II SA/Wa 1550/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz (spr.), Sędzia WSA Andrzej Goraj, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, , Adrianna Siniarska, Protokolant, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi A. D. i M. D. na rozstrzygnięcie Dyrektora Szkoły Podstawowej Nr [...] im. [...] w W. z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia do oddziału przedszkolnego w publicznej szkole podstawowej 1. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie oraz rozstrzygnięcie Komisji Rekrutacyjnej z dnia [...] kwietnia 2019 r.; 2. zasądza od Dyrektora Szkoły Podstawowej Nr [...] im. [...] w W. na rzecz stron skarżących A. D. i M. D. solidarnie kwotę 200 (słownie: dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie objęte zostało postępowanie rekrutacyjne w sprawie przyjęcia do oddziału przedszkolnego w publicznej szkole podstawowej, zakończone rozstrzygnięciem Dyrektora Szkoły Podstawowej Nr [...] im. [...] w W. (zwanego dalej: Dyrektorem Szkoły") z dnia [...] maja 2019 r. o numerze [...]. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: A. P. i M. D. (zwani dalej: "Skarżącymi") wystąpili z wnioskiem o przyjęcie swojego syna D. D. do oddziału przedszkolnego w Szkole Podstawowej nr [...] w W. na rok szkolny 2019/2020. Po przeprowadzeniu postępowania rekrutacyjnego podano do publicznej wiadomości, że małoletni D. D. nie został zakwalifikowany do wnioskowanego oddziału przedszkolnego. Pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. Skarżąca wystąpiła do Komisji Rekrutacyjnej z wnioskiem o uzasadnienie odmowy przyjęcia kandydata do wskazanego oddziału przedszkolnego. Podniosła przy tym, że Komisja Rekrutacyjna bezpodstawnie odrzuciła kryterium dotyczące niepełnosprawności jej syna, pomimo tego, że do wniosku załączone zostało orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego ze względu na niepełnosprawność ruchową, w tym afazję. Komisja Rekrutacyjna sporządziła w dniu [...] kwietnia 2019 r. uzasadnienie odmowy przyjęcia dziecka, w którym wskazała, że zarówno dzieci z orzeczeniem niepełnosprawności, jak i dzieci z orzeczeniem o potrzebie kształcenia są uznawane w świetle art. 150 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1148 ze zm.) za niepełnosprawne. Orzeczenia te są podstawą do przyznania dodatkowych punktów w procesie rekrutacyjnym. Natomiast dostarczenie obydwu takich orzeczeń "pozwala na zdobycie większej liczby punktów podczas rekrutacji". Skarżąca złożyła odwołanie z dnia [...] maja 2019 r. do Dyrektora Szkoły, w którym zarzuciła błędy w postępowaniu rekrutacyjnym polegające w szczególności na nieprzyznaniu punktów za niepełnosprawność kandydata oraz niepodaniu punktacji dziecka w uzasadnieniu sporządzonym przez Komisję Rekrutacyjną. Zaskarżonym rozstrzygnięciem z dnia [...] maja 2019 r. Dyrektor Szkoły podtrzymał decyzję Komisji Rekrutacyjnej o nieprzyjęciu dziecka Skarżących do oddziału przedszkolnego. Zdaniem organu, Komisja Rekrutacyjna obszernie wyjaśniła swoje stanowisko w uzasadnieniu z dnia [...] kwietnia 2019 r. Jednocześnie Dyrektor Szkoły podał, że w procesie rekrutacji kandydat uzyskał 423 punkty, zaś najniższa liczba punktów, uprawniająca do przyjęcia wynosiła 454 punkty. Dodatkowo wskazał, że przed podjęciem decyzji Komisja Rekrutacyjna konsultowała kryterium niepełnosprawności i zasady jego uznawania z Poradnią Psychologiczno-Pedagogiczną, dyrektorami wszystkich placówek oświatowych z dzielnicy [...], a także z Wydziałem Oświaty i Wychowania. Dyrektor Szkoły podniósł w konkluzji, że w każdej z placówek zasady rekrutacji są identyczne jak w Szkole Podstawowej nr [...]