II SA/Wa 1571/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, Protokolant sekretarz sądowy Maryla Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2020 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki o polityce uchyla zaskarżoną decyzję Rada Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. odmówiła nadania [...] K. K. stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie [...] w dyscyplinie [...]. W uzasadnieniu wskazano, że Rada Wydziału na podstawie wyników głosowania, po zapoznaniu się z dorobkiem, recenzjami, protokołem Komisji Habilitacyjnej oraz uchwałą Komisji Habilitacyjnej przyjętej na posiedzeniu w dniu [...] czerwca 2015 r., na podstawie której Komisja nie przyjęła uchwały o pozytywnej opinii w sprawie postępowania habilitacyjnego [...] K. K. i rekomendowaniu Radzie Wydziału nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego. Rada wskazała, że jej uchwała przyjęta w głosowaniu tajnym w sprawie nadania stopnia naukowego nie uzyskała bezwzględnej większości oddanych głosów ważnych. Przedłożony dorobek nie spełnia w dużej części wymogów naukowych związanych z uzyskaniem stopnia doktora habilitowanego, co znalazło odzwierciedlenie w ocenach negatywnych dwóch recenzentów oraz wypowiedziach części członków Komisji Habilitacyjnej. Habilitant nie spełnia przesłanki w zakresie posiadania osiągnięcia naukowego, uzyskanego po otrzymaniu stopnia doktora, stanowiącego znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej, w tym przypadku [...]. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1852 ze zm.), uchyliła wymienioną wyżej uchwałę Rady Wydziału i przekazała "postępowanie Radzie Wydziału do dalszego kontynuowania". W uzasadnieniu CK wskaząła, że są podstawy do przyjęcia odwołania z przyczyn czysto formalnych. Wskazała, że Rada Wydziału po negatywnym wniosku komisji (T-3, N-3, W-1) podjęła uchwałę w błędnym głosowaniu. Zamiast głosować w sprawie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego – zgodnie z wnioskiem Komisji – głosowała w sprawie o nadanie stopnia naukowego doktora habilitowanego, wyciągając z jego wyniku wniosek o odmowie nadania stopnia (T-10, N-13, W-5). CK stwierdziła, że Rada Wydziału musi powtórzyć głosowanie. Z tych przyczyn CK uchyliła uchwałę Rady Wydziału i przekazała postępowanie Radzie Wydziału do kontynuowania. Rada Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] marca 2017 r., na podstawie art. 18a ust. 11 w związku z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (t.j. Dz. U. 2016, poz. 882 - j. t.) wskazując na zapoznanie się z dorobkiem, recenzjami, protokołem Komisji Habilitacyjnej powołanej w celu przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego [...] K. K. oraz uchwałą Komisji Habilitacyjnej w przedmiotowej sprawie przyjętej na posiedzeniu w dniu [...] czerwca 2015 r. odmówiła nadania [...] K. K. stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie [...] w dyscyplinie [...]. W uzasadnieniu Rada Wydziału wskazała, że została wyznaczona przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów do przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego [...] K. K. w trybie art. 18a ust. 3 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Podała, że uchwałą z dnia [...] czerwca 2015 r. Nr [...] Rada Wydziału [...], po zapoznaniu się z dokumentacją postępowania, w tym recenzjami i protokołem Komisji Habilitacyjnej, oraz po przeprowadzonej dyskusji odmówiła nadania [...] K. K. stopnia doktora habilitowanego [...] w dyscyplinie [...]. Wskazała, że [...] K. K. wniósł do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów odwołanie od uchwały z dnia [...] czerwca 2015 r. Nr [...] w sprawie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego [...] w dyscyplinie [...]