Głównego Policji, skarżącej przysługuje wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, składany wraz z odwołaniem. Wobec powyższego należy stwierdzić, że przedmiotowa skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w postanowieniu.