II SA/Wa 1552/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.) Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras Sędzia WSA Adam Lipiński Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi L.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego oddala skargę W dniu 30 marca 2010 r. w Wydziale [...] dla Dzielnicy [...] L. K. złożyła wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Prezydent [...] decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...], działając na podstawie art. 5 ust. 1 i 5, art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) oraz art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), odmówił wyżej wymienionej przyznania dodatku mieszkaniowego. Organ wskazał, że wnioskodawczyni nie spełnia jednego z warunków wymaganych do przyznania jej przedmiotowego dodatku mieszkaniowego, bowiem powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego przez nią zajmowana przekracza normatywną powierzchnię o więcej niż 30% i jednocześnie przekracza 60%-owy udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu. Od powyższej decyzji L. K. złożyła w dniu 26 maja 2010 r. odwołanie wskazując na swoją trudną sytuację życiową i niski dochód. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. Nr 122, poz. 593 ze zm.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazało, że zgodnie z art. 5 ust. 1 powołanej ustawy o dodatkach mieszkaniowych, normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny/dom jednorodzinny w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 35 m2 dla jednej osoby. W przedmiotowej sprawie powierzchnia lokalu mieszkalnego wynosi 49,48 m2, a zatem nastąpiło przekroczenie o 30 % powierzchni normatywnej, co eliminuje możliwość otrzymania przez wnioskodawczynię dodatku mieszkaniowego. Podkreślił, że przepisy tej ustawy nie pozostawiają organowi możliwości działania w granicach tzw. uznania administracyjnego, co oznacza, że przekroczenie dopuszczalnej powierzchni normatywnej lokalu mieszkalnego uniemożliwia przyznanie tego dodatku, bez względu na pozostałe okoliczności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie L. K. zakwestionowała decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2010 r. wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca wskazała, że ma świadomość, iż lokal, który użytkuje przekracza normatywną powierzchnię lokalu mieszkalnego, co uniemożliwia jej, rzekomo, przyznanie dodatku mieszkaniowego. Pomimo to podkreśliła, iż trudno jest pogodzić się jej z powyższym rozstrzygnięciem, bowiem przepisy prawne nie zawsze podążają za życiem i często nie uwzględniają okoliczności nietypowych i skomplikowanych. W jej ocenie, zadaniem organu jest w takich przypadkach rozpatrywać sprawy w sposób indywidualny i pomagać osobom takim jak ona, znajdującym się w trudnych sytuacjach życiowych. Powoływanie się zatem przez organ na ograniczające takie działania przepisy są zwyczajnym unikiem, niechęcią bądź nieumiejętnością znalezienia rozwiązania. Podała także, iż z uwagi na obecnie trudną sytuację materialną nie może zamienić mieszkania na mniejsze lub sprzedać go, bo nawet gdyby to uczyniła, to nie stać by ją było na zakup żadnego innego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana pod tym względem nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2010 r. jak również utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2010 r., nie naruszają prawa. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 71 poz. 734 ze zm.). Stosownie do treści art. 2 powołanej ustawy dodatek mieszkaniowy, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4, przysługuje: 1) najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych, 2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego, 3) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych, 4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem, 5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny. Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym. Natomiast przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy stanowi, iż normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny), zwana dalej "normatywną powierzchnią", w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 35 m2 dla jednej osoby. Normatywną powierzchnię powiększa się o 15 m2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju (art. 5 ust. 3 ustawy). Dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż: 1) 30 % albo 2) 50 % pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60 % (art. 5 ust. 5 ustawy). Powyżej powołane przepisy w sposób jednoznaczny określają kryteria nabycia prawa do uzyskania dodatku mieszkaniowego. Warunkiem jego otrzymania jest łączne spełnienie następujących warunków: 1) zajmowanie lokalu mieszkalnego o określonej normatywnej powierzchni użytkowej, z uwzględnieniem liczby członków gospodarstwa domowego; 2) osiąganie określonego dochodu w przeliczeniu na jednego członka gospodarstwa domowego; 3) tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego. Należy stwierdzić, że decyzja o przyznaniu bądź odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego jest decyzją związaną, a zatem organ nie ma możliwości swobodnego wyboru następstwa prawnego. W rozpatrywanej sprawie ustalono, że L. K. nie spełnia warunku dotyczącego nieprzekroczenia wyznaczonej przez ustawodawcę normatywnej powierzchni użytkowej lokalu. Z dokumentów przedłożonych przez wyżej wymienioną wynika, że prowadzi ona jednoosobowe gospodarstwo domowe i zajmowany przez nią lokal mieszkalny posiada 49,48 m2 powierzchni użytkowej. Dopuszczalne przekroczenie, zgodnie z powołanym wyżej przepisem art. 5 ust. 5 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, o 30% powierzchni normatywnej oznacza, że lokal powinien mieć powierzchnię 45,50 m2. Zatem przy powierzchni lokalu L. K. wynoszącej 49,48 m 2 , przekroczenie dopuszczalnej normy powierzchni jest większe niż 30%. Ponadto w stosunku do skarżącej nie mógł być zastosowany wyjątek przewidziany w art. 5 ust. 5 pkt 2 tej ustawy, gdyż udział pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej zajmowanego przez nią lokalu przekracza 60 % i wynosi 80,19 %. W świetle przedstawionej analizy argumenty podnoszone przez skarżącą w odwołaniu, jak również w skardze nie mogły zostać uwzględnione. Sąd z pełnym zrozumieniem odnosi się do sytuacji strony, ale sama trudna sytuacja materialna nie wystarcza do przyznania przedmiotowego świadczenia. Przy podejmowaniu decyzji o przyznaniu bądź odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego organ administracji bierze pod uwagę sytuację materialną osoby jedynie wówczas, gdy stwierdzi występowanie rażącej dysproporcji między deklarowaną wysokością dochodu a rzeczywistą sytuacją majątkową. W przedmiotowej sprawie z tego typu sytuacją organy administracji nie zetknęły się, a tym samym okoliczność ta nie była przedmiotem rozstrzygania i nie ona stanowiła podstawę wydania negatywnej dla strony decyzji. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.