. Wskazano, że uchwałą z dnia [...] października 2015 r. Rada Wydziału [...] odmówiła poparcia dla odwołania [...] K. K. Decyzją Centralnej Komisji z dnia [...] listopada 2016 r. uchwała Nr [...] została uchylona - jak wskazano w uzasadnieniu - "z przyczyn czysto formalnych". W uzasadnieniu decyzji Centralna Komisja wskazała, że Rada Wydziału [...] podjęła uchwałę w błędnym głosowaniu, gdyż zamiast głosować zgodnie z wnioskiem Komisji Habilitacyjnej (3 głosy za nadaniem stopnia, 3 głosy przeciw nadaniu stopnia i 1 głos wstrzymujący) doszło do głosowania w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego, a następnie z wyników głosowania został wyciągnięty wniosek o odmowie nadania tego stopnia. Podano, że w konsekwencji Rada Wydziału [...] została zobowiązana do powtórzenia głosowania. W dalszej części uzasadnienia Rada Wydziału wskazała, że w dniu [...] marca 2017 r., bezpośrednio przed posiedzeniem Rady Wydziału [...] [...] K. K. złożył pismo z datą [...] marca 2017 r. adresowane do Dziekan Wydziału [...] o wyłączenie na podstawie art. 24 § 3 k.p.a. wskazanych w piśmie 37 uprawnionych do głosowania w sprawach stopni naukowych i tytułu naukowego członków Rady (w tym jednej osoby która z dniem [...] października 2016 r. przeszła na emeryturę). Wniosek nie objął tylko 5 członków Rady Wydziału, którzy stopnie dr. hab. uzyskali już po podjęciu w dniu [...] października 2015 r. uchwały Rady, odmawiającej poparcia dla odwołania [...] K. K. W odniesieniu do przedmiotowego wniosku Rada Wydziału [...] w głosowaniu jawnym jednomyślnie podjęła uchwałę w sprawie odmowy wyłączenia wskazanych członków Rady z udziału w postępowaniu habilitacyjnym [...] K. K. Po podjęciu uchwały w sprawie odmowy wyłączenia wskazanych członków Rady z udziału w postępowaniu habilitacyjnym [...] K. K., działając na podstawie decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów [...] oraz działając zgodnie z wnioskiem Komisji Habilitacyjnej Rada Wydziału [...] głosowała uchwałę w sprawie odmowy nadania [...] K. K. stopnia naukowego doktora habilitowanego. Podano, że w wyniku głosowania Rada odmówiła nadania [...] K. K. stopnia doktora habilitowanego [...] w dyscyplinie [...]. Rada Wydziału podała wyniki głosowania: uprawnionych do udziału w głosowaniu - 41 osób, głosowało - 30 osób, głosów ważnych – 30, głosów nieważnych – 0. Za odmową nadania stopnia głosowały 24 osoby, przeciw odmowie nadania stopnia głosowało 5 osób. Wstrzymała się od głosu 1 osoba. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...], na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1789), w zw. z art. 179 ust. ustawy z dnia ustawy z 3 lipca 2018 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2018 r. poz. 1669) Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymała w mocy uchwałę Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] o odmowie nadania [...] K. K. stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie [...] w dyscyplinie [...]. W uzasadnieniu CK wskazał m.in., że Sekcja [...] Centralnej Komisji po zapoznaniu się z odwołaniem [...] K. K. od uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] odmawiającej nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego i po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji, w głosowaniu tajnym, wypowiedziała się ostatecznie przeciw wnioskowi o uchylenie zaskarżonej uchwały Rady Wydziału, której dotyczy odwołanie (wynik głosowania: za uchyleniem zaskarżonej uchwały -2 głosy, przeciw- 33 głosy, wstrzymujących się -1 głos). Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji w rozpatrywanej sprawie postanowiło, w głosowaniu tajnym, nie przyjąć odwołania i utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę Rady (wynik głosowania: za uchyleniem zaskarżonej uchwały - 1 głos, przeciw -10 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów). Centralna Komisja podała, że nie znalazła podstaw do uwzględnienia odwołania. Organ odwoławczy twierdził, że przedmiotem oceny Rady Wydziału były osiągnięcie naukowe kandydata - zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Rada Wydziału miała formalne i merytoryczne kompetencje do przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego. CK stwierdziła, że postępowanie w tej sprawie było przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami. Postępowanie opiniodawcze wykazało, że zarzuty odwołującego nie są zasadne w stopniu pozwalającym na