II SA/Wa 1576/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.) Olga Żurawska-Matusiak Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi D. R. na decyzję Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu zwaloryzowanych kosztów poniesionych na utrzymanie i naukę oddala skargę Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco. [...] D. R. w okresie od dnia [...] sierpnia 2001 r. do dnia [...] czerwca 2006 r. pobierał naukę i pełnił służbę kandydacką w W. Czas trwania nauki to [...] lata, [...] miesięcy i [...] dni. Z dniem [...] czerwca 2006 r. [...] D. R. został powołany do zawodowej służby wojskowej. Dyrektor Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. zwolnił D. R. z dniem [...] sierpnia 2009 r. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł do rezerwy kadrowej wskutek upływu terminu wypowiedzenia dokonanego przez żołnierza. Tak więc czas trwania zawodowej służby wojskowej wyniósł [...] lata [...] miesiące i [...] dni. W związku z powyższym, Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] w I. decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., mając za podstawę art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 54 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) oraz § 15, § 17 i § 18 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 maja 2004 r. w sprawie kierowania i udzielania pomocy żołnierzom zawodowym w związku z pobieraniem przez nich nauki oraz ustalania równowartości kosztów poniesionych w związku z nauką (Dz. U. Nr 135, poz. 1451) w związku z art. 11 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 176, poz. 1242), zobowiązał D. R. do zwrotu zwaloryzowanych kosztów poniesionych na jego utrzymanie i naukę w W. Od powyższej decyzji D. R. odwołał się do Dowódcy Wojsk Lądowych, który decyzją nr [...] z dnia [...] września 2009 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, iż organ I instancji prawidłowo przywołał i zastosował przepisy leżące u podstaw podjętego rozstrzygnięcia. Podkreślił, iż wprawdzie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszony został art. 107 § 3 k.p.a., w związku z czym organ odwoławczy uzupełnił jej uzasadnienie, jednak okoliczność ta nie miała wpływu na prawidłowość orzeczenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję D. R. zarzucił organowi naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 54 ust. 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz prawa procesowego, tj. art. 107 § 3 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1995/09 uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Jednostki Wojskowej nr [...] w I. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż wobec nieprawidłowo przeprowadzonej przez organ waloryzacji kosztów poniesionych na naukę, a podlegających zwrotowi, zaskarżoną decyzję należało wyeliminować z obrotu prawnego. Zdaniem Sądu, waloryzacja ta, zgodnie z brzmieniem art. 54 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, powinna następować poprzez pomnożenie równowartości całości kosztów studiów ustalonej na dzień zakończenia studiów przez średnioroczny wskaźnik wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych określony w ustawie budżetowej za cały rok, ten zaś wskaźnik wzrostu cen ustalony jest odrębnie dla każdego roku, w okresie od ukończenia studiów do dnia zwolnienia ze służby. Natomiast organ dokonał waloryzacji za poszczególne lata studiów, co w ocenie Sądu było sprzeczne z brzmieniem prezentowanej normy prawnej. Po ponownym rozpoznaniu niniejszej sprawy, w dniu [...] listopada 2010 r., Dowódca Jednostki Wojskowej [...] wydał decyzję nr [...], na mocy której zobowiązał [...] D. R. do zwrotu równowartości kosztów poniesionych w związku z nauką w wysokości [...] zł (słownie: [...]). Od powyższej decyzji D. R. złożył odwołanie. Dowódca Wojsk Lądowych, po rozpoznaniu odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. uchylił w całości decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w I. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Rozpoznając sprawę ponownie Dowódca Jednostki Wojskowej [...] decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2011 r., działając na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 54 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) oraz § 15, § 17 i § 18 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 maja 2004 r. w sprawie kierowania i udzielania pomocy żołnierzom zawodowym w związku z pobieraniem przez nich nauki oraz ustalania równowartości kosztów poniesionych w związku z nauką (Dz. U. Nr 135, poz. 1451) w związku z art. 11 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 176, poz. 1242), ustalił wysokość zwaloryzowanych kosztów poniesionych na utrzymanie i naukę w W. D. R. w wysokości [...] zł i wezwał ww. do dobrowolnego uiszczenia tej kwoty. W odwołaniu od powyższej decyzji D. R. zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 54 ust. 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, stosowanego na podstawie art. 10 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz zmianie niektórych innych ustaw, poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że dowódca jednostki wojskowej, która była ostatnim miejscem pełnienia zawodowej służby wojskowej, posiada kompetencje do zobowiązania do zwrotu kosztów utrzymania i nauki poniesionych przez wojskową uczelnię wyższą, pomimo iż wskazany przepis stanowi jedynie o ustaleniu wysokości poniesionych kosztów, nie zaś o nakładaniu obowiązku ich zwrotu. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 107 § 3 k.p.a., jak również brak wskazania podstawy faktycznej przyjęcia kwoty [...] zł, jako łącznego kosztu utrzymania żołnierza oraz brak wskazania metody waloryzacji i nieprawidłowe jej zastosowanie. Dowódca Wojsk Lądowych decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, iż zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku Nr 153, poz. 1270 ze zm.) "Ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia". Rozpatrując niniejszą sprawę Dowódca Jednostki Wojskowej [...] w I. był więc związany oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sygn. Akt II SA/Wa 1995/09) z dnia 9 kwietnia 2010 r. (dalej: wyrok Sądu z dnia 9 kwietnia 2010 roku), który zapadł w sprawie ze skargi D. R. W powołanym wyroku Sąd stwierdził, iż: "stosownie do postanowień art. 54 ust. 4 omawianej ustawy (ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych), dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz zawodowy pełnił służbę, jest uprawniony do ustalenia w drodze decyzji administracyjnej równowartości kosztów poniesionych na kształcenie żołnierza i podlegających zwrotowi. Stąd więc organ miał podstawy prawne do poczynienia ustaleń w przedmiotowym zakresie. Zawarcie natomiast w skarżonej decyzji sformułowania o zobowiązaniu strony do zwrotu przedmiotowych kosztów nie wpływa na wadliwość tego aktu administracyjnego. Takie działanie organu nie spowodowało wykreowania po stronie żołnierza obowiązku zwrotu kosztów kształcenia. Obowiązek w tym zakresie nałożony bowiem został na stronę z mocy samej ustawy". Organ podniósł, iż uzasadnienie decyzji nr [...] zawiera szczegółowe wyliczenie zwaloryzowanych kosztów poniesionych na utrzymanie i naukę [...] D. R. w W., tym samym zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. jest bezpodstawny. Organ I instancji dokonał wyliczenia powyższych kosztów na podstawie zestawienia równowartości kosztów poniesionych na utrzymanie i naukę żołnierza sporządzonego przez Dyrektora Administracyjnego W. Organ odnosząc się do zarzutu braku wskazania jakie świadczenia żołnierz pobierał, stwierdził, iż jest to zarzut chybiony, bowiem skarżący nie próbował nawet dowodzić, iż koszty faktycznie poniesione przez uczelnię są niższe od tych wykazanych w wyliczeniu. Nadto podniósł, iż przyjęta przez organ pierwszej instancji metoda waloryzacji wynika wprost z wytycznych zawartych w wyroku Sądu z dnia 9 kwietnia 2010 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D. R. zarzucił zaskarżonej decyzji: a) naruszenie § 15 i § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 maja 2004 r. w sprawie kierowania i udzielania pomocy żołnierzom zawodowym w związku z pobieraniem przez nich nauki oraz ustalania równowartości kosztów poniesionych w związku z nauką (Dz. U. z 2004 r. Nr 135, poz. 1451), poprzez przyjęcie, iż zwrot kosztów obejmuje nie faktycznie poniesione przez Uczelnię Wyższą koszty, lecz koszty teoretyczne, maksymalnie możliwe do poniesienia; b) uchybienie art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez brak rzetelnego ustalenia wysokości faktycznie poniesionych kosztów do zwrotu przez skarżącego; c) naruszenie norm prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 54 ust. 1 w związku z ust. 5 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) polegającą na przyjęciu wbrew literalnemu brzmieniu cytowanych przepisów, iż zwrot kosztów