II SA/Wa 1580/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 21 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H.D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H.D. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia - Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie H.D. uczynił postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. W skardze na powyższe postanowienie H.D. wniósł o wstrzymanie jego wykonania. W uzasadnieniu wniosku skarżący powołał się na niebezpieczeństwo utraty posiadanej broni (konieczność je zbycia) oraz na spowodowanie trudnego do odwrócenia skutku w postaci obowiązku złożenia broni do depozytu i ponoszenia, związanych z tym, wysokich kosztów. Skarżący wywiódł bowiem, że nieuwzględnienie wniosku o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia pozwoli właściwemu organowi Policji na cofnięcie pozwolenia na broń, a tym samym doprowadzi do powstania tych dwóch, wyżej opisanych skutków. Skarżący wskazał przy tym, że Komendant Główny Policji, w sposób niedopuszczalny, przedstawił taki kierunek rozstrzygnięcia sprawy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, co czyni złożony wniosek tym bardziej zasadnym. W odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Policji, powołując się m.in. na postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2006 r., sygn. akt I FZ 281/06, podniósł, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia jest niezasadny. Uzasadniając tak zajęte stanowisko procesowe organ podniósł, iż zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej jest możliwe w stosunku do tych tylko aktów, które podlegają wykonaniu – powodują taki stan w rzeczywistości, który jest zgodny z ich treścią. Takiej zaś cechy, jak wyjaśnił dalej Komendant, nie posiadają ani akty administracyjne odmowne, ani też większość rozstrzygnięć proceduralnych, ponieważ akty te, z uwagi na swój charakter prawny, nie mogą w sposób ostateczny kształtować ani uprawnień, ani też obowiązków stron postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 ppsa, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W dalszej konsekwencji oznacza to zatem, że instytucja wstrzymania zaskarżonego aktu – jako gwarancja procesowa stron i uczestników postępowania – może dotyczyć tylko tej kategorii aktów, których wykonanie mogłoby wywołać te dwa, ściśle unormowane skutki. Innymi słowy, zastosowanie tej instytucji możliwe jest tylko wobec tych aktów, które podlegają wykonaniu. W niniejszej sprawie przedmiotem wniosku o wstrzymanie skarżący uczynił postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, które to postanowienie, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie, nie podlega wykonaniu. Z tego też powodu nie może ono w żaden sposób wywołać tych dwóch, kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa. Toteż nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, wedle którego postanowienie sądu administracyjnego o wstrzymaniu wykonania postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego będzie miało tożsamy skutek z postanowieniem organu Policji o zawieszeniu postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń i w rezultacie zapewni stronie ochronę przed niekorzystnymi skutkami związanymi z decyzją pozbawiającą ją prawa do posiadania broni. W tym zakresie skarżący nie dostrzegł bowiem, że to nie postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego może wywołać tego rodzaju skutki, ale ewentualna, niekorzystna dla skarżącego decyzja administracyjna. Wobec tego oczywistym jest, że postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, mające ze swej istoty charakter incydentalny i ściśle procesowy, nie może, i to nawet pośrednio, wywołać skutków prawnych zastrzeżonych dla decyzji administracyjnej (vide art. 22 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 576). O ile zatem wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania aktu mógłby dotyczyć takiej właśnie decyzji, to bez wątpienia nie może on odnieść postulowanego przez skarżącego skutku wobec postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego. Odnosząc się natomiast do pozostałych argumentów uzasadnienia wniosku, należało zauważyć, że przesłanki określone w przywołanym powyżej przepisie skarżący powiązał w tej części uzasadnienia także z wadliwym, jego zdaniem, uzasadnieniem zaskarżonego postanowienia. To z kolei oznacza, że zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania skarżący połączył z postawionymi w skardze zarzutami. W tej zaś sytuacji, rozpoznanie wniosku o wstrzymanie pod kątem zasadności zarzutów skargi, czyli przyszłego rozstrzygnięcia sprawy, byłoby na tym etapie postępowania przedwczesne i niedopuszczalne. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w postanowieniu.