II SA/Wa 1553/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędziowie Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Protokolant Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi P. S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia okresu zawieszenia w czynnościach służbowych oddala skargę. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w sprawie przedłużenia zawieszenia w czynnościach służbowych P. S. W uzasadnieniu organ wskazał na następujący stan faktyczny. Z uwagi na informację z Prokuratury Rejonowej w P. o postawieniu w dniu [...] marca 2009 r. zarzutów policjantowi Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w L. [...] P. S. o popełnienie czynów z art. 231 § 2 kk w zw. z art. 12 kk oraz art. 191 § 1 kk, Komendant Wojewódzki Policji w L., rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] zawiesił ww. funkcjonariusza w czynnościach służbowych do dnia [...] czerwca 2009 r. Jednocześnie zawieszono wymienionemu od najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia. Rozkazowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Następnie w dniu [...] czerwca 2009 r. Komendant Wojewódzki Policji w L., rozkazem personalnym nr [...], przedłużył okres zawieszenia do czasu zakończenia postępowania karnego oraz zawiesił 50% ostatnio należnego uposażenia. Powyższemu rozstrzygnięciu nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu Komendant wskazał, iż Prokuratura Rejonowa w P. poinformowała organ o skierowaniu aktu oskarżenia przeciwko funkcjonariuszowi do Sądu Rejonowego Wydział Karny w L., dlatego też Komendant, mając na uwadze charakter zarzucanych czynów – przekroczenie uprawnień funkcjonariusza publicznego oraz zmuszanie do określonego zachowania przy użyciu groźby bezprawnej, stwierdził, iż zachodzi podstawa do przedłużenia zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych. W odwołaniu od powyższego rozkazu P. S. zarzucił organowi niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Komendant Główny Policji w rozkazie z dnia [...] lipca 2009 r., utrzymującym w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji stwierdził, iż brak jest podstaw do uznania, iż zaskarżony rozkaz został wydany z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa. Powołał się na treść art. 39 ust. 1 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), zgodnie z którym policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego – na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Stosownie zaś do ust. 3 tego przepisu, w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego. Zdaniem organu okoliczności niniejszej sprawy dają podstawę do stwierdzenia, iż zachodzi tu szczególnie uzasadniony przypadek pozwalający przedłużyć okres zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach. Ponadto organ wyjaśnił, iż z uwagi na fakt, że Policja jest instytucją zaufania publicznego, to wykonywanie obowiązków przez policjanta, przeciw któremu toczy się postępowanie karne, byłoby sprzeczne z interesem społecznym i w konsekwencji prowadziłoby do naruszenia dobrego imienia służby. Odnosząc się natomiast do zarzutów strony organ wskazał, iż są one niezasadne, ponieważ organ I instancji prawidłowo i wyczerpująco ustalił stan faktyczny w sprawie i na jego podstawie wydał rozstrzygniecie, zgodne z wymogami art. 107 § 3 kpa. Ponadto organ wyjaśnił, iż fakt zawieszenia w czynnościach służbowych nie stanowi jakiegokolwiek rodzaju kary dla policjanta i nie przesądza w żaden sposób o winie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, P. S. zarzucił organowi obrazę przepisów prawa procesowego – art. 7, art. 15 kpa przez ich niezastosowanie i nie rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych ujawnionych w toku postępowania, art. 8 i 11 kpa poprzez mało wnikliwe bądź brak ustosunkowania się do zarzutów odwołania oraz art. 10 § 1 kpa przez uniemożliwienie stronie udziału w postępowaniu przed wydaniem decyzji i pominięcie możliwości wypowiedzenia się strony co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie. Skarżący wniósł o uchylenie rozkazu I i II instancji. Skarżący podniósł, iż w dniu [...] czerwca 2009 r., kiedy to okres zawieszenia się skończył, stawił się o godz. [...] do służby, wpisał się na listę obecności i podjął czynność służbowe. Dopiero o godz. [...] nastąpiło doręczenie rozkazu o przedłużeniu zawieszenia w czynnościach, stad też z tą chwilą, decyzja ta zaczęła wywoływać skutki prawne. Oznacza to, zdaniem skarżącego, iż w jego sytuacji doszło do przerwania zawieszenia, a tym samym rozkaz o przedłużeniu zawieszenia w jego sprawie jest niewykonalny, ponieważ nie można przedłużyć okresu, który został już przerwany. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę uznać należy za niezasadną. Zgodnie z treścią przepisu art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr.153, poz.1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem, skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. W świetle powyższego umocowania, istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do ustalenia, czy zasadnie przedłużono zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych. Po pierwsze wskazać należy, iż okoliczności faktyczne sprawy uzasadniały zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach. Zgodnie bowiem z przepisem art. 39 ust.1 ustawy o policji, policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach niniejszej sprawy wskazuje zaś na to, że powyższe przesłanki zostały wyczerpane. Przeciwko skarżącemu toczy się bowiem postępowanie karne. Jego przedmiotem jest zaś przestępstwo, które ma charakter umyślny i które podlega ściganiu z urzędu. Przechodząc natomiast do kwestii przedłużenia zawieszenia, to tę materię reguluje art. 39 ust. 3 powołanej ustawy, który stanowi, iż w szczególnie uzasadnionych przypadkach, okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego. Przywołany przepis dopuszcza więc w pewnym zakresie uznaniowość takiego przedłużenia. Organ może ale nie musi, przedłużyć okres zawieszenia. Jeśli jednak dojdzie do wniosku, iż zasadnym jest przedłużenie tego okresu, spoczywa na nim ciężar wykazania, iż przemawiają za tym szczególne przypadki. Analiza akt administracyjnych doprowadziła Sąd do wniosku, iż organ podołał powyższemu obowiązkowi. W sposób wyczerpujący uzasadnił bowiem związek przyczynowy pomiędzy dbałością o wizerunek policji, jako formacji powołanej do ochrony porządku i bezpieczeństwa publicznego, a charakterem zarzucanych skarżącemu czynów. Należy zgodzić się z organem, że funkcjonowanie policji opierać się musi w dużej mierze na zaufaniu społecznym. Natomiast dopuszczenie do służby policjanta, na którym ciążą tego typu poważne zarzuty, mogłoby w odczuciu społecznym zachwiać to zaufanie i utrudnić w przyszłości działanie policji i realizację przez nią swoich obowiązków. Przechodząc do sformułowanych w skardze zarzutów, to w ocenie Sądu nie znajdują one uzasadnienia w obowiązującym prawie i stanie faktycznym sprawy. Przede wszystkim za chybiony uznać należy zarzut, iż nie doszło do skutecznego przedłużenia okresu zawieszenia, gdyż skarżący podjął służbę przed doręczeniem mu skarżonego rozkazu personalnego. Dla skuteczności związania przedmiotowym rozkazem, bez znaczenia pozostaje okoliczność, kiedy został on doręczony stronie. Najistotniejsze znaczenie dla funkcjonowania w obrocie prawnym takiego rozkazu ma bowiem to, w jakiej dacie został on wydany, i czy nosi wszystkie elementy, niezbędne dla uznania go za decyzję administracyjną. Kwestią zasadniczą jest więc ustalenie tego, jaką datę uznać należy za chwilę załatwienia sprawy. Przedmiotowa problematyka była wielokrotnie przedmiotem oceny sądów administracyjnych. W wyroku z dnia 25 kwietnia 2006 r. w sprawie o sygnaturze akt II OSK 714/05 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż : "(...) za wydanie decyzji administracyjnej, a tym samym załatwienie sprawy, można uznać datę, w której akt administracyjny zaopatrzony został we wszystkie niezbędne elementy tej formy działania administracji publicznej (...). Decyzja administracyjna rozpoczyna swój byt prawny z chwilą jej sporządzenia, doręczenie zaś ma na celu zakomunikowanie stronie zawartego w niej rozstrzygnięcia, które następuje w chwili złożenia na decyzji podpisu osoby uprawnionej. Nie można podzielić poglądu, iż w okresie pomiędzy datą sporządzenia decyzji, a momentem jej zakomunikowania stronie, sprawa nie została zakończona (...). Chwilą wydania decyzji jest wobec tego data jej sporządzenia nie zaś doręczenia stronie." W świetle powyższego, w sytuacji gdy skarżony rozkaz personalny opatrzony został datą [...] czerwca, i data ta nie została w żaden sposób skuteczne podważona, zaś zawieszenie w czynnościach obowiązywało do dnia [...] czerwca, to uznać należy, iż organ w sposób skuteczny przedłużył okres zawieszenia w czynnościach. Skarżoną decyzję wydał bowiem w czasie obowiązywania poprzedniej decyzji o zawieszeniu. Tak więc, wbrew zarzutowi skargi, nie nastąpiła przerwa w okresie zawieszenia. Skarżona decyzja funkcjonowała już bowiem w obrocie prawnym od dnia jej wydania. Bez wpływu na skuteczność tego funkcjonowania pozostaje zaś moment jej doręczenia stronie. Nie zasługuje też na uwzględnienie zarzut braku rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych ujawnionych w toku postępowania. Bez wpływu na skarżoną decyzję pozostaje bowiem podnoszona w skardze okoliczność umorzenia postępowania co do części zarzutów. Okolicznością niesporną jest bowiem to, iż nadal jest w toku postępowanie karne wobec skarżącego, oraz iż dotyczy ono przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego. O wadliwości skarżonej decyzji nie świadczy również okoliczność, iż skarżący przed jej wydaniem nie został przesłuchany. Takiego obowiązku przepisy prawa nie nakładają bowiem na organ administracji. Skarżący – czego nie kwestionuje – miał zaś dostęp do akt sprawy, oraz mógł składać wnioski dowodowe. Nie został więc pozbawiony prawa uczestniczenia w toczącym się postępowaniu administracyjnym. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).