pobranej nauki stanowi iloczyn sumy kosztów utrzymania dziennego żołnierza zawodowego za każdy dzień pozostały do zakończenia okresu służby obowiązkowej, o którym mowa w ust.1, nie zaś jak wyraźnie określa to przepis ust. 5, stosunek (proporcja) okresu pozostałego do zakończenia okresu służby obowiązkowej do całego okresu służby obowiązkowej w przełożeniu na okres pobieranej nauki na wojskowej uczelni wyższej pomnożony przez jednostkowy koszt dzienny utrzymania kadeta, zwaloryzowany wskaźnikiem wzrostu cen ogłaszanych przez Prezesa GUS; d) naruszenie norm prawa procesowego poprzez uchybienie art. 107 § 3 k.p.a. i brak wskazania podstawy przyjęcia kwoty [...] zł jako łącznego kosztu utrzymania konkretnego żołnierza - odwołującego się w okresie pobieranej nauki, brak uzasadnienia tej kwoty konkretnymi dokumentami, z których wynikałoby, iż W. poniosła na utrzymanie odwołującego się taki właśnie koszt, wskaźnika waloryzacji, brak wskazania jakie świadczenia pobierał z W. poza nauką; e) naruszenie norm prawa procesowego poprzez uchybienie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. i brak wskazania kto jest prawnym beneficjentem ustalonego świadczenia, to jest uczelnia, czy Jednostka Wojskowa, czy W., co ma istotne znaczenie wobec faktu, iż uczelnia wyższa ma osobowość prawną i nie jest jednostką organizacyjną Skarbu Państwa. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Dodatkowo w piśmie z dnia [...] lipca 2011 r. wskazał na naruszenie art. 7,8,9 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Dowódca Wojsk Lądowych wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Na wstępie podkreślić należy, iż słusznie wskazuje organ zarówno na treść przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, jak i treść art. 170, zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe. Tak więc rozpoznając przedmiotową sprawę Dowódca Jednostki Wojskowej [...] w I. był związany oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1995/09. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ w sposób prawidłowy ustalił kwotę równowartości kosztów poniesionych na kształcenie żołnierza i podlegających zwrotowi. Materialnoprawną podstawę decyzji nakładającej na skarżącego obowiązek zwrotu kosztów zakwaterowania, wyżywienia i świadczeń związanych z jego nauką podczas studiów był art. 54 ustawy o służbie woskowej żołnierzy zawodowych w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2007 r. Zgodnie bowiem z art. 11 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz zmianie niektórych innych ustaw, która weszła w życie w dniu 1 stycznia 2008 r., do spraw dotyczących kosztów nauki kandydatów na żołnierzy zawodowych i żołnierzy zawodowych, w przypadku gdy pobierali naukę przed dniem wejścia w życie ustawy, a zwolnienie ze służby nastąpiło po dniu wejścia w życie ustawy, do obowiązku zwrotu równowartości kosztów poniesionych przez wojsko na jego utrzymanie i naukę stosuje się przepisy dotychczasowe. Stosownie do art. 54 ust. 1 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierz zawodowy będący absolwentem szkoły wojskowej i żołnierz skierowany na studia lub naukę oraz na staż naukowy lub kurs trwający ponad pięć miesięcy, który wypowiedział stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej lub został z niej zwolniony na podstawie art. 111 pkt 1, 4, 6, 7, 9 lit. a oraz pkt 11 - 16, a także art. 112 pkt 1, w okresie nieprzekraczającym okresu dwa razy dłuższego od czasu trwania studiów, nauki, stażu lub kursu albo okresu pobierania stypendium, licząc od dnia ukończenia tych studiów, nauki, stażu lub kursu - jest zobowiązany do zwrotu zwaloryzowanej na dzień zwolnienia ze służby równowartości kosztów poniesionych na jego utrzymanie i naukę, z zastrzeżeniem ust. 5 i 6. Zwrot tych kosztów następuje w wysokości proporcjonalnej do czasu zawodowej służby wojskowej, jaki żołnierzowi zawodowemu pozostał do odbycia, a decyzję o ustaleniu równowartości kosztów, wydaje dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową. Wykładnia gramatyczna i systemowa wskazanego art. 54 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wskazuje, iż żołnierz zawodowy będący absolwentem szkoły wojskowej, który nie odbył zawodowej służby wojskowej w wymiarze dwukrotnie dłuższym od czasu trwania studiów, licząc od dnia ukończenia tych studiów, jest zobowiązany do zwrotu zwaloryzowanej na dzień zwolnienia ze służby równowartości kosztów poniesionych na jego utrzymanie i naukę, w wysokości proporcjonalnej do czasu zawodowej służby wojskowej, jaki żołnierzowi zawodowemu pozostał do odbycia. Przepis ten wyraźnie wskazuje, że przedmiotowy obowiązek ciąży na żołnierzu, dopóki nie odsłuży zawodowo okresu dwa razy dłuższego od czasu trwania studiów, licząc od dnia ukończenia tych studiów. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że mamy do czynienia z taką właśnie sytuacją, gdyż skarżący pozostawał w zawodowej służbie wojskowej od dnia ukończenia szkoły przez [...] lata, [...] miesiące i [...] dni, natomiast okres dwa razy dłuższy od czasu trwania studiów w W. to [...] lat, [...] miesięcy i [...] dni. Wskazać należy, że art. 55 ust. 1 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych zobowiązywał Ministra Obrony Narodowej do określenia w drodze rozporządzenia szczegółowego sposobu ustalania między innymi równowartości kosztów poniesionych na utrzymanie i naukę żołnierza zawodowego będącego absolwentem szkoły wojskowej, który wypowiedział stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej. Wykonując powyższą delegację ustawową Minister Obrony Narodowej wydał rozporządzenie wykonawcze z dnia 24 maja 2004 r. w sprawie kierowania i udzielania pomocy żołnierzom zawodowym w związku z pobieraniem przez nich nauki oraz ustalania równowartości kosztów poniesionych w związku z nauką (Dz. U. Nr 135, poz. 1451). Sposób ustalania równowartości kosztów na utrzymanie i naukę żołnierza zawodowego podlegających zwrotowi regulują przepisy rozdziału 4 wymienionego wyżej rozporządzenia, określając w § 15, § 16 i § 17, że chodzi o koszty rzeczywiście poniesione w związku z nauką żołnierza w zakresie: zakwaterowania, umundurowania, wyżywienia i innych świadczeń związanych z nauką. Stosownie do § 15 powołanego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej, koszty rzeczywiście poniesione w związku z nauką żołnierza zawodowego obejmują koszty przypadające na jednego żołnierza w zakresie zakwaterowania, umundurowania, wyżywienia, świadczeń związanych z nauką i dojazdu do miejsca pobierania nauki. W myśl natomiast § 17 rozporządzenia, łączne rzeczywiste poniesione koszty, wynikające z ewidencji księgowej, przelicza się w odniesieniu do jednego kandydata na żołnierza zawodowego albo żołnierza zawodowego. Uznać zatem należy, że koszty zakwaterowania, umundurowania, wyżywienia i nauki oraz dojazdu do miejsca jej pobierania, ustala się jako sumę faktycznie poniesionych kosztów tych świadczeń w okresie studiów lub nauki oraz stażu lub kursu. Okres nauki obejmuje okres od dnia rozpoczęcia studiów lub nauki oraz stażu lub kursu do dnia ich ukończenia albo przerwania, w tym urlopy i inne usprawiedliwione nieobecności. Po ukończeniu studiów lub nauki oraz stażu lub kursu dane o równowartości kosztów zamieszcza się w aktach personalnych żołnierza zawodowego. Ze wskazanych wyżej przepisów wynika, że ustawodawca koszty związane z nauką żołnierza zawodowego dzieli na koszty rzeczywiście poniesione w związku z kształceniem żołnierzy w określonym czasie, wynikające z ewidencji księgowej (§ 17 ust. 1 rozporządzenia) oraz koszty faktycznie poniesione w związku z nauką konkretnego żołnierza (§ 17 ust. 2 rozporządzenia). Przy czym samo wyliczenie kosztów przez uczelnię może być podstawą wydania decyzji o obowiązku ich zwrotu, gdyż taka informacja jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. i jako taki stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. W ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie ma bowiem wymagań, aby zestawienia dokonane przez uczelnię wojskową były poparte dodatkowymi dowodami, czy dokumentami. Należy zatem dojść do wniosku, że koszty faktycznie poniesione na naukę określonego żołnierza mogą się różnić od kosztów wynikających z ewidencji księgowej, która to niezgodność powinna zostać jednak udowodniona przez skarżącego, co w rozpoznawanej sprawie nie nastąpiło. Dla skutecznego zakwestionowania prawidłowości wyliczenia przez organ kosztów obciążających skarżącego obowiązkiem zwrotu, nie jest zatem wystarczające podniesienie zarzutu, iż koszty te ustalone wyłącznie na podstawie danych wynikających z ewidencji księgowej nie uwzględniają kosztów faktycznie poniesionych i są od nich wyższe, lecz konieczne jest wykazanie, iż w określonym czasie organ nie poniósł określonych kosztów związanych z nauką konkretnego żołnierza wobec zaistnienia pewnych zdarzeń powodujących obniżenie kosztów, o jakich mowa w § 17 