uchylenie uchwały Rady Wydziału. Recenzenci powołani przez Centralną Komisję szczegółowo i wyczerpująco ustosunkowali się do zarzutów odwołującego jednomyślnie twierdząc, że jego osiągnięcia naukowe nie spełniają wymagań określonych w art. 16 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. W ocenie recenzentów [...] M. C. oraz [...] R. W. uchwała ww. Rady Wydziału o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego była w pełni zasadna i merytorycznie trafna. Recenzenci jednomyślnie uznali, iż osiągnięcia naukowe odwołującego są niewystarczające do nadania stopnia doktora habilitowanego. CK stwierdziła, że uchwała z dnia [...] marca 2017 r. została podjęta przez Radę Wydziału stosownie do treści art. 20 ust. 1 ustawy, po uprzednim zapoznaniu się z dokumentacją i analizie dorobku naukowego odwołującego. Organ wskazał, że z przedłożonych recenzji, jak również dokumentacji habilitacyjnej złożonej przez odwołującego, wynika że dorobek naukowy był zbyt skromny, aby uzasadniał nadanie stopnia doktora habilitowanego. Wewnętrzne przekonanie odwołującego o odmiennym stanie rzeczy, nie jest podstawą do zmiany decyzji Rady Wydziału. Odnosząc się do zarzutu braku obiektywizmu Komisji Habilitacyjnej i Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w [...] oraz rzekomych wpływów zewnętrznych mających doprowadzić do podejmowania uchwał o pejoratywnym rozstrzygnięciu dla odwołującego, CK wskazała, że stanowią powtórzenie treści zawartych w odwołaniu z dnia [...] sierpnia 2015 r. oraz we wniosku [...] K. K. o wyłączenie z postępowania habilitacyjnego 37 członków Rady Wydziału. Wniosek ten nie objął jedynie 5 pracowników Rady Wydziału. Nie można się zgodzić z odwołującym, że tak duża potencjalna liczba osób miałyby jakikolwiek interes w podejmowaniu negatywnych rozstrzygnięć w sprawie odwołującego, mając na uwadze tło przedstawionego przez habilitanta stanu faktycznego uzasadniającego w jego ocenie wyłączenie prawie całej Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w [...]. [...] K. K. jako powód braku obiektywizmu ze strony większości członków Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] podaje konflikt zaistniały pomiędzy nim a byłym przełożonym w innym ośrodku akademickim oraz prowadzone postępowanie karne i dyscyplinarne wobec byłego przełożonego Odwołującego. CK wskazała, że pracownicy Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w [...], w tym członkowie Rady Wydziału, w przedmiotowym konflikcie nigdy nie uczestniczyli, co więcej z informacji podanych przez władze Uniwersytetu [...] wynika, że były przełożony odwołującego na Uniwersytecie [...] w [...] nigdy nie pracował. W świetle niniejszych okoliczności zarzut ten pozbawiony jest jakichkolwiek podstaw. Osoby wchodzące w skład Komisji Habilitacyjnej zostały powołane w trybie art. 18a ust. 3 ustawy, co oznacza że jednostka organizacyjna wskazana we wniosku o wszczęcie postępowania habilitacyjnego przez odwołującego nie wyrażała zgody na prowadzenie tego postępowania. Centralna Komisja podała, że nie zna powodów, dla których wskazany przez odwołującego Wydział [...] Uniwersytetu [...] nie wyraził zgody na przeprowadzenie postępowania, jednak wydaje się, że z uwagi na konflikt odwołującego z jego przełożonym, na który odwołujący obszernie powołuje się w złożonym odwołaniu, ww. jednostka nie powinna prowadzić niniejszego postępowania. Centralna Komisja wyznaczyła więc inną jednostkę organizacyjną, spełniającą wymagania stawiane przez ustawę o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, przede wszystkim jednostkę bezstronną. CK wskazała, że zarzut odwołującego co do bezstronności członków ww. Rady Wydziału należy uznać za bezzasadny, co było przedmiotem uchwały nr [...]. Zdaniem rzeczoznawcy Centralnej Komisji nie ma żadnych wątpliwości co do oceny dorobku naukowego osób wchodzących w skład Komisji Habilitacyjnej. W ocenie recenzenta CK [...] M. C. z całą pewnością są to osoby spełniające wymagania określone w art. 18a ust. 5 ww. ustawy, posiadające niepodważalną renomę naukową i wysokie kwalifikacje. CK podzieliła zarzut odwołującego dotyczący niewłaściwego doręczenia uchwały z dnia [...] marca 2017 r. o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego. W świetle art. 40 § 2 k.p.a., który stosuje się odpowiednio z uwagi na treść art. 29 ust. 1 ww. ustawy, jeżeli strona ustanowiła w sprawie pełnomocnika, wszelkie pisma doręcza się pełnomocnikowi. W niniejszej sprawie doszło do uchybienia, albowiem uchwałę dostarczono bezpośrednio [...] K. K., z pominięciem jego pełnomocnika. Przedmiotowe uchybienie nie wywołało jednak żadnych negatywnych konsekwencji po stronie odwołującego, albowiem jego odwołanie zostało uwzględnione i jest rozpatrywane. CK wskazała, że postępowanie karne oraz dyscyplinarne toczące się wobec byłego przełożonego odwołującego, który nigdy nie był zatrudniony na Uniwersytecie [...] także nie mają żadnego znaczenia dla sprawy, nie wpływają bowiem w żaden sposób na obiektywizm Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w [...]. Od czasu rozpoznawania poprzedniego odwołania z czerwca 2016 r. nie zaszły żadne nowe okoliczności o charakterze naukowym uzasadniające zmianę decyzji w świetle przesłanek zawartych w art. 16 ust. 1 ustawy. Recenzje i sam przebieg procedowania Komisji (mowa tu o merytorycznej dyskusji), a także zaproszenie kandydata na posiedzenie Komisji świadczy o profesjonalnym podejściu do sprawy (art. 18 a cytowanej ustawy), a kwestie natury dodatkowej, m.in. proces z aktu oskarżenia pokrzywdzonego [...] K. K. nie stanowi w żadnym stopniu zmiennej zależnej. W tej sytuacji Centralna Komisja nie znalazła podstaw do przeniesienia postępowania habilitacyjnego w całości do innej jednostki władnej Rady Wydziału. CK przedstawiła ocenę dokonaną przez recenzenta CK [...] M. C. Organ odwoławczy stwierdził, że wszystkie zarzuty sformułowane w odwołaniu nie zawierają istotnych argumentów ani formalnych, ani merytorycznych, które mogłyby uzasadniać uchylenie zaskarżonej uchwały. Zarówno w postępowaniu Komisji Habilitacyjnej, jak i Rady Wydziału nie stwierdzono uchybień formalnych, które miałyby wpływ na wynik postępowania lub wydane rozstrzygnięcie w sprawie. Stanowisko Komisji Habilitacyjnej zostało wypracowane z należytą starannością i zgodnie z obowiązującymi procedurami, wszystkie zarzuty sformułowane w odwołaniu względem Komisji Habilitacyjnej i prac jej członków należy zaś uznać za bezzasadne. Tym samym nie ma podstaw do kwestionowania stanowiska ani rzetelności prac Komisji Habilitacyjnej. CK wskazała, że już samo stwierdzenie, że osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora habilitowanego nie spełnia choć jednego z tych warunków, przesądza o konieczności utrzymania w mocy zaskarżonej uchwały. W niniejszej sprawie recenzenci wskazali, że odwołujący nie wykazał się znacznym wkładem w rozwój określonej dyscypliny naukowej lub artystycznej. Decyzja Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi K. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzucił wielokrotne naruszenia prawa przez CK w toku postępowania oraz przez organy uczestniczące w postępowaniu i rozpoczęcie ponownie całej procedury. Stwierdził, że CK nie tylko nie reagowała na przekazywane informacje, ale również w swoich działaniach naruszała przepisy i zasady prawa. Podniósł, że wynikało to najprawdopodobniej z bliskich relacji [...] E. H. z członkami CK, takimi jak przewodniczący Sekcji [...] [...] K. W. pracownik tego samego Wydziału [...]. Stwierdził, że w ramach postępowania habilitacyjnego na każdym z etapów wystąpiły nieprawidłowości, które naruszyły prawo i jego zasady, obiektywizm postępowania administracyjnego, zasady etyki badań naukowych i wolności naukowej. Wniósł o dołączenie akt sprawy o sygnaturze akt [...] toczącej się w Sądzie Rejonowym [...] w [...] oraz akt sprawy toczącej się przed Sądem Okręgowym w [...] [...] Wydział [...] o sygnaturze akt [...]. Stwierdził, że jego zdaniem kwestie mobbingu, miały także istotny wpływ na sposób procedowania, a w konsekwencji na ostateczną treść decyzji wydanej przez Radę Wydziału [...] w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. a także z dnia [...] marca 2017 r. Zarzucił nieuwzględnianie zasad k.p.a. dotyczących sposobu postępowania w sprawie wyłączenia na jego wniosek członków Rady Wydziału. Stwierdził, że CK nie odniosła się do ww. wniosku. Skarżący wskazał też, że w postępowaniu awansowym wszystkie terminy zostały przekroczone. Dotyczy to działań w 2015 roku oraz obecnie. Podniósł zarzuty dotyczące powołania jako super recenzenta [...] M. C., jak również przygotowanej przez niego super recenzji. Skarżący zakwestionował też recenzje przygotowane przez dwóch recenzentów w toku postępowania habilitacyjnego. W końcowej części skargi skarżący podał, że w trakcie postępowania awansowego złożył do CK pismo, w którym wnioskował o przekazanie Komisji Habilitacyjnej całości dokumentacji dotyczącej postępowania mobbingowego. Oczekiwał, iż z tą dokumentacją zapozna się również Rada Wydziału, co umożliwiłoby jej głosowanie w oparciu o pełen materiał dowodowy. Z protokołu posiedzenia Komisji Habilitacyjnej wynika, iż dokumentacja w sprawie mobbingu nie została przekazana Radzie Wydziału. Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu akt sprawy prowadzonej w CK wraz ze wszelkimi pismami. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik wskazał też, że przeprowadzenie wnioskowanych w skardze dowodów nie ma związku z oceną legalności zaskarżonej decyzji. Przeprowadzenie dowodu z dokumentów z akt spraw sądowych wskazanych we wniosku dowodowym nie jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a jednocześnie spowoduje nadmierne przedłużenie postępowania w sprawie. W ocenie Centralnej Komisji w przedmiotowym postępowaniu nie doszło na naruszenia prawa a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Pismem procesowym z dnia 7 lutego 2020 r. skarżący wniósł o przeprowadzenie dodatkowych dowodów z dokumentów załączonych do tego pisma, tj. wniosku Rzecznika [...] do Rektora [...] oraz prawomocnej decyzji o wymierzeniu kary [...] J. A. Dziekanowi Wydziału [...], przed którego Radą Wydziału, jak podał skarżący, odbywał się pierwszy etap postępowania. W ocenie skarżącego dokumenty te wskazują na nieprawidłowości i stanowią podstawę do wszczęcia postępowania habilitacyjnego od początku. Skarżący wniósł też o przeprowadzenie dowodu z protokołu obrad Komisji Habilitacyjnej. W ocenie skarżącego dowód ten wskazuje na "chęć bezprawnego wpływania na skład Komisji Habilitacyjnej ze strony Centralnej Komisji (...). Skarżący podniósł też, że brak wyłączenia na jego wniosek członków Rady Wydziału [...] w [...] stanowi naruszenie art. 7a k.p.a. Do pisma procesowego z dnia 7 lutego 2020 r. skarżący załączył też pismo z dnia [...] maja 2019 r., jak podał, wskazujące podstawę powołania [...] M. C. jako recenzenta oraz pismo ([...]), potwierdzające, iż [...] M. C. został powołany do przygotowania opinii dotyczącej zasadności odwołania (a nie recenzji). Stwierdził też, że Przewodniczącym sekcji zajmującej się jego sprawą był [...] K. W., pracownik Uniwersytetu [...], z którym jest w sporze prawnym, wskazał sygnaturę akt. Skarżący wskazał, że wymieniony powinien się wyłączyć dla zachowania bezstronności, jednak taki fakt, jak podał, nie nastąpił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na rozprawie w dniu 19 lutego 2020 r., na podstawie art. 106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie uwzględnił wniosków dowodowych zawartych w skardze oraz w piśmie procesowym skarżącego z dnia 7 lutego 2020 r. Zgodnie z powołanym przepisem, Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sytuacja taka nie wystąpiła w niniejszej sprawie. W sprawie tej nie wystąpiły istotne wątpliwości, które wymagałyby wyjaśnienia w drodze uzupełniającego postępowania dowodowego poprzez przeprowadzenie dowodów z dokumentów wnioskowanych przez skarżącego. Protokół z posiedzenia Komisji Habilitacyjnej zawarty był zaś w aktach postępowania nadesłanych przez organ do Sądu i z tego względu nie zachodziła potrzeba uwzględnienia wniosku dowodowego w tym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlegała uwzględnieniu, choć z powodów innych niż w niej podniesione. Ustawa