II SA/Wa 155/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania po rozpoznaniu w dniu 04 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. C. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 155/12 w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie renty specjalnej postanawia - przywrócić termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wyrokiem z dnia 21 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 155/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. C. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie renty specjalnej. Pismem z dnia 20 marca 2012 r. (data nadania pisma w UP) strona skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu przedmiotowego wniosku postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 155/12 odmówił sporządzenia uzasadnienia ww. wyroku, uznając wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku za przedwczesny – złożony przed terminem rozprawy i ogłoszeniem orzeczenia WSA w Warszawie w przedmiotowej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu zażalenia, złożonego przez skarżącego na ww. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 155/12, postanowieniem z dnia 30 maja 2012 r. sygn. akt I OZ 397/12 oddalił zażalenie, uznając, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo odmówił sporządzenia uzasadnienia wyroku, jako zgłoszonemu przed wydaniem w sprawie wyroku. Pismem z dnia 18 lipca 2013 r. skarżący zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata w rozpoznawanej sprawie. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 25 września 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 155/12 ustanowiono dla skarżącego adwokata. Następnie pismem z dnia 17 października 2013 r. Okręgowa Rada Adwokacka w W. poinformowała Sąd, że wyznaczyła r. pr. M. M. pełnomocnikiem z urzędu dla J. C. Pismem z dnia 24 października 2013 r. (data stempla pocztowego – 24 października 2013 r.) skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika - r. pr. M. M., złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia powołanego wyroku wraz z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia ww. orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 141 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: ppsa, w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku. Uzasadnienie wyroku sporządza się w terminie czternastu dni od dnia zgłoszenia wniosku. Odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku następuje postanowieniem wydanym na posiedzeniu niejawnym (§ 3 ww. art.). Z treści art. 86 § 1 ppsa wynika, że, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do treści art. 87 § 1 ww. ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2 ww. art.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4 ww. art.). Zestawiając datę ogłoszenia wyroku – 21 marca 2012 r. z datą wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku – 24 października 2013 r., należy stwierdzić, że termin do jego wniesienia upłynął z dniem 28 marca 2012 r. Pismem z dnia 24 października 2013 r. (data stempla pocztowego – 24 października 2013 r.) skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, zwrócił się do WSA w Warszawie z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku, w treści którego zawarł wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Jak wynika z wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku, za dzień ustania przyczyny uchybienia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku uznać należy 22 października 2013 r. – dzień, w którym pełnomocnik skarżącego dowiedział się od Okręgowej Rady Adwokackiej w W. o wyznaczeniu go pełnomocnikiem z urzędu dla J. C. Z kolei pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Sądu w dniu 24 października 2013 r. (data stempla pocztowego na kopercie zawierającej przedmiotowy wniosek). Tym samym stwierdzić należy, że wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony w terminie określonym w art. 87 § 1 ww. ustawy. Równocześnie z wnioskiem strona skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła wniosek o sporządzenie uzasadnienia ww. orzeczenia. Wniosek o przywrócenie terminu powinien zawierać uzasadnienie, w którym strona uprawdopodobni brak winy w przekroczeniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W uzasadnieniu wniosku skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wyjaśnił, że postanowieniem z dnia 25 września 2013 r. referendarz sądowy WSA w Warszawie ustanowił pełnomocnika z urzędu dla skarżącego, a zawiadomienie o powyższym zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 22 października 2013 r., tj. po upływie terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Tym samym wniesienie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w ustawowym terminie nie było możliwe, a jego przekroczenie nastąpiło bez winy strony i pełnomocnika. Pełnomocnik skarżącego wskazał, iż brak prawidłowego wniesienia przez skarżącego wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku (wniosek złożony przedwcześnie) nie wynikał z winy skarżącego lecz z jego cech osobowościowych oraz choroby psychicznej, z którą boryka się skarżący, na co wskazywać może nieudolność działań procesowych podejmowanych przez skarżącego oraz treść sporządzonych przez niego pism. Wskazać należy, że choroba skarżącego oraz sytuacja materialna, która nie pozwoliła mu na ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika z wyboru, uniemożliwiła skarżącemu wniesienie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w terminie. To że skarżący wystąpił z wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika z urzędu wskazuje, że dołożył on należytej staranności w prowadzeniu własnej sprawy. W związku z powyższym nie można zarzucić mu winy w niezachowaniu ustawowego terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Jak wynika z wniosku o przywrócenie terminu, pełnomocnik z urzędu dowiedział się o wyznaczeniu go pełnomocnikiem skarżącego w dniu 22 października 2013 r., tj. po upływie terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Tym samym zgodzić należy się z wnioskodawcą, iż wniesienie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w ustawowym terminie nie było możliwe, a jego przekroczenie nastąpiło bez winy strony i pełnomocnika. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji postanowienia.