II SA/Wa 1579/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska (spr.), Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Janusz Walawski, , Protokolant specjalista Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2017 r. sprawy ze skargi P.M. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu socjalnego - stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały - Uchwałą nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. Zarząd Dzielnicy [...] miasta [...], na podstawie art. 11 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. z 2015 r. poz. 1438), § 6 pkt 8 uchwały nr XLVI/1422/2008 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom m.st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 220, poz. 9485, z 2010 r. Nr 203, poz. 6025, z 2012 r. poz. 8352 oraz z 2014 r. poz. 10376) § 12 w związku z § 22, § 24 ust. 1 uchwały Nr LN/lll/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937, z 2011 r. Nr 116, poz. 3676, z 2013 r. poz. 6 oraz z 2014 r. poz. 6136) nie zakwalifikował P. M. do umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu socjalnego, jako gospodarstwa 1 osobowego. W uzasadnieniu wskazano, że P. M. złożył wniosek o zawarcie umowy najmu na podstawie § 12 uchwały nr LV11I/1751/2009 Rady miasta stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy. Wymieniony przebywa w Zakładzie Karnym, przewidywany termin zakończenia kary przypada na dzień [...] stycznia 2022 r. P. M. do dnia [...] sierpnia 2008 r. zameldowany był na pobyt stały w lokalu nr[...] przy ul. [...] w [...] (wnioskodawca sam dokonał wymeldowania z tego lokalu). Najemcą lokalu była jego matka pani B. O.. Lokal składa się z 2 pokoi o powierzchni mieszkalnej 27,28 m2 i powierzchni użytkowej 37,00 m2. W dniu [...] sierpnia 2008 r. B. O. z mężem Z. O. (dwuosobowe gospodarstwo) wystąpili z wnioskiem o zamianę lokalu nr[...] przy ul. [...] w [...] na lokal równorzędny, położony na niższym piętrze, z widną kuchnią. W wyniku realizacji listy w dniu [...] marca 2010 r. B. i Z. O. zostali najemcami lokalu nr[...] przy ul. [...] w [...]. Lokal składa się z 2 pokoi o powierzchni mieszkalnej 27,40 m2 i powierzchni użytkowej 37,70 m2. W lokalu zameldowane są 2 osoby. Zgodnie z oświadczeniem B. O. - P. M. w 2008 r. wymeldował się i wyprowadził z lokalu nr[...] przy ul. [...] w [...], zamieszkał z żoną K. M. i synem K. (ur. 2010 r.) w miejscowości [...] pod adresem [...], tytuł prawny do tego lokalu posiada brat pani K. M. (wnioskodawca zameldowany był pod tym adresem od dnia [...] marca 2011 r. do dnia [...] grudnia 2012 r.). P. M. z rodziną mieszkał w [...] do stycznia 2013 r., następnie powrócił do [...] i od marca 2013 r. do maja 2013 r. przebywał w [...] przy ul. [...] w [...]. W sierpniu 2013 r. został osadzony w Zakładzie Karnym. W dniu [...] marca 2014 r. Sąd orzekł rozwód związku małżeńskiego pomiędzy P. M. a K. M.. Do wniosku dołączono Pit 11, zgodnie z którym P. M. w roku 2015 r. osiągnął dochód [...] zł. Komisja Mieszkaniowa zaopiniowała wniosek negatywnie. Rozpatrując wniosek, na podstawie § 4 uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 roku w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy Zarząd Dzielnicy uznał, iż warunki mieszkaniowe matki wnioskodawcy B. O. mieszkającej z mężem w lokalu 2 pokojowym o powierzchni mieszkalnej 27,40 m2 i powierzchni użytkowej 37,70 m2 umożliwiają zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych również P. M. i stanowią podstawę odmowy zakwalifikowania wniosku na podstawie § 22 ust. 5 ww. uchwały. Skarżący pismem z [...] czerwca 2016 r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, wskazując, iż fakt zamieszkiwania matki wraz z mężem w lokalu o powierzchni 27,40 m2 nie oznacza, że może w nim zamieszkać. Podniósł, że nie wzięto pod uwagę sytuacji zdrowotnej i rodzinnej, tym samym nie poddano wniosku wnikliwej analizie. Stwierdził, że matka B. O. jest z mężem w separacji od [...] czerwca 2004 r., obydwoje są bardzo schorowani i niepełnosprawni. Ze względu na stan zdrowia potrzebują własnej przestrzeni i miejsca do odpoczynku. Podniósł, że wspólne zamieszkanie wpłynie na pogorszenie sytuacji, tym bardziej, że jeden pokój jest przechodni. Wskazał, że mąż matki nie jest jego ojcem i nie wyraża zgody na jego zamieszkanie. Są skonfliktowani, zaś wspólne zamieszkanie wpłynęłoby na zaostrzenie tego konfliktu. W skardze na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wniósł o stwierdzenie jej nieważności, zarzucając naruszenie art. 2 i 7 Konstytucji RP. W uzasadnieniu podniósł te same argumenty co w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, a nadto wskazał, że Urząd nie ma kompetencji do rozstrzygania spraw rodzinnych oraz, że sam metraż powierzchni mieszkalnej nie powinien być wystarczający do rozstrzygania o tak istotnej kwestii jak przyznanie mieszkania. Podniósł, że obecnie odbywa karę pozbawienia wolności, przebywa w Zakładzie Karnym w L. na oddziale terapeutycznym z powodu uzależnienia od narkotyków. Po opuszczeniu zakładu karnego nie ma gdzie zamieszkać. Zdaniem skarżącego argumentacja władz Dzielnicy, że może zamieszkać w mieszkaniu przy ul. [...], którego najemcami są jego mama i ojczym jest niezgodna z zasadami współżycia społecznego. W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2016 r. uzupełniającym skargę pełnomocnik skarżącego zaskarżonej uchwale zarzucił rażące naruszenie: 1. § 12 w zw. z § 4 pkt 1 Uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 roku, poprzez ich błędne zastosowanie polegające na nieuwzględnieniu wniosku skarżącego o najem lokalu socjalnego, a w konsekwencji na odmowie wpisu skarżącego na listę oczekujących na najem lokalu socjalnego, w sytuacji gdy ze stanu faktycznego sprawy wynika, iż skarżący spełnił warunki określone w § 4 pkt 1 Uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 roku, tj. pozostaje osobą bezdomną (zgodnie z art. 6 pkt 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej (Dz.U.2016.930 z dnia 2016.06.29) oraz w niedostatku (jego dochód w 2015 roku wyniósł ok. 598 zł miesięcznie), a warunki mieszkaniowe jego matki B. O. zamieszkującej wraz z mężem Z. O. nie pozwalają na wspólne zamieszkanie w/w osób ze skarżącym; 2. § 22 ust. 2 pkt 5 ppkt a i b Uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 roku poprzez błędne jego zastosowanie polegające na braku przeprowadzenia wnikliwej analizy wniosku skarżącego oraz załączonej dokumentacji dotyczącej warunków mieszkaniowych matki wnioskodawcy oraz jej męża, skutkujące brakiem indywidualnej oceny sprawy oraz uwzględnienia wszystkich okoliczności sprawy, m.in. niepełnosprawności matki skarżącego, cierpienia na liczne choroby przez matkę skarżącego oraz jej męża, orzeczenia separacji sądowej matki skarżącego i jej męża, stanu lokalu mieszkalnego zajmowanego przez matkę skarżącego i jej męża, w szczególności okoliczności, iż mieszkanie jest 2- pokojowe, przechodnie, w którym każdy z małżonków zajmuje po 1 pokoju, o powierzchni mieszkalnej ok. 27 m2; Powołując się na powyższe zarzuty wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości i zasądzenie na rzecz pełnomocnika z urzędu kosztów udzielonej i nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego wskazał, że zaskarżona uchwała została wydana także z rażącym naruszeniem przepisów § 12 w zw. z § 4 pkt 1 oraz § 22 ust. 2 pkt 5 ppkt a i b Uchwały z dnia 9 lipca 2009 roku nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy. Odnosząc się do naruszenia § 12 w zw. z § 4 pkt 1 uchwały, podniósł, iż organ przy jej wydawaniu w ogóle nie wziął pod uwagę okoliczności, iż skarżący jest osobą bezdomną. We wniosku o najem lokalu socjalnego skarżący wskazał bowiem, iż nie posiada żadnego tytułu prawnego do jakiegokolwiek lokalu mieszkalnego. Zgodnie zaś z § 1 pkt 30 Uchwały nr