o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki wymaga w art. 18 ust. 11, aby uchwała o nadaniu lub odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego podjęta została przez Radę Wydziału (jednostkę organizacyjną) na podstawie opinii Komisji Habilitacyjnej. Zgodnie bowiem z tym przepisem, komisja habilitacyjna w terminie 21 dni od dnia otrzymania recenzji przedkłada radzie jednostki organizacyjnej uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego, o której mowa w ust. 8, wraz z uzasadnieniem i pełną dokumentacją postępowania habilitacyjnego, w tym recenzjami osiągnięć naukowych. Na podstawie tej opinii rada jednostki organizacyjnej, w terminie miesiąca, podejmuje uchwałę o nadaniu lub odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego. Podjęcie uchwały o nadaniu lub odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego na podstawie opinii Komisji Habilitacyjnej stanowi podstawowy element rzetelnej procedury w sprawie o nadanie stopnia doktora habilitowanego. Pamiętać trzeba bowiem, że to Komisja Habilitacyjna na podstawie pełnej dokumentacji postępowania habilitacyjnego, w tym recenzji osiągnięć naukowych, wydaje opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego. Zapoznanie się zatem z opinią Komisji Habilitacyjnej, w tym w szczególności z jej uzasadnieniem, stanowi podstawę do ukształtowania przez członków Rady Wydziału (przed podjęciem uchwały) poglądu, co do tego, czy nadać danej osobie stopień doktora habilitowanego, czy też odmówić nadania tego stopnia. Zgodnie z art. 29 ust. 1 zdanie pierwsze powołanej ustawy, w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu, w sprawie niniejszej Centralna Komisja nie dokonała w postępowaniu odwoławczym pełnych ustaleń stanu faktycznego w zakresie prawidłowości postępowania habilitacyjnego, które zakończyło się uchwałą Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w [...] z dnia [...] marca 2017 r. o odmowie nadania [...] K. K. stopnia doktora habilitowanego, a w konsekwencji nie dokonała pełnej i wszechstronnej oceny materiału dowodowego. W sprawie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ustalenie Centralnej Komisji, że uchwała Rady Wydziału z dnia [...] marca 2017 r. o odmowie nadania [...] K. K. stopnia doktora habilitowanego podjęta została na podstawie opinii Komisji Habilitacyjnej, tj. aby spełniony był wymóg ustawowy określony w art. 18 ust. 11 o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki nie znajduje potwierdzenia w nadesłanych aktach sprawy. Centralna Komisja w zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2019 r. stwierdziła, że przedmiotem oceny Rady Wydziału były osiągnięcia naukowe kandydata - zgodnie z art. 16 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki – jednakże nie znajduje to odzwierciedlenia w aktach sprawy, w tym w treści uzasadnienia samej uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w [...] z dnia [...] marca 2017 r. o odmowie nadania [...] K. K. stopnia doktora habilitowanego. CK stwierdziła też w zaskarżonej decyzji, że uchwała z dnia [...] marca 2017 r. została podjęta przez Radę Wydziału po uprzednim zapoznaniu się z dokumentacją i analizie dorobku naukowego habilitanta. Zauważyć należy jednak, że z wyciągu z protokołu Rady Wydziału [...] z dnia [...] marca 2017 r. (nadesłanego na żądanie Sądu) nie wynika, aby poza rozpatrzeniem wniosku o wyłączenie członków Rady Wydziału i przeprowadzeniem samego głosowania w sprawie odmowy nadania [...] K. K. stopnia doktora habilitowanego, Rada Wydziału zapoznała się z opinią Komisji Habilitacyjnej. Mimo, że w uchwale z dnia [...] marca 2017 r. wskazując na podstawę prawną jej podjęcia, powołano się na zapoznanie się z dorobkiem, recenzjami, protokołem Komisji Habilitacyjnej oraz uchwałą Komisji Habilitacyjnej z dnia [...] czerwca 2015 r., nadesłany na żądanie Sądu wyciąg z protokołu Rady Wydziału z dnia [...] marca 2017 r., nie potwierdza powyższego. Z zaskarżonej decyzji Centralnej Komisji nie wynika z kolei na podstawie jakich dokumentów Centralna Komisja przyjęła, że uchwała z dnia [...] marca 