II SA/Wa 1575/12

WyrokWSA w Warszawie2012-11-15

Skład orzekający: Stanisław Marek Pietras, Andrzej Kołodziej, Janusz Walawski

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy decyzja o zwrocie nienależnie pobranego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego jest zgodna z prawem, jeśli została wydana po stwierdzeniu nieważności decyzji przyznającej ten równoważnik?
Ratio decidendi
Decyzja o zwrocie nienależnie pobranego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego jest zgodna z prawem, jeśli została wydana na podstawie prawomocnej decyzji stwierdzającej nieważność decyzji przyznającej ten równoważnik. W przypadku stwierdzenia nieważności decyzji przyznającej równoważnik, organ jest uprawniony do wydania decyzji o zwrocie wypłaconego świadczenia.
Stan faktyczny
Skarżąca E. T., policjantka, otrzymała równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego. Następnie decyzją stwierdzono nieważność decyzji przyznającej ten równoważnik. W związku z tym wydano decyzję nakazującą zwrot nienależnie pobranego świadczenia. Skarżąca wniosła odwołanie, a następnie skargę do sądu administracyjnego, zarzucając naruszenie przepisów KPA i kwestionując zasadność zwrotu świadczenia.
Rozstrzygnięcie
Oddalenie skargi.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej Sędzia WSA – Janusz Walawski Protokolant – referent – stażysta Aleksandra Olczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2012 r. sprawy ze skargi E. T. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego równoważnika za brak lokalu mieszkalnego – oddala skargę – E. T. pełni służbę w Policji od dnia [...] listopada 2000 r., a aktualnie jest policjantem pełniącym służbę na Posterunku Policji w Z. [...] Zastępca Komendanta Powiatowego Policji w G., działając z upoważnienia Komendanta Powiatowego Policji w G. decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...], przyznał wymienionej policjantce od dnia [...] lipca 2004 r. równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego. Następnie Komendant [...] Policji decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], stwierdził nieważność powyższej decyzji, od której skarżąca nie wniosła odwołania. Wobec powyższego, Komendant Powiatowy Policji w G. decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], działając na podstawie art. 92 ust. i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. nr 43., poz. 277 ze zm.) oraz § 7 i § 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2002 r. nr 100, poz. 918 ze zm.) oraz art. 104 i art. 107 k.p.a., orzekł o zwrocie nienależnie pobranego równoważnika pieniężnego przez skarżącą E. T. w łącznej kwocie [...] zł. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że zwrot świadczenia został wyliczony w następujący sposób: od dnia [...] lipca 2004 r. do dnia [...] kwietnia 2010 r. tj. [...] W odwołaniu z dnia 14 kwietnia 2011 r. do Komendanta Stołecznego Policji, skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 6, 7, 8, 10, 13, 16 § 1, 77 § 1, 2, 3, art. 107 § 3 k.p.a., wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu opisała przebieg służby oraz okoliczności przyznania jej równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, a następnie wskazała, iż pobierała go w dobrej wierze i nikt jej nie informował o jakichkolwiek nieprawidłowościach, mimo składanego co roku oświadczenia o sytuacji mieszkaniowej. Zatem zaskarżona decyzja narusza zasady legalizmu, interesu jej i rodziny, podważa zaufanie do organów państwa, zaś informowanie jej przez organ, że nie będzie ponosiła żadnych skutków finansowych spowodowało, iż się od niczego nie odwoływała. W dalszej zaś części przedstawiła zarzuty dotyczące decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...]. Komendant [...] Policji decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 i art. 20 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny i argumentację organu pierwszej instancji – podał, że materialną podstawę prawną wydania przedmiotowej decyzji stanowi przepis § 7 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. nr 100, poz. 918 z późn. zm.), w myśl którego decyzje o zwrocie wypłaconego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego wydaje się w przypadku uprawomocnienia się decyzji stwierdzającej nieważność decyzji o przyznaniu równoważnika, zaś decyzja z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] uprawomocniła się. Z kolei w myśl § 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia, organem właściwym do wydania decyzji o zwrocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego jest komendant powiatowy Policji dla policjantów pełniących służbę w komendzie powiatowej Policji. W dalszej części podano, że wyeliminowana z obrotu prawnego decyzja z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] przyznawała skarżącej prawo do równoważnika od dnia [...] lipca 2004 r., a postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. nr [...], wstrzymano jej wykonanie. Ponieważ świadczenie to jest naliczane w okresach comiesięcznych, równoważnik za brak lokalu mieszkalnego został naliczony skarżącej do dnia [...] kwietnia 2010 r., a następnie wypłacony. Reasumując, nie sposób dopatrzeć się naruszenia wskazanych przez skarżącą przepisów k.p.a., a uzasadnienie odwołania dotyczy rozstrzygnięcia prawomocnej decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] i nie może być przedmiotem rozpatrywania odwołania od decyzji [...] marca 2011 r. nr [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca E. T. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 6, 7, 8, 10, 13, 16 § 1, 77 § 1, 2, 3, art. 107 § 3 k.p.a., wnosząc o jej uchylenie, zaś w uzasadnieniu powołała się na tę samą argumentację, co w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Komendant [...] Policji wniósł o je oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m. in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja został wydana zgodnie z prawem. Według stanu prawnego na dzień 18 kwietnia 2005 r., stosownie do treści art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. z 2002 r. Dz. U. nr 7, poz. 58 z późn. zm.), policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, zaś w myśl art. 97 ust. 5, przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa w art. 91, 92, 94 i 95 ust. 2-4, następuje w formie decyzji administracyjnej. Natomiast na podstawie § 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. nr 100, poz. 918 z późn. zm.), organami właściwymi do wydawania decyzji w sprawach przyznawania, odmowy przyznania, cofania albo żądania zwrotu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego są komendanci powiatowi (miejscy) Policji dla policjantów pełniących służbę w komendzie powiatowej (miejskiej) Policji, komisariatach Policji i innych podległych im jednostkach organizacyjnych Policji. W rozpoznawanej sprawie tymczasem bezsporne jest, że [...] Zastępca Komendanta Powiatowego Policji w G., działając z upoważnienia Komendanta Powiatowego Policji w G., decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] przyznał skarżącej E. T. równoważnik pieniężny za brak lokalu pieniężnego od dnia [...] lipca 2004 r. Z kolei według § 7 pkt 2) cytowanego rozporządzenia, decyzję o zwrocie wypłaconego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego wydaje się w przypadku uprawomocnienia się decyzji stwierdzającej nieważność decyzji o przyznaniu równoważnika. Tymczasem nie budzi wątpliwości w niniejszej sprawie fakt, że Komendant [...] Policji decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. stwierdził nieważność decyzji Komendanta Powiatowego Policji w G. z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] i wobec nieodwołania się skarżącej od tej decyzji, stała się ona prawomocna, a w tej sytuacji zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja o zwrocie nienależnie pobranego równoważnika nie narusza prawa, a przede wszystkim wskazanych w skardze przepisów art. 6, 7, 8, 10, 13, 16 § 1, 77 § 1, 2, 3 i art. 107 § 3 k.p.a., zaś w zasadzie wszystkie zarzuty ze skargi odnoszą się do decyzji z dnia [...] lipca 2004 r. i do decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. Na marginesie dodać należy, że Sąd rozważał przedawnienie roszczeń wobec skarżącej, jednakże w rozpoznanej sprawie nie ma zastosowania przepis art. 107 ustawy o Policji, bowiem dotyczy on roszczeń wymienionych w tym rozdziale (Rozdział 9 – Uposażenie i inne świadczenia pieniężne funkcjonariuszy), to jest roszczeń funkcjonariuszy wobec organu z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych, a zatem nie dotyczy spraw zawartych w rozdziale 8 ustawy – Mieszkania funkcjonariuszy Policji (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 98/09). Ponadto wskazać należy, że równoważnik pieniężny za brak lokalu jest stosunkiem administracyjnym i wobec powyższego nie można też stosować wobec skarżącej przedawnienia wynikającego z art. 118 k.c. w odniesieniu do świadczeń okresowych (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 1145/11). W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 26.07.2026. · Źródło