ust. 1 rozporządzenia. Takich jednak dowodów skarżący nie przedstawił na żadnym etapie postępowania. Subiektywne zaś jego poczucie o nieprawidłowo dokonanych wyliczeń, nie może stanowić skutecznej podstawy wzruszenia zaskarżonej decyzji. Jak wynika z dokumentacji niniejszej sprawy, skarżący w okresie od [...] sierpnia 2001 r. do [...] czerwca 2006 r. pobierał naukę w W. Do zawodowej służby wojskowej został powołany z dniem [...] czerwca 2006 r. Skarżący rozkazem personalnym Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] sierpnia 2009 r., wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego dokonanego przez żołnierza zawodowego. Z akt sprawy wynika, że skarżący, co do zasady nie kwestionuje obowiązku zwrotu kosztów poniesionych na naukę lecz ich wysokość. Jednocześnie, ani w odwołaniu od decyzji organu administracyjnego, ani w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący nie przedstawił dowodów wskazujących na to, że w jego przypadku koszty faktycznie poniesione są niższe od kosztów wynikających z ewidencji księgowej. Ponadto organ, ustalając w decyzji kwotę przypadającą do zwrotu, wskazał szczegółowo sposób wyliczenia kosztów. Sporządzone wykazy zostały opisane w sposób jasny i precyzyjny. Oznacza to zatem, że koszty ujęte w ewidencji księgowej stanowią koszty faktycznie poniesione na naukę skarżącego. Pamiętać przy tym należy, że z oczywistych względów sposób dokonania wyliczenia równowartości kosztów poniesionych na utrzymanie i naukę jednej osoby musi stanowić swego rodzaju kwotę cząstkową będącą pewną wypadkową ogólnej kwoty kosztów poniesionych na naukę utrzymanie wszystkich uczących się na danej uczelni. Przyjęcie innej metody przy rozliczaniu tego rodzaju kosztów, w dodatku po upływie kilku lat, licząc od momentu ich wydatkowania, nie byłoby rzeczą realną. Tym samym uznać należy, że organ administracyjny prawidłowo przyjął, iż zestawienie podpisane przez Kwestora W. oraz Kanclerza W. korzysta z domniemania zgodności z prawem, a więc zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Prawidłowe jest również dokonane przez organ zwaloryzowanie tej kwoty. W oparciu o wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2010 r. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, to tutejszy Sąd nie podzielił przedstawionej w niej argumentacji. Wskazać przede wszystkim należy, iż zarzuty te są tożsame z zarzutami przedstawionymi przez skarżącego w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1995/09. Podkreślić należy, że stosownie do postanowień art. 54 ust. 4 omawianej ustawy, dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz zawodowy pełnił służbę, jest uprawniony do ustalenia w drodze decyzji administracyjnej równowartości kosztów poniesionych na kształcenie żołnierza i podlegających zwrotowi. Stąd więc organ miał podstawy prawne do poczynienia ustaleń w przedmiotowym zakresie. Zawarcie natomiast w skarżonej decyzji sformułowania o zobowiązaniu strony do zwrotu przedmiotowych kosztów nie wpływa na wadliwość tego aktu administracyjnego. Takie działanie organu nie spowodowało wykreowania po stronie żołnierza obowiązku zwrotu kosztów kształcenia. Obowiązek w tym zakresie nałożony bowiem został na stronę z mocy samej ustawy. Stąd też skarżonej decyzji, w zakresie w jakim zobowiązuje żołnierza do zwrotu kosztów kształcenia, nie sposób oceniać z punktu widzenia jej charakteru konstytutywnego, a jedynie jako formę zwrócenia stronie uwagi na istnienie ustawowego obowiązku zwrotu przedmiotowych kosztów. Nie znajduje także uzasadnienia zarzut skargi dotyczący braku wskazania przez organ podstawy faktycznej ustalenia kosztów utrzymania żołnierza. Jak wynika z analizy akt administracyjnych, za podstawę wyliczenia kosztów podlegających zwrotowi organ przyjął zestawienie równowartości kosztów poniesionych na utrzymanie i naukę żołnierza sporządzone przez Dyrektora Administracyjnego W. Oparcie się przez organ na powyższym materiale źródłowym znajduje pełną akceptację Sądu. Omawiane wyliczenie kosztów przez uczelnię, na którym oparł się organ, jest bowiem dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Stanowi więc dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2008 r., o sygn. akt I OSK 1656/07; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2007 r., o sygn. akt I OSK 1524/06). Sąd nie znalazł również podstaw do uznania, iż naruszone zostały przepisy art. 7, 8, 9 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.