2017 r. podjęta została przez Radę Wydziału po uprzednim zapoznaniu się z dokumentacją i analizie dorobku naukowego habilitanta. Centralna Komisja nie wskazała też w zaskarżonej decyzji, na podstawie jakich dokumentów stwierdziła, że przedmiotem oceny Rady Wydziału były w dniu podjęcia uchwały, tj. [...] marca 2017 r. osiągnięcia naukowe kandydata. Nadesłany do Sądu materiał dowodowy (wyciąg z protokołu Rady Wydziału z dnia [...] marca 2017 r.) ustaleń tych nie potwierdza. Powyższe wskazuje na brak pełnych ustaleń Centralnej Komisji, jako organu odwoławczego i kontrolującego prawidłowość przeprowadzonego postępowania habilitacyjnego, co do zgodności z prawem uchwały z dnia [...] marca 2017 r. Ustalenie to ma tym większe znaczenie, gdy weźmie się pod uwagę, że od podjęcia poprzedniej uchwały Rady Wydziału minęły prawie dwa lata, zaś Komisja Habilitacyjna choć nie rekomendowała nadania stopnia doktora habilitowanego głosowała następująco: na Tak -3 głosy, na Nie- 3 głosy, 1 głos wstrzymujący się. Jeśli zaś chodzi o recenzje wymagane w postępowaniu habilitacyjnym, to dwie recenzje były negatywne, jedna była pozytywna. Dodatkowo zauważyć należy, że skład Rady Wydziału [...], przed którym [...] marca 2017 r. podjęta została uchwała o odmowie nadania [...] K. K. stopnia doktora habilitowanego nie był tożsamy ze składem Rady Wydziału [...], która [...] czerwca 2015 r. podjęła wcześniejszą - uchyloną przez CK - uchwałę o odmowie nadania [...] K. K. stopnia doktora habilitowanego. Z wyciągów z protokołów posiedzeń Rady Wydziału z dnia [...] marca 2017 r. i z dnia [...] czerwca 2015 r. wynika, że 8 członków Rady Wydziału, którzy głosowali nad uchwałą [...] marca 2017 r. nie uczestniczyło wcześniej w posiedzeniu Rady Wydziału w dniu [...] czerwca 2015 r., kiedy to istotnie Rada zapoznała się m.in. z uchwałą Komisji Habilitacyjnej, dorobkiem habilitanta, recenzjami jego osiągnięć naukowych. Spośród tych 8 osób głosujących nad uchwałą w dniu [...] marca 2017 r. aż 5 osób nie było członkami Rady Wydziału w dniu [...] czerwca 2015 r., a zatem osoby te nie mogły wówczas, tj. w 2015 r. zapoznać się z dorobkiem habilitanta, recenzjami oraz uchwałą Komisji Habilitacyjnej. Tym bardziej ocenie Centralnej Komisji należy poddać raz jeszcze - na gruncie art. 18 ust. 11 ustawy - prawidłowość przeprowadzonego postępowania habilitacyjnego, które zakończyło się uchwałą z dnia [...] marca 2017 r. o odmowie nadania [...] K. K. stopnia doktora habilitowanego. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazania wymaga, że postępowanie, którego dotyczy niniejsza sprawa różni się znacznie od typowego postępowania administracyjnego. W postępowaniu tym nie znajduje zastosowania zasada czynnego udziału strony w rozumieniu art. 10 k.p.a. (v. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1614/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). Także czas trwania postępowania habilitacyjnego nie ma wpływu na wynik niniejszej sprawy. Nie było przeszkód, aby strona kwestionowała powyższe w drodze skargi na bezczynność, czy przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, po wyczerpaniu środka zaskarżenia. Kwestia konfliktu pomiędzy habilitantem a byłym przełożonym w innym ośrodku akademickim oraz prowadzone postępowanie karne i dyscyplinarne także pozostają bez wpływu na wynik niniejszej sprawy. CK wykazała, że nie było podstaw do wyłączenia członków Rady Wydziału. Wskazania wymaga też, że postępowanie przed sądem administracyjnym nie jest miejscem na prowadzenie polemiki z oceną wyrażoną w recenzji. Sąd administracyjny nie rozstrzyga sporów merytorycznych powstałych w świecie nauki. Kontrola sądu administracyjnego ogranicza się do stwierdzenia, czy w postępowaniu przed Centralną Komisją nie doszło do naruszenia norm postępowania określonych w ustawie o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki, a także stosowanych odpowiednio przepisów k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym organ uwzględni przedstawione wskazania. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), orzekł jak w wyroku.