LVIII/1751/2009 osobą bezdomną jest osoba określona w przepisach ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej. Przepis art. 6 pkt 8 wskazanej ustawy stanowi, iż osobą bezdomną jest osoba niezamieszkująca w lokalu mieszkalnym w rozumieniu przepisów o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i niezameldowaną na pobyt stały, w rozumieniu przepisów o ewidencji ludności, a także osobą niezamieszkującą w lokalu mieszkalnym i zameldowaną na pobyt stały w lokalu, w którym nie ma możliwości zamieszkania. Podstawowymi przesłankami bezdomności, które odnieść należy do skarżącego jest niezamieszkiwanie w lokalu mieszkalnym oraz brak zameldowania na pobyt stały. Dalej pełnomocnik wywodził, że organ nie odniósł się także do drugiej przesłanki uzasadniającej na podstawie § 4 ust. 1 Uchwały nr LVIII/1751/2009 wynajęcie lokalu mieszkalnego, tj. niedostatku, który w przypadku 1 osobowego gospodarstwa domowego występuje, gdy średni miesięczny dochód nie przekracza 130% najniższej emerytury w okresie 6 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o najem lokalu. Odnosząc się do drugiego zarzutu pełnomocnik skarżącego wskazał, że przepis § 22 ust. 2 pkt 5 ppkt a i b Uchwały nr LVIIL/1751/2009 stanowi, iż przy rozpatrywaniu wniosków osób występujących o zawarcie umowy najmu lokalu należy poddać wnikliwej analizie m.in. warunki mieszkaniowe w poprzednich miejscach zamieszkania oraz warunki mieszkaniowe wstępnych, zstępnych, współmałżonka wnioskodawcy lub osoby pozostającej we wspólnym pożyciu i uwzględnić możliwość zamieszkania wnioskodawcy w tych lokalach. Odmowa zakwalifikowania skarżącego do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego nie została, poprzedzona "wnikliwą analizą" stanu faktycznego, a w szczególności warunków mieszkaniowych matki skarżącego B. O.. Organ nie wziął pod uwagę okoliczności, że lokal, w którym zamieszkuje matka skarżącego nie jest tylko przez nią wynajmowany, ale także przez jej męża, z którym jest w separacji, a który nie jest ojcem skarżącego. Ponadto, organ nie uwzględnił okoliczności, iż w lokalu znajdują się pomieszczenia przechodnie, co utrudnia codzienne życie małżonków, którzy wystąpili o zamianę lokalu na rozkładowy. Nadto z akt sprawy nie wynika, iż organ ustalił, że w lokalu istnieje możliwość umieszczenia dodatkowego łóżka lub materaca dla skarżącego. Organ stwierdził, iż skarżący ma możliwość zamieszkania u swojej matki, pomimo nieprzeprowadzenia wizji tegoż lokalu. Zabrakło też ustaleń i rozważań w kwestii stanu zdrowia matki skarżącego oraz jej męża, pomimo licznej dokumentacji przedłożonej do akt sprawy. To właśnie ze względów zdrowotnych Zarząd dokonał w 2010 roku zamiany dla małżonków O. lokalu mieszkalnego. Zdaniem pełnomocnika skarżącego organ nie dokonał właściwej oceny stanu faktycznego sprawy, nie potraktował przedmiotowej sprawy indywidualnie, pomimo iż każdy przypadek powinien ocenić indywidualnie przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności danej sprawy. Oceniając przypadek skarżącego organ pominął szereg okoliczności, które wskazał skarżący we wniosku oraz w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę, Zarząd Dzielnicy [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga oceniania w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w postępowaniu poprzedzającym ustalenie listy osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące wydawania decyzji administracyjnych, chociaż w art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r., Nr 31, poz. 266 ze zm.) ustawodawca określił działania organu gminy jako "rozpatrywanie i załatwianie" wniosków o najem lokali, co wyraźnie nawiązuje do pojęć z zakresu procedury administracyjnej (por. wyrok NSA z 19 stycznia 2010 r., I OSK 997/09, dostępny w internetowej bazie orzeczeń pod adresem cbois.nsa.gov.pl, dalej jako CBOSA). Nie oznacza to jednak, że podstawowe standardy