. Skarżący wystąpili ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie rozstrzygnięcia Dyrektora Szkoły oraz poprzedzającego je rozstrzygnięcia Komisji Rekrutacyjnej, a także zobowiązanie organu do wydania w terminie 14 dni rozstrzygnięcia w sprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucili naruszenie: 1) art. 150 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo oświatowe poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że aby wykazać niepełnosprawność kandydata koniecznym jest przedłożenie łącznie dwóch dokumentów tj. orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego i orzeczenia o niepełnosprawności lub o stopniu niepełnosprawności, podczas gdy właściwa wykładania tego przepisu prowadzi do wniosku, że wystarczające jest przedstawienie jednego z tych dokumentów; 2) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; zwanej dalej: "k.p.a.") poprzez błędną ocenę zebranych w sprawie dowodów, w szczególności orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, polegającą na przyjęciu, iż przedstawione dokumenty nie potwierdzają niepełnosprawności kandydata, pomimo że w jego treści jednoznacznie wskazano, że wydaje się je z uwagi na niepełnosprawność ruchową, w tym afazję, co doprowadziło do przyznania w toku postępowania rekrutacyjnego 423 punktów zamiast 683 punktów (o 260 punktów mniej), co z kolei doprowadziło do odmowy przyjęcia kandydata do oddziału przedszkolnego; 3) art. 6, art. 8 i art. 9 k.p.a. poprzez lakoniczne, niewypełniające norm ustawowych, wręcz nieposiadające treści merytorycznej pouczenie zawarte w rozstrzygnięciu z dnia [...] maja 2019 r. Rozwijając zarzuty skargi przywołano przepis § 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 9 sierpnia 2017 r. w sprawie warunków organizowania kształcenia, wychowania i opieki dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych, niedostosowanych społecznie i zagrożonych niedostosowaniem społecznym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1578 ze zm.; zwanego dalej: "rozporządzeniem z dnia 9 sierpnia 2017 r."), który w ocenie Skarżących wskazuje, że dzieckiem niepełnosprawnym jest osoba legitymująca się orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, że Komisja Rekrutacyjna odrzuciła kryterium "niepełnosprawności kandydata" bowiem nie dostarczono do szkoły orzeczenia o niepełnosprawności wydanego przez PFRON, a posiadane przez kandydata orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego nie jest wystarczającym zaświadczeniem o niepełnosprawności dla celów rekrutacji. W ocenie organu, za błędną uznać należało przedstawioną w skardze interpretację § 1 rozporządzenia z dnia 9 sierpnia 2017 r., bowiem przepis ten odnosi się do dzieci posiadających wprawdzie orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, jednakże takich, których niepełnosprawność została stwierdzona wcześniejszym orzeczeniem właściwego organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; zwanej dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślić przy tym należy, że w przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy – czy to prawa materialnego, czy też postępowania – sąd administracyjny uprawniony jest wyłącznie do uchylenia zaskarżonego aktu oraz wyrażenia oceny prawnej i wskazań co do dalszego prowadzenia postępowania (art. 153 p.p.s.a.), natomiast w żadnym razie sąd nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć indywidualną sprawę w zastępstwie organu administracyjnego. Realizując powyższe kompetencje Sąd doszedł do przekonania, że działające w sprawie organy dokonały wadliwej wykładni przepisów mających zastosowanie w sprawie. Na wstępie przypomnieć należy, że zgodnie z art. 157 ust. 1 ustawy Prawo oświatowe, postepowanie rekrutacyjne do publicznych przedszkoli, oddziałów przedszkolnych w publicznych szkołach podstawowych, publicznych innych form wychowania przedszkolnego, publicznych szkół i publicznych placówek przeprowadza komisja rekrutacyjna powołana przez dyrektora przedszkola, szkoły lub placówki. W myśl art. 158 ust. 1 tej ustawy, wyniki postepowania rekrutacyjnego podaje się do publicznej wiadomości w formie listy kandydatów zakwalifikowanych i kandydatów niezakwalifikowanych, zawierającej imiona i nazwiska kandydatów oraz informację o zakwalifikowaniu albo niezakwalifikowaniu kandydata. Jednocześnie, stosownie do ust. 6 tego przepisu, w terminie 7 dni od dnia podania do publicznej wiadomości listy kandydatów przyjętych i kandydatów nieprzyjętych, rodzic kandydata lub kandydat pełnoletni może wystąpić do komisji rekrutacyjnej z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia odmowy przyjęcia kandydata. Uzasadnienie sporządza się w terminie 5 dni od dnia wystąpienia przez rodzica kandydata lub kandydata pełnoletniego z wnioskiem. Uzasadnienie zawiera przyczyny odmowy przyjęcia, w tym najniższą liczbę punktów, która uprawniała do przyjęcia, oraz liczbę punktów, którą kandydat uzyskał w postepowaniu rekrutacyjnym (ust. 7). Rodzic kandydata lub kandydat pełnoletni może wnieść do dyrektora publicznego przedszkola, publicznej szkoły lub publicznej placówki odwołanie od rozstrzygnięcia komisji rekrutacyjnej, w terminie 7 dni od dnia otrzymania uzasadnienia (ust. 8). Dyrektor rozpatruje odwołanie od rozstrzygnięcia komisji rekrutacyjnej w terminie 7 dni od dnia otrzymania odwołania. Na rozstrzygniecie dyrektora służy skarga do sądu administracyjnego (ust. 9). Jeśli chodzi natomiast o tryb, w którym odbywa się omawiane postępowanie rekrutacyjne, to zgodnie z art. 131 ust. 1 ustawy Prawo oświatowe, do oddziału przedszkolnego w publicznej szkole podstawowej przyjmuje się kandydatów zamieszkałych na obszarze danej gminy. Natomiast, w przypadku większej liczby kandydatów spełniających ten warunek niż liczba wolnych miejsc w oddziale przedszkolnym, na pierwszym etapie postepowania rekrutacyjnego są brane pod uwagę łącznie kryteria wymienione w ust. 2 art. 131 tej ustawy. Wśród tych kryteriów wymieniono m. in. "niepełnosprawność kandydata" (art. 131 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo oświatowe). Przenosząc powyższe na grunt kontrolowanej sprawy stwierdzić należy, że spór między stronami sprowadza się do ustalenia tego, czy syn Skarżących spełniał kryterium niepełnosprawności, w rozumieniu art. 131 ust. 2 pkt 2 tej ustawy. Ustawa Prawo oświatowe nie definiuje jak należy rozumieć "niepełnosprawność kandydata". Zauważyć przy tym jednak należy, że ustawa ta nie odsyła jednocześnie do odpowiedniego rozumienia owego pojęcia w świetle innych regulacji prawnych. Wobec tego, w ocenie Sądu, godzi się przyjąć, że niepełnosprawność kandydata może być potwierdzona każdym dokumentem, z którego ona wynika. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia zarówno wykładnia celowościowa, jak również systemowa przepisów ustawy Prawo oświatowe. Niewątpliwie należy mieć bowiem na względzie to, w jakim celu ustawodawca posługuje się pojęciem kandydata niepełnosprawnego. Chodzi mianowicie o przyjęcie dziecka do placówki oświatowej. Zatem nie można zaaprobować stanowiska Dyrektora Szkoły, że niepełnosprawność kandydata musi być wykazana wyłącznie orzeczeniem o niepełnosprawności wydanym przez miejski lub powiatowy zespół orzekania o niepełnosprawności, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1172 ze zm.), jak również aktów wykonawczych do tej ustawy. Orzeczenia takie nie są bowiem wydawane w celach oświatowych, lecz – jak wynika z samej nazwy ustawy – w celach rehabilitacyjnych i związanych z zatrudnieniem. Również wykładnia systemowa przepisów ustawy Prawo oświatowe, prowadzi do przyjęcia, że do uznania kandydata za kandydata niepełnosprawnego, wystarczające jest posiadanie przez niego orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego. Jak wynika choćby z przepisu art. 127 ust. 1 ustawy Prawo oświatowe, kształceniem specjalnym obejmuje się trzy kategorie dzieci i młodzieży: (1) niepełnosprawne; (2) niedostosowane społecznie i zagrożone niedostosowaniem społecznym, (3) wymagające stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy. Zatem a contrario przyjąć należy, że orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, wydawane na postawie art. 127 ust. 10 tej ustawy, nie może zapaść wobec dziecka, które nie mieści się w jednej z wymienionych kategorii. W stanie faktycznym niniejszej sprawy bezsporne jest, że kandydat nie należał do kategorii dzieci niedostosowanych społecznie, czy też tym zagrożonych, jak również do kategorii dzieci wymagające stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy. Wniosek taki jednoznacznie wypływa z Orzeczenia Zespołu Orzekającego Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej Nr [...] w [...] z dnia [...] marca 2019 r. o numerze [...], w którym wskazano, że zostało ono wydane ze względu na niepełnosprawność dziecka (pkt 1) polegająca na niepełnosprawności ruchowej, w tym z afazją (lit. e). W konsekwencji, już tylko z tego względu przyjąć należało, że syn Skarżących był kandydatem niepełnosprawnym. Potwierdza to również analiza przepisów rozporządzenia z dnia 9 sierpnia 2017 r., które – wbrew stanowisku Dyrektora Szkoły – nie uzależniają organizowania kształcenia, wychowania i opieki dla dzieci od posiadania orzeczenia o niepełnosprawności, lecz wprost wskazują w § 1, że wystarczające jest posiadanie orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego. Precyzują przy tym, że takie orzeczenie dotyczy dzieci niepełnosprawnych, a przez użycie znaku dwukropka w punkcie 1) tego przepisu określają, jak należy rozumieć pojęcie "niepełnosprawnych" poprzez wskazanie przypadków, które muszą być traktowane jako niepełnosprawność. Wśród takich przypadków jest niewątpliwie niepełnosprawność ruchowa, w tym z afazją. Przeciwko stanowisku Dyrektora Szkoły o konieczności "wcześniejszego" posiadania orzeczenia o niepełnosprawności przemawia również analiza przepisów rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 7 września 2017 r. w sprawie orzeczeń i opinii wydawanych przez zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1743; zwanego dalej: "rozporządzeniem z dnia 7 września 2017 r."), które nie uzależniają wydania takiego orzeczenia od wcześniejszego posiadania przez dziecko orzeczenia innego organu o niepełnosprawności. Przepisy te przewidują natomiast samodzielną kompetencję zespołu orzekającego do wydawania orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego z uwagi na niepełnosprawność dziecka. Wskazać należy, że zgodnie z § 5 ust. 1 tego rozporządzenia, orzeczenie wydaje się na pisemny wniosek rodzica dziecka, przy czym w § 6 ust. 1 wymieniono elementy, które wniosek winien zawierać. Nie sposób się dopatrzeć wśród nich "orzeczenia o niepełnosprawności". Warto przy tym zwrócić uwagę na treść ust. 3 i 4 tego przepisu, zgodnie z którymi, wnioskodawca dołącza do wniosku o wydanie orzeczenia dokumentację uzasadniającą wniosek, w szczególności wydane przez specjalistów opinie, zaświadczenia oraz wyniki obserwacji i badań psychologicznych, pedagogicznych i lekarskich, dokumentację medyczną dotyczącą leczenia specjalistycznego oraz poprzednio wydane orzeczenia lub opinie, jeżeli takie zostały wydane. Jeżeli złożenie wniosku o wydanie orzeczenia lub opinii było poprzedzone obserwacjami lub badaniami diagnostycznymi dziecka lub ucznia prowadzonymi przez pracowników poradni, w której działa zespół, wyniki przeprowadzonych obserwacji i badań przewodniczący zespołu dołącza do wniosku, informując o tym wnioskodawcę. Jeżeli do wydania orzeczenia lub opinii jest niezbędna informacja o stanie zdrowia dziecka lub ucznia, wnioskodawca dołącza do wniosku wydane przez lekarza zaświadczenie o stanie zdrowia dziecka lub ucznia. Natomiast w myśl § 13 ust. 1 rozporządzenia z dnia 7 września 2017 r., orzeczenia wydaje się m. in. dla dzieci niepełnosprawnych. Oznacza to w konsekwencji, że to zespół orzekający posiada samodzielną kompetencję, by na potrzeby określone w ustawie Prawo oświatowe – wydać orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego dla dziecka niepełnosprawnego. Trudno zatem jest negować, by dziecko posiadające omawiane orzeczenie ze względu na niepełnosprawność, wobec wykazanego braku obowiązku zespołu do oparcia się na istniejącym uprzednio orzeczeniu o niepełnosprawności wydanym w odrębnym trybie, nie było kandydatem niepełnosprawnym. W ocenie Sądu, prezentowane przez Dyrektora Szkoły stanowisko kłóci się z konstytucyjną zasadą demokratycznego państwa prawa. Nie można bowiem w państwie takim zaaprobować stanu, w którym tę samą osobę można traktować jako niepełnosprawną na potrzeby związane z kształceniem specjalnym, a jednocześnie nie uznawać jej niepełnosprawności w postępowaniu rekrutacyjnym, które wszak zmierzać ma do podjęcia takiego kształcenia (edukacji). W końcu nie sposób pominąć tego, że na potrzeby postępowania rekrutacyjnego, ustawodawca określił – w przepisie art. 150 ust. 2 ustawy Prawo oświatowe – rodzaje dokumentów potwierdzających spełnianie przez kandydata kryteriów określonych w art. 130 ust. 2, w tym kryterium "niepełnosprawności kandydata". Jak wynika z punktu 1 litera b) tego przepisu, dokumentem takim może być: orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego wydane ze względu na niepełnosprawność, orzeczenie