II SA/Wa 1539/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. C. o przywróceniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na czynność Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie naliczenia opłaty z tytułu przechowywania broni w depozycie policyjnym postanawia odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. T. C. 3 sierpnia 2016 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na czynność Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie naliczenia opłaty z tytułu przechowywania broni w depozycie policyjnym. Skarga nie została jednakże podpisana własnoręcznie przez skarżącego, stąd też Przewodniczący Wydziału II tego Sądu zarządzeniem z 8 września 2016 r. wezwał skarżącego do podpisania skargi, informując jednocześnie, że niewykonanie tego wezwania w terminie 7 dni spowoduje odrzucenie skargi. Pismo Sądu z 9 września 2016 r., stanowiące wykonanie ww. zarządzenia, zostało uznane za doręczone skarżącemu z dniem 29 września 2016 r. (zwrócona przesyłka sądowa w aktach sprawy), stąd też termin do uzupełnienia braku formalnego skargi upłynął 6 października 2016 r. Skarżący podpisał skargę osobiście w siedzibie Sądu dopiero 10 października 2016 r., a więc z uchybieniem terminu. Tego samego dnia skarżący złożył również wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi wskazując, że nie odebrał pisma z Sądu, ponieważ był chory, nadto przesyłki sądowej zawierającej ww. wezwanie nie wydano w urzędzie pocztowym jego konkubinie, a skargę podpisał 10 października 2016 r. W odpowiedzi na zarządzenie Sądu z dnia 17 października 2016 r. wzywające skarżącego do uzupełnienia ww. wniosku poprzez wskazanie kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu oraz uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, skarżący wyjaśnił, że jego choroba ustała 25 października 2016 r. na potwierdzenie czego załączył kserokopie dwóch zaświadczeń lekarskich. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. (art. 87 § 1 P.p.s.a.)W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). W sprawie bezsporne jest, że brak formalny skargi został uzupełniony z uchybieniem terminu. Natomiast kwestią zasadniczą jest ustalenie, czy niedochowanie terminu do uzupełnienia tego braku nastąpiło bez winy skarżącego. W orzecznictwie sądów administracyjnych i w piśmiennictwie rozpowszechniony jest pogląd, że o braku winy strony w dochowaniu terminu do dokonania czynności można mówić jedynie wtedy, gdy jego dochowanie stało się niemożliwe wskutek niedających się usunąć trudności, takich jak: nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, pożar, powódź, czyli zdarzeń, które wykluczają osobiste działanie strony bądź osoby trzeciej. W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał, by uchybienie terminu do wniesienia skargi nie było przez niego zawinione. Choroba skarżącego sama w sobie nie jest jeszcze potwierdzeniem braku winy strony w uchybieniu terminu, ponieważ nie zawsze wyklucza możliwość dokonania czynności procesowej przez stronę, bądź zlecenia tego innej osobie (por. postanowienie NSA z dnia 26 czerwca 2008 r. sygn. akt I OZ 428/08, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kserokopii zwolnień skarżącego wynika, że w całym okresie zwolnienia od 18 września 2016 r. do 25 października 2016 r. skarżący miał możliwość chodzenia, a więc i działania. Wiedząc zaś o oczekującej na odebranie w placówce pocztowej przesyłce sądowej (skarżący sam przyznał, że odmówiono wydania przesyłki sądowej jego konkubinie), mógł przedsięwziąć odpowiednie działania zmierzające do poznania zawartości tej przesyłki np. poprzez osobiste jej odebranie z placówki pocztowej lub też uzyskanie informacji o zawartości przesyłki w Sądzie. Potwierdzeniem powyższego stanowiska jest fakt osobistego stawiennictwa skarżącego w Sądzie w dniu 10 października 2016 r. i własnoręczne podpisanie skargi w okresie wykazanej zaświadczeniem lekarskim niezdolności do pracy. W ocenie Sądu ww. okoliczności wskazują wyraźnie, że skarżący nie dochował należytej staranności w dbałości o własne interesy. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że skarżący, przy zachowaniu należytej staranności, mógł uzupełnić braki formalne skargi w terminie – osobiście lub działając poprzez pełnomocnika, co oznacza, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Wyjaśnić również należy, że przyczyna uchybienia terminu nie ustała w ostatnim dniu zwolnienia lekarskiego, jak chce tego skarżący, ale w dniu podpisania skargi w siedzibie Sądu, czyli 10 października 2016 r. Wniosek został złożony w tym samym dniu w siedzibie Sądu, a więc w terminie przewidzianym przepisem art. 87 § 1 P.p.s.a. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.