określone zasadami ogólnymi Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności dyspozycją art. 7 K.p.a., nie mają zastosowania do postępowania zakończonego wydaniem aktu z zakresu administracji publicznej. Odmawiając skarżącemu zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy, organ powołał § 12 w zw. z § 22 oraz § 24 ust. 1 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. Zgodnie § 12 uchwały umowa najmu lokalu socjalnego, z zastrzeżeniem art. 14 ust. 1 ustawy, może być zawarta z osobą, która nie posiada tytułu prawnego do lokalu i spełnia warunki określone w § 4 pkt 1, z zastrzeżeniem § 5 ust. 2 oraz znajduje się w niedostatku. W myśl natomiast § 4 pkt 1 lokale z mieszkaniowego zasobu mogą być wynajmowane osobom: 1) które są bezdomne albo pozostają w trudnych warunkach mieszkaniowych, przy czym za trudne warunki mieszkaniowe uznaje się zamieszkiwanie w lokalu, w którym na osobę przypada nie więcej niż 6m2 powierzchni mieszkalnej, a także zamieszkiwanie w pomieszczeniach nienadających się na stały pobyt ludzi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Stosownie do § 22 ust. 2 pkt 5 lit. b ww. uchwały, przy rozpatrywaniu wniosków osób należy poddać wnikliwej analizie warunki mieszkaniowe wstępnych, zstępnych, współmałżonka wnioskodawcy lub osoby pozostającej we wspólnym pożyciu i uwzględnić możliwość zamieszkania wnioskodawcy w tych lokalach. Natomiast w myśl § 24 ust. 1 uchwały, wnioski zaopiniowane przez Komisję rozpatruje zarząd dzielnicy, który rozstrzyga o zakwalifikowaniu i umieszczeniu wnioskodawcy na liście osób oczekujących na najem lokalu. Ostatni przywołany przepis jest przepisem kompetencyjnym, natomiast przepis § 22 ust. 2 pkt 5 lit. b uchwały, choć umieszczony w rozdziale "tryb rozpatrywania i załatwienia wniosków o zawarcie umowy najmu lokali oraz sposób poddania tych spraw kontroli społecznej", jest przepisem o charakterze materialnym, mogącym stanowić podstawę wydanego rozstrzygnięcia. Jest to jednak możliwe wówczas, gdy jak w sprawie niniejszej, informacje uzyskane w toku analizy okoliczności wyszczególnionych w § 22 ust. 2 pkt 5 lit. b uchwały, uzasadnią odmowę. Wynikający z § 22 ust. 2 ww. uchwały nakaz poddania wnikliwej analizie podanych w tym przepisie okoliczności, pozostaje w korelacji z zawartą w art. 7 K.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, z której wynika dla organu nakaz podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Wnikliwa analiza, do przeprowadzenia której obowiązany jest organ, powinna polegać na "sumiennym zgłębianiu, docieraniu do sedna rzeczy, dociekliwości" (por. Słownik języka polskiego pod red. M. Szymczak, PWN 1983, hasło "wnikliwie"). Organ zobowiązany jest zatem do zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. W przedmiotowej sprawie, jak wynika z uzasadnienia skarżonej uchwały, podstawę odmowy zakwalifikowania wniosku skarżących stanowiła okoliczność, iż warunki mieszkaniowe matki skarżącego B. O. zamieszkałej z mężem w lokalu 2 pokojowym o powierzchni mieszkalnej 27,40 m2 i powierzchni użytkowej 37,70 m2 umożliwiają zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych również skarżącego. Odnosząc się do argumentacji organu zawartej w skarżonej uchwale, zdaniem Sądu, nie pozwala ona na uznanie, że jest wynikiem wnikliwej analizy przesłanki z § 22 ust. 2 pkt 5 lit. b uchwały, tj. "możliwości zamieszkania" skarżącego w mieszkaniu matki i ojczyma. W ocenie Sądu przesłanka "możliwości zamieszkania" nie oznacza jedynie nakazu uwzględnienia przy ocenie jej występowania metrażu powierzchni mieszkaniowej i wcześniejszego wspólnego zamieszkania w lokalu nr[...] przy ul. [...] w [...], na co wyłącznie powołał się organ w uzasadnieniu, ale również uwzględnienia uwarunkowań np. interpersonalnych czy społecznych. W okolicznościach przedmiotowej sprawy skarżący sygnalizował, że ojczym nie wyraża zgody na jego zamieszkanie, z uwagi na wcześniejsze konflikty, nadto, że jeden pokój jest pokojem przejściowym, co niewątpliwie utrudnia wspólne zamieszkanie. Zabrakło również, na co trafnie zwrócił uwagę pełnomocnik skarżącego, jakichkolwiek ustaleń i rozważań w kwestii stanu zdrowia matki i ojczyma skarżących pomimo licznej dokumentacji medycznej i orzeczenia o stopniu niepełnosprawności złożonych do akt postępowania. Kwestie te nie zostały przez organ wyjaśnione. Nie jest wprawdzie tak, że brak takiej zgody automatycznie eliminuje możliwość powołania się na przesłankę z § 22 ust. 2 pkt 5 lit. b ww. uchwały, ale nie do zaakceptowania jest też sytuacja, w której organ nie bada i nie rozważa możliwości realnego zamieszkiwania osób ubiegających się o najem lokalu w lokalu będącym w dyspozycji osób wskazanych w uchwale. Przed wydaniem skarżonej uchwały należało przeprowadzić ocenę możliwości zamieszkania skarżącego we wskazanym lokalu poprzez chociażby zwrócenie się do ośrodka pomocy społecznej o wydanie opinii w tej kwestii (§ 22 ust. 3 ww. uchwały) i przeprowadzenia oględzin tegoż lokalu i ustalenia czy istnieje tam możliwość umieszczenia dodatkowego łóżka i wygospodarowania miejsca na zamieszkanie jeszcze jednej osoby, a nie poprzestać na gołosłownym powoływaniu się na taką możliwość. Organ pominął też okoliczność, że skarżący nie posiada tytułu prawnego do jakiegokolwiek lokalu, nie jest nigdzie zameldowany. W realiach rozpoznawanej sprawy organ uznając, że skarżący może zamieszkać w lokalu zajmowanym przez matkę i ojczyma, nie rozważył uwarunkowań rodzinnych skarżącego, a wynikających m.in. z podnoszonego konfliktu pomiędzy skarżącym a ojczymem. Okoliczność ta została całkowicie pominięta przez organ, a jest ona dla oceny możliwości zamieszkania skarżącego bardzo istotna. Uwzględniając powyższe Sąd ocenił, że ustalony w sprawie stan faktyczny niesie w sobie cechy dowolności, co prowadzi do wniosku, że naruszona została zasada dochodzenia do prawdy obiektywnej. Konkludując Sąd stwierdza, iż zaskarżona uchwała została wydana z istotnym naruszeniem przepisów procesowych zawartych w uchwale Nr LVI 11/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. Organ bowiem, podejmując rozstrzygnięcie o niezakwalifikowaniu i nieumieszczeniu skarżącego na liście osób oczekujących na najem lokalu, nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący i wnikliwy całego istotnego w sprawie materiału dowodowego, nie czyniąc istotnych dla przyjętej podstawy prawnej ustaleń faktycznych. Przeciwnie, stanowisko organu zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały wskazuje na pobieżną i wybiórczą ocenę okoliczności faktycznych, co przeczy dyspozycji zawartej w § 22 ust. 2 uchwały. Powyższy sposób załatwienia sprawy nie spełnia także standardów obowiązujących w państwie prawa. Choć Zarząd Dzielnicy [...] prowadząc postępowanie w przedmiotowej sprawie był zobowiązany stosować przepisy procesowe zawarte w ww. uchwale, to jednak organ władzy publicznej nie powinien tracić z pola widzenia zasad prawnych określonych w art. 6 i 7 K.p.a. Przepisy te stanowią, iż organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, a w toku postępowania stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Tych zasad w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie respektowano. W tym stanie rzeczy zaskarżona uchwała nie mogła ostać się w obrocie prawnym. Rozpatrując sprawę ponownie organ weźmie pod uwagę dokonaną powyżej ocenę prawną. W konsekwencji, mając na względzie procesowe i materialne przepisy uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r., w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości ustali, czy skarżący spełnia przesłanki do zawarcia umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu miasta biorąc też pod uwagę przesłanki zawarte w § 14 ust 1 pkt 6 uchwały. Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.