o niepełnosprawności lub o stopniu niepełnosprawności lub orzeczenie równoważne w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Wymienienie tych dokumentów po przecinku, jak również użycie spójnika "lub", a nie spójnika "i" bądź "oraz" prowadzi do jednoznacznego przyjęcia, że niepełnosprawność kandydata może być potwierdzona każdym z tych dokumentów, a nie łącznym przedstawieniem co najmniej dwóch dokumentów, jak to próbuje wykazać Dyrektor Szkoły. W omawianym przypadku nie mamy bowiem do czynienia z koniunkcją alternatywną, lecz z alternatywą. Wszystkie podniesione wyżej racje prowadzą do uznania wadliwości rozstrzygnięcia Komisji Rekrutacyjnej, zaakceptowanego następnie przez Dyrektora Szkoły. Sprawia to w konsekwencji, że rozstrzygnięcia tych organów nie mogą ostać się w porządku prawnym, jako naruszające przepis prawa materialnego, a mianowicie art. 131 ust. 2 pkt 2 i art. 150 ust. 2 pkt 1 lit. b) ustawy Prawo oświatowe. Niezależnie od tego, już tylko dla porządku stwierdzić należy, że uzasadnienia zawarte w pismach Komisji Rekrutacyjnej z dnia [...] kwietnia 2019 r. oraz Dyrektora Szkoły z dnia [...] maja 2019 r. uchybiają standardom, jakich winny dopełnić organy administracji publicznej. W tym zakresie Sąd wskazuje, że pierwsze z tych uzasadnień przywołuje li tylko przepisy dotyczące wskazanych orzeczeń i lakonicznie odnosi je do stanu faktycznego sprawy, jak również nosi w sobie wewnętrzną sprzeczność polegającą z jednej strony na przyznaniu racji, że dzieci z orzeczeniem o potrzebie kształcenia są uznawane w świetle art. 150 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo oświatowe za niepełnosprawne, przy jednoczesnej konkluzji w ostatnim zdaniu, że "Dołączanie obydwu wskazanych w ustawie dokumentów pozwala na zdobycie większej liczby punktów podczas rekrutacji". Lektura owego uzasadnienia w żadnej mierze nie pozwala na ujawnienie ani tego, jak przedstawiały się punkty za poszczególne kryteria, które przyznano dziecku Skarżących, ani tym bardziej motywów nieprzyznania punktów, jako kandydatowi niepełnosprawnemu. Z kolei uzasadnienie Dyrektora Szkoły nie mieści się w jakichkolwiek ramach motywowania rozstrzygnięć podejmowanych na skutek odwołania, do złożenia którego – co należy wyraźnie podkreślić – Skarżący byli uprawnieni na mocy art. 158 ust. 8 ustawy Prawo oświatowe. W doktrynie i orzecznictwie jednolicie podnosi się bowiem, że postępowanie "odwoławcze" nie sprowadza się jedynie do zaaprobowania (bądź nie) zaskarżonego rozstrzygnięcia, lecz polega na ponownym, merytorycznym rozstrzygnięciu sprawy w jej całokształcie, przy uwzględnieniu zarzutów podniesionych w odwołaniu. W tych realiach, odwołanie się przez Dyrektora Szkoły w całości do stanowiska zajętego przez Komisję Rekrutacyjną, a co więcej, nawet bez jego powtórzenia (choćby jako własnego), stanowiło istotne naruszenie obowiązków spoczywających na organie odwoławczym. Nie sposób przy tym pominąć tego, że Dyrektor Szkoły w swoim uzasadnieniu odwołał się do praktyki stosowanej, w jego mniemaniu, do podobnych spraw w innych placówkach oświatowych. Stanowisko takie nie może być w żadnej mierze zaakceptowane. Nie trzeba chyba przekonywać osobę piastującą funkcję Dyrektora Szkoły, o tym, jak przedstawiają się źródła prawa powszechnie obowiązującego w świetle art. 87 Konstytucji RP. Wśród nich próżno doszukiwać się "konsultacji" czy "uzgodnień" z jakimikolwiek podmiotami. Nawet jeśli bowiem inny organ podejmuje działania, które ostają się w porządku prawnym wobec ich niezaskarżenia, czy nawet odmiennej oceny dokonanej przez sąd, to działania Dyrektora Szkoły podjęte w granicach kontrolowanej sprawy nie mogą być legitymizowane działaniem innych podmiotów, gdyż nie stanowią one źródła prawa powszechnie obowiązującego. Rozpoznając ponownie sprawę Dyrektor Szkoły uwzględni przedstawioną przez Sąd ocenę prawną oraz będzie obowiązany podjąć właściwe działania w stosunku do kandydata niepełnosprawnego, znajdujące oparcie w prawie. Z wyłuszczonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. – jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Zawarte w punkcie drugim sentencji wyroku postanowienie w przedmiocie kosztów oparte zostało na przepisie art. 200 p.p.s.a.