II SA/Wa 1537/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Ewa Pisula-Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 12 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. W. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] oraz Komendanta Głównego Policji od udziału w postępowaniu administracyjnym postanawia odrzucić skargę. Minister Spraw Wewnętrznych po rozpatrzeniu wniosku P. W. o wyłączenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] oraz Komendanta Głównego Policji od udziału w sprawie zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] odmówił wyłączenia Komendanta Głównego Policji od udziału w postępowaniu administracyjnym oraz wskazał, że w zakresie wyłączenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] strona powinna wnieść odrębne podanie do Komendanta Głównego Policji, który jest organem właściwym w tej sprawie. Jednocześnie pouczono stronę, że na to postanowienie nie służy zażalenie. Od powyższego orzeczenia P. W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jego uchylenie i "zobligowanie organu do działania zgodnego z prawem". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga P. W. nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Właściwość sądów administracyjnych została określona w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 wymienionej ustawy, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 3 § 2 cytowanej ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Stosownie do treści art. 3 § 3 powołanej ustawy, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Oznacza to, że sąd administracyjny jest właściwy w sprawach skarg jedynie na trzy rodzaje postanowień. Po pierwsze na postanowienia, na które służy zażalenie. Po drugie na postanowienia kończące postępowanie oraz po trzecie na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W rozpoznawanej sprawie zaskarżone postanowienie nie jest żadnym z postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Należy zaznaczyć, iż wyłączenie organu lub odmowa jego wyłączenia od udziału w postępowaniu administracyjnym następuje w formie postanowienia. Na postanowienie takie nie przysługuje zażalenie. W myśl bowiem art. 141 § 1 kpa na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. W przypadku postanowienia o wyłączeniu lub odmowie wyłączenia organu kodeks nie przewiduje zażalenia, a w konsekwencji niedopuszczalne jest także wniesienie skargi do sądu. Natomiast strona niezadowolona z rozstrzygnięcia może podnieść swoje zarzuty w odwołaniu od decyzji kończącej postępowanie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2003 r. w sprawie o sygn. akt SA/Rz 2047/02, postanowienie NSA z dnia 5 października 2006 r., sygn. akt II OSK 1221/06). Postanowienie o odmowie wyłączenia organu nie jest także postanowieniem kończącym postępowanie w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Postanowieniem kończącym postępowanie jest bowiem takie postanowienie, które kończy postępowanie administracyjne w danej instancji. Postanowienie o odmowie wyłączenia organu nie należy również do trzeciego rodzaju postanowień, a mianowicie nie jest to postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. Trafnie zatem organ w zaskarżonym postanowieniu pouczył skarżącego, że na to postanowienie nie przysługuje zażalenie. W takiej sytuacji skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 3 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.