II SA/Wa 1579/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak (spr.), , Protokolant starszy specjalista Bogumiła Kobierska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2025 r. sprawy ze skargi [...] w [...] na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w [...] z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie nakazania wypłaty świadczenia ze stosunku pracy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymany nią w mocy nakaz Inspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w [...] z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...]; 2. zasądza od Okręgowego Inspektora Pracy w [...] na rzecz [...] w [...] kwotę 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa Lokatorsko-Własnościowa w [...] (dalej, jako: skarżąca lub Spółdzielnia) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w [...] (dalej, jako: organ lub OIP) z dnia [...] sierpnia 2024 r. utrzymującą w mocy nakaz Inspektora pracy z dnia [...] czerwca 2024 r. w przedmiocie wypłaty pracownikowi świadczenia ze stosunku pracy tj. należnej premii jednorazowej w kwocie 400 zł netto. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że Inspektor pracy w wyniku kontroli przeprowadzonej w [...] Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko - Własnościowej z siedzibą w [...] wydał w dniu 20 czerwca 2024 r. w trybie art. 11 pkt 7 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2024 r. poz. 97, dalej, jako: ustawa o PIP), nakaz zawierający jedną decyzję. W decyzji pkt 1 nakazu Inspektora pracy nakazano pracodawcy "Wypłacić byłemu pracownikowi J.S. należną premię jednorazową w kwocie 400,00 zł netto". Decyzja pkt 1 nakazu inspektora pracy podlegała natychmiastowemu wykonaniu na mocy art. 11 pkt 7 ustawy o PIP. Od powyższego nakazu Spółdzielnia odwołała się. OIP zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy ww. decyzję z dnia [...] czerwca 2024 r. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwołał się do art. 1 i art. 11 ust. 7 ustawy o PIP, a także art. 94 pkt 5, art. 85 § 2 i art. 86 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. 2023 r. poz. 1465) i wskazał, że przepisy zawarte w Kodeksie pracy, w sposób jasny i precyzyjny określają obowiązki pracodawcy stanowiąc, iż jest on obowiązany w szczególności do terminowego i prawidłowego wypłacania wynagrodzenia oraz innych świadczeń przysługujących pracownikom. W ocenie organu w analizowanym przypadku "innym świadczeniem przysługującym pracownikowi" jest należna premia jednorazowa w kwocie 400 zł netto. Przedmiotowe świadczenie zostało przyznane na podstawie uchwały Nr [...] z dnia [...] listopada 2023 r. Zarządu [...] Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko - Własnościowej w [...] w sprawie: przyznania premii jednorazowej dla pracowników [...]SML-W. W uchwale określono precyzyjnie wysokość premii jednorazowej, a także warunki i kryteria jej przyznania. Zgodnie z postanowieniami zawartymi w uchwale, Zarząd działając na podstawie § 96 ust. 2 Statutu podjął decyzję o przyznaniu premii jednorazowej dla pracowników zatrudnionych w Spółdzielni w kwocie: 800 zł netto w przeliczeniu na etat dla pracowników zatrudnionych na dzień 31 sierpnia 2023 r., których umowa o pracę jest aktywna na dzień wypłaty tj. 17 listopada 2023 r., 400 zł netto w przeliczeniu na etat dla pracowników zatrudnionych od dnia 1 września 2023 r., których umowa o pracę jest aktywna na dzień wypłaty tj. 17 listopada 2023 r. W związku z powyższym niewątpliwie decyzja zawarta w nakazie Inspektora pracy z dnia [...] czerwca 2024 r. wydana została w celu realizacji obowiązku jaki ciąży na pracodawcy. Dalej organ podniósł, że odwołanie złożone przez Spółdzielnię zawiera argumentację opartą na braku aktualnych badań lekarskich pracownika – J.S. i stanowiska, że w związku z tym pracownik nie został dopuszczony do świadczenia pracy, a co za tym idzie jego umowa o pracę nie była aktywna na dzień 17 listopada 2023 r. Organ zauważył jednak, że dokumentacja pracownicza tj. m. in. świadectwo pracy, a także postanowienie Sądu Rejonowego w [...] [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych (sygn. akt [...]) - potwierdzają zatrudnienie J.S. na dzień 17 listopada 2023 r. W świetle tych informacji, a także argumentów wskazanych w odwołaniu należy stwierdzić, że w analizowanym stanie faktycznym nie występuje "sporność" co do kwestii prawa J.S. do jednorazowej premii wskazanej w zaskarżonej decyzji. Bezsporne świadczenie to takie świadczenie, które jest niekwestionowane co do zasad przyznania i wysokości przez pracodawcę - w tym przypadku wysokość premii jednorazowej została precyzyjnie określona, a kryteria jej przyznania zostały jasno i wyraźnie opisane w uchwale z dnia [...] listopada 2023 r. Zarządu [...] Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko - Własnościowej w [...] w sprawie: przyznania premii jednorazowej dla pracowników [...]SML-W. W związku z tym zasadnym jest stwierdzenie, że wydanie przez Inspektora pracy nakazu zapłaty przez pracodawcę wynagrodzenia lub innego świadczenia jest możliwe w sytuacji gdy zarówno prawo do tego świadczenia oraz sposób ustalenia jego wysokości nie budzą jakichkolwiek wątpliwości. Takie "bezsporne świadczenie" może stanowić przedmiot decyzji płacowej, jaką wydaje inspektor pracy. Zdaniem organu w niniejszej sprawie "innym świadczeniem" przysługującym pracownikowi w rozumieniu powołanego art. 11 pkt 7 ustawy o PIP jest premia jednorazowa ze stosunku pracy przyznana przez pracodawcę. W tej sytuacji do obowiązków Inspektora pracy należało wydać nakaz w sprawie wypłacenia należnego, a nie wypłaconego świadczenia ze stosunku pracy uprawnionemu pracownikowi. W przypadku niespełnienia przez pracodawcę podstawowego obowiązku jakim jest wypłacanie wynagrodzenia za pracę, a także innych świadczeń należnych ze stosunku pracy (w tym przypadku jednorazowej premii) - nakazanie wypłacenia określonych kwot należy do sfery obowiązków, a nie tylko uprawnień organów Państwowej Inspekcji Pracy. Nakaz Inspektora pracy znajduje uzasadnienie faktyczne w ustaleniach kontrolnych potwierdzonych protokołem z kontroli wraz z załącznikami, sporządzonym zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie wymogami. Z tym rozstrzygnięciem Spółdzielnia nie zgodziła się i wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. całkowity brak merytorycznego rozpatrzenia odwołania, brak odniesienia do stanu faktycznego sprawy poprzez ograniczenie się do standardowych oczywistych stwierdzeń, iż pracodawca obowiązany jest do terminowej wypłaty wynagrodzenia; 2. błędne odniesienie się li tylko do stanu zatrudnienia, podczas gdy uchwała zarządu Spółdzielni o przysługiwaniu premii dla pracowników, stanowi o jej przysługiwaniu dla pracowników, których umowy o pracę były aktywne na dzień 17 listopada 2023 r., a nie tylko o zatrudnionych, przez co organ ograniczając się do pojęcia zatrudnienia, nie odróżniając przy tym pojęcia "zatrudnienia" z pojęciem "aktywna umowa o pracę", nie poczynił ustalenia, że o ile zatrudnienie było, to umowa o pracę nie była aktywna gdyż nie świadczył on w tym czasie pracy, nie otrzymał wynagrodzenia z uwagi na brak ważnych badań okresowych; 3. nadanie decydującej mocy postanowieniu Sądu Rejonowego w [...] Wydział Pracy z [...] października 2023 r., bez żadnego ustalenia i analizy w zakresie faktu braku świadczenia pracy w okresie wskazanym w postanowieniu tj. od 10 listopada do 4 grudnia 2023 r., jego przyczyn, co sprowadziło organ do błędnego uznania, iż umowa o pracę była aktywna na dzień 17 listopada 2023 r. (choć można się tego tylko domyślać bo organ operuje pojęciem zatrudnienia); 4. bezpodstawne i zupełnie niezrozumiałe stwierdzenia o braku występowania "sporności" co do kwestii prawa J.S. do wypłaty premii, albowiem oczywistym jest, iż skarżący kwestionuje prawo do wypłaty i już sam fakt złożenia odwołania świadczy o sporności tej kwestii; 5. brak analizy i odniesienia się do kwestii, iż J.S. został skierowany w dniu 14 listopada 2023 r. przez pracodawcę na badania okresowe i wykonywał je do dnia 4 grudnia 2023 r. co ma znaczący wpływ na dokonane rozstrzygnięcie, albowiem analiza kwestii ważności i konieczności wykonania badań prowadziłaby do uznania, iż w dniu 17 listopada 2023 r. umowa o pracę J.S. nie była aktywna; 6. brak poczynienia ustaleń w kwestii ważności badań okresowych J.S., podczas gdy prawidłowa analiza i interpretacja art. 12a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 i innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, pozwala na uznanie, iż ważność jego corocznych badań okresowych wygasła w dniu 18 listopada 2022 r., oraz pomijając przy tym fakt, iż w okresie stanu epidemii wszyscy pracownicy spółdzielni mieli wykonywane badania; 7. naruszenie art. 229 § 4 Kodeksu pracy - poprzez uznanie, choć nie ujęte w uzasadnieniu decyzji, że pracownik może świadczyć pracę nie posiadając ważnych okresowych badań lekarskich dopuszczających go do pracy; 8. naruszenie art. 80 Kodeksu pracy poprzez uznanie, choć nie ujęte w uzasadnieniu decyzji, że pracownik winien otrzymywać wynagrodzenie za pracę nie wykonaną, albowiem J.S. w okresie od 10 listopada do 4 grudnia 2023 r. nie świadczył pracy, a żaden przepis prawa, w tym przepis art. 229 § 3 Kodeksu pracy nie przewiduje aby za czas niewykonywania pracy miał on zachowane prawo do wynagrodzenia. W uzasadnieniu skargi przedstawiono argumentację na poparcie stawianych zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się dodatkowo do zarzutów skargi organ podniósł, że Sąd Rejonowy w [...] [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w postanowieniu z [...] października 2023 r. (sygn. akt [...]) postanowił na podstawie art. 7555 § 1 K.p.c. udzielić zabezpieczenia poprzez nakazanie pozwanej [...] Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko - Własnościowej z siedzibą w [...] dalsze zatrudnianie powoda J.S. do czasu prawomocnego zakończenia postępowania. W postanowieniu z dnia [...] października 2023 r. (sygn. akt [...]), Sąd rozstrzygnął wątpliwość co do treści postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] października 2023 r. w sprawie sygn. akt [...] wyjaśniając, ze datą początkową dalszego zatrudniania powoda J.S. przez pozwaną [...] Spółdzielnię Mieszkaniową Lokatorsko - Własnościową z siedzibą w [...] jest data zgłoszenia przez niego gotowości niezwłocznego podjęcia pracy, dokonanego w ciągu 7 dni od daty doręczenia postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia, tj. 10 listopada 2023 r. Skarżący poczynił zarzut organowi, iż ten przy rozpatrywaniu odwołania od decyzji "nadał decydującą moc Postanowieniu Sądu Rejonowego w [...] Wydział Pracy z [...].10.2023 r.". W ocenie organu takie działanie jest jak najbardziej zasadne. Organy kontroli zobowiązane są do przestrzegania przepisów prawa i uwzględniania rozstrzygnięć sądów. Organ podkreślił, że sama skarżąca potwierdziła zatrudnienie J.S. na dzień 17 listopada 2023 r. twierdząc: "Ponieważ Sąd uznał, iż początkową datą zabezpieczenia jest 10 listopada 2023 r. przeto pracodawca musiał zaakceptować to orzeczenie i tak też podał w świadectwie pracy". Skarżąca wykonując postanowienie Sądu Rejonowego w [...] [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych (sygn. akt [...]) potwierdziła w sprostowanym świadectwie pracy wystawionym w dniu 21 lutego 2024 r. - zatrudnienie J.S. w okresie od 10 listopada 2023 r. do 9 stycznia 2024 r. Przepisy prawa pracy nie posługują się pojęciem "aktywna umowa o pracę", natomiast w art. 3 Kodeksu pracy jest jasno i wyraźnie określone, że pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. Nie ma w powszechnie obowiązujących przepisach prawa rozgraniczenia: na aktywną umowę o pracę i nieaktywną umowę o pracę, gdyż w świetle przepisów prawa pracy dana osoba albo jest pracownikiem danego zakładu pracy albo nie jest pracownikiem tego zakładu pracy. Ponadto skarżący skupił się na kwestii badań lekarskich, a nie wziął pod uwagę powszechnie obowiązujących przepisów prawa, a także przepisów wewnątrzzakładowych regulujących kwestie wypłaty świadczeń ze stosunku pracy tj. uchwały z dnia 9 listopada 2023 r. Zarządu [...] Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko - Własnościowej w [...] w sprawie: przyznania premii jednorazowej dla pracowników [...]SML-W. W tej uchwale określono precyzyjnie wysokość premii jednorazowej, a także warunki i kryteria jej przyznania, które zostały spełnione w przypadku J.S.. Zarzut dotyczący braku ważnych badań lekarskich jest istotny z uwagi na bezpieczeństwo i higienę pracy, jednakże w kontekście braku wypłaty należnej premii jednorazowej, a także zapisów w świadectwie pracy z 21 lutego 2024 r. i orzeczenia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] października 2023 r. w sprawie sygn. akt [...] - nie stanowi, zdaniem organu, argumentu, że J.S. nie spełnił kryteriów do nabycia prawa do premii jednorazowej. W piśmie procesowym z dnia 16 października 2024 r. Spółdzielnia wskazała, że decydującym dla przyznania premii uznaniowej nie był fakt zatrudnienia ale ujęty w uchwale zapis "aktywna umowa o pracę". Dotyczyło to więc pracowników świadczących pracę na dzień 17 listopada 2023 r. bądź jej nie świadczących ale zachowujących na ten dzień prawo do wynagrodzenia lub innych świadczeń (np. chorobowych). Wypłata premii nie obejmowała więc osób przebywających na urlopach np. wychowawczych czy bezpłatnych, mimo posiadania statusu pracownika. Brak kodeksowego określenia pojęcia "aktywnej umowy o pracę" nie jest podstawą do uwzględnienia stanowiska organu albowiem to pracodawca określa warunki przyznania premii jak to uczynił w tej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 10 pkt 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy, do zadań Państwowej Inspekcji Pracy należy między innymi nadzór i kontrola przestrzegania przepisów prawa pracy, w szczególności przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy, przepisów dotyczących stosunku pracy, wynagrodzenia za pracę i innych świadczeń wynikających ze stosunku pracy, czasu pracy, urlopów, uprawnień pracowników związanych z rodzicielstwem, zatrudniania młodocianych i osób niepełnosprawnych. W punkcie 7 lit. a tego artykułu wskazano, że do zadań PIP należy podejmowanie działań polegających na zapobieganiu i ograniczaniu zagrożeń w środowisku pracy, a w szczególności badanie okoliczności i przyczyn wypadków przy pracy oraz kontrola stosowania środków zapobiegających tym wypadkom. W myśl art. 11 pkt 7 ustawy o PIP w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa pracy lub przepisów dotyczących legalności zatrudnienia właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy są uprawnione odpowiednio do nakazania pracodawcy wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innego świadczenia przysługującego pracownikowi; nakazy w tych sprawach podlegają natychmiastowemu wykonaniu. Stosowanie do art. 33 ust. 1 ustawy o PIP w wyniku ustaleń dokonanych w toku kontroli właściwy inspektor pracy: 1) wydaje decyzje, o których mowa w art. 11 pkt 1-4 i pkt 6-7 oraz art. 11a; 2) kieruje wystąpienia i wydaje polecenia, o których mowa w art. 11 pkt 8 i art. 11b; 3) wnosi powództwa oraz wstępuje do postępowania w sprawach, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 11; 4) podejmuje inne działania, jeżeli prawo lub obowiązek ich podjęcia wynika z odrębnych przepisów. Ustaleniu stanu faktycznego w zakresie przestrzegania prawa pracy, w szczególności przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy oraz udokumentowaniu dokonanych ustaleń, służy postępowanie kontrolne, przeprowadzane u pracodawców według zasad określonych w rozdziale IV-tym ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, dotyczącym postępowania kontrolnego. Przepis art. 12 ustawy wyraźnie stanowi, że w postępowaniu przed organami Państwowej Inspekcji Pracy przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się w sprawach nieuregulowanych w ustawie bądź przepisach wydanych na jej podstawie albo w przepisach szczególnych. Z art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy o PIP wynika natomiast jednoznacznie, że podstawą wydania decyzji, o których mowa w art. 11 pkt 1-4 i pkt 6-7 oraz art. 11a, są ustalenia dokonane w toku kontroli, które - jak wskazuje art. 31 ust. 1, poza wyjątkiem określonym w ust. 10, a dotyczącym decyzji ustnych i poleceń - dokumentowane są formie protokołu. Przewidziany w art. 11 pkt 7 ustawy o PIP nakaz wypłaty wynagrodzenia oraz innych świadczeń należnych pracownikowi wydawany jest przez właściwego inspektora pracy celem urzeczywistnienia obowiązku pracodawcy wynikającego z przepisów prawa pracy, w szczególności z art. 94 pkt 5 Kodeksu pracy, zgodnie z którym pracodawca jest obowiązany terminowo i prawidłowo wypłacać wynagrodzenie. W sytuacji, więc ustalenia, w toku kontroli, naruszenia tegoż obowiązku, właściwy inspektor pracy w myśl art. 33 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 11 pkt 7 ustawy o PIP wydaje nakaz (decyzję), o którym mowa w art. 11 pkt 7. Zadaniem takiego aktu jest więc wymuszenie na pracodawcy wypełnienia ciążącego na nim z mocy ustawy obowiązku wypłaty pracownikowi wynagrodzenia i tych jego elementów, które są z nim związane. Inspektor pracy wydając nakaz wypłaty wynagrodzenia nie rozstrzyga jednak o roszczeniu pracownika, bowiem w tym zakresie kompetencje ma sąd powszechny. Nakaz nie stanowi też podstawy dla pracownika do uruchomienia postępowania egzekucyjnego w ramach egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym. Istota nakazu wypłaty wynagrodzenia sprowadza się natomiast do skłonienia pracodawcy, aby ten wypełnił ciążący na nim obowiązek względem pracownika wówczas, gdy obowiązek ten jest wymagalny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca 2006 r., sygn. akt I OSK 1400/05). Wynagrodzenie lub inne świadczenie objęte nakazem musi być należne, a prawo do nich nie może budzić wątpliwości. W odmiennej sytuacji jedynym właściwym organem kompetentnym do weryfikacji spornych roszczeń ze stosunku pracy byłby sąd powszechny, gdyż inspektor pracy wydając nakaz wypłaty wynagrodzenia nie rozstrzyga o roszczeniu pracownika (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 15 czerwca 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 1570/15). Innymi słowy - aby nakaz wypłaty należnego świadczenia przysługującego pracownikowi mógł zostać wydany, obowiązek objęty nakazem musi być wymagalny i bezsporny. Gdyby zasadność wypłaty świadczeń budziła wątpliwości, jedynym organem kompetentnym do weryfikacji spornych roszczeń ze stosunku pracy jest sąd powszechny (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 lutego 2014 r. sygn. akt III SA/Gd 1063/13, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 22 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Bd 802/12). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać trzeba, iż kwestia wypłaty pracownikowi J.S. przez skarżącą Spółdzielnię świadczenia ze stosunku pracy tj. należnej premii jednorazowej w kwocie 400 zł netto – była sporna. Spółdzielnia bowiem przez cały tok postępowania kwestionuje prawo pracownika do tego świadczenia. Argumentacja Spółdzielni przedstawiona w odwołaniu od nakazu Inspektora pracy z dnia 20 czerwca 2024 r. oraz w skardze do sądu administracyjnego nie pozostawia wątpliwości. Skarżąca ewidentnie wskazuje, iż pracownik J.S. nie spełniał warunków przewidzianych w uchwale z dnia 9 listopada 2023 r. do przyznania premii jednorazowej i z tego powodu świadczenia tego nie otrzymał. Tymczasem, jak już wyżej wskazano, wynagrodzenie lub inne świadczenie objęte nakazem musi być należne, a zatem prawo do nich nie może budzić wątpliwości (np. świadczenie naliczono lecz nie wypłacono, prawo do niego wynika wprost z przepisów prawa). W sytuacji więc gdy świadczenie budziło kontrowersje, to jedynym organem kompetentnym do weryfikacji spornych roszczeń ze stosunku pracy był sąd powszechny. Z powyższych względów, brak było podstaw do nakazania Spółdzielni przez Inspektora pracy wypłaty pracownikowi świadczenia ze stosunku pracy tj. należnej premii jednorazowej w kwocie 400 zł netto. Wadliwości tej nie dostrzegł Okręgowy Inspektor Pracy w [...] wydając zaskarżoną decyzję. Inspektor pracy wydając zaskarżony nakaz wadliwie zastosował ten środek prawny albowiem de facto rozstrzygnął spór pomiędzy pracodawcą, a pracownikiem ze stosunku pracy. Z tego powodu zaskarżoną decyzję oraz utrzymany nią nakaz inspektora pracy z dnia 20 czerwca 2024 r. uznać należało za wydane z naruszeniem art. 11 pkt 7 w zw. z art. 33 usta. 1 pkt 1 ustawy o PIP i jako takie wyeliminować z obrotu prawnego. Powtórzenia i podkreślenie wymaga, że w sytuacji gdy świadczenie budziło kontrowersje, to jedynym organem kompetentnym do weryfikacji spornych roszczeń ze stosunku pracy był sąd powszechny. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki S ad Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 20024 r. poz. 935 ze zm.). Rozstrzygnięcie o kosztach oparte zostało o art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powołanej ustawy. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni ocenę prawną zaprezentowaną w niniejszym wyroku.