II SA/Wa 1610/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska, Sędziowie WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Iwona Maciejuk, Protokolant sekretarz sądowy Marcin Borkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi A.P. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy poparcia wniosku o przedstawienie do tytułu naukowego profesora nauk humanistycznych oddala skargę. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, zwana dalej CKSiT, w dniu [...] maja 2017 r. wydała decyzję nr [...], mocą której utrzymała w mocy uchwałę Rady Wydziału Filozofii i Socjologii [...]z dnia [...] stycznia 2015 r. odmawiającą poparcia wniosku A. P. o nadanie tytułu naukowego profesora nauk humanistycznych. Wskazana decyzja CKSiT została wydana na podstawie art. 27 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2003 r., nr 65, poz. 595 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż Rada Wydziału Filozofii i Socjologii [...]uchwałą z dnia [...] stycznia 2015 r. odmówiła poparcia wniosku o nadanie tytułu naukowego profesora nauk humanistycznych dr hab. A. P.. Strona złożyła w terminie odwołanie od ww. uchwały. Podniosła zarzuty dotyczące trybu procedowania o nadanie tytułu profesora oraz braku powołania dodatkowego recenzenta. Sekcja Nauk Humanistycznych i Społecznych w dniu [...] kwietnia 2017 r., po zapoznaniu się z odwołaniem, treścią dwóch negatywnych recenzji, po dyskusji, w tajnym głosowaniu odmówiła poparcia tego odwołania (wynik głosowania: za uwzględnieniem - 1 głos, przeciw - 44 głosy, wstrzymujących się - 0 głosów). Prezydium Centralnej Komisji na posiedzeniu w dniu [...] maja 2017 r. po zapoznaniu się z treścią odwołania, zebranym materiałem dowodowym, przebiegiem dyskusji na posiedzeniu właściwej Sekcji odmówiło jego uwzględnienia i utrzymało w mocy negatywną uchwałę Rady Wydziału z dnia [...] stycznia 2015 r. (wynik tajnego głosowania: za uwzględnieniem - 0 głosów, przeciw - 11 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów). Organ podkreślił, iż Sekcja Nauk Humanistycznych i Społecznych powołała dwu niezależnych recenzentów (spoza Centralnej Komisji), z których udziałem przedyskutowano treść odwołania. Recenzenci powtórzyli wszystkie wcześniejsze zarzuty podnoszone w postępowaniu przed Radą Wydziału. W ocenie organu postępowanie przebiegało zgodnie z obowiązującymi przepisami, zawierało jednak nieścisłości odnośnie stawianych wymogów do tytułu profesora. Rada Wydziału, po zapewnieniu Dyrektora instytutu dr hab. M. T., że ten wymóg nie jest absolutnie konieczny przy ubieganiu się o nadanie tytułu profesora, wszczęła postępowanie pomimo braku promotorstwa doktoratu (§20 ust.1 pkt 5 rozporządzenia). Centralna Komisja stwierdziła, że na dzień wszczęcia postępowania o nadanie tytułu profesora A. P. nie wypromowała żadnego doktora. Zaznaczono, że pozytywna konkluzja opinii prof. L. W. ma charakter warunkowy, że kandydatka spełnia warunek posiadania zakończonego promotorstwa doktoratu. Samo otwarcie przewodu doktorskiego na Uniwersytecie [...], gdzie strona pełniła funkcję promotora - kilka miesięcy po złożenia przez nią kompletu dokumentów i wszczęciu postępowania o nadanie tytułu profesora nie sanuje tego braku. Wobec niespełnienia wskazanego warunku również opinia prof. L. W. uznana została za negatywną. Zdaniem organu w niniejszej sprawie nie może być mowy o równoważnym bilansie pozytywnych i negatywnych recenzji. Tak zwana "Profesorska Książka" ma nienaukowy charakter, jest "zlepkiem artykułów", w większości wcześniej drukowanych, posiada szereg powtórzeń, nawet dwustronicowych. Osiągnięcia naukowe winny być poddane dyskusji naukowej w gremiach skupionych wokół znaczących wydawnictw krajowych, a najwartościowsze powinny być przedstawione w wydawnictwach o renomie światowej. Prezydium Centralnej Komisji po własnej analizie recenzji oraz wniosku a także analizie stanowiska Sekcji odmówiło uwzględnienia odwołania. Zdaniem organu wniosek o nadanie tytułu profesora jest przedwczesny. Odwołanie nie zawiera żadnych nowych przekonywujących elementów, które mogłyby być argumentami na rzecz jego poparcia, A. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] maja 2017 r., nr [...]. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 i art. 26 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki poprzez brak zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego sprawy, polegające na braku ustalenia istotnych elementów stanu faktycznego, m.in. trybu rozpoznania sprawy i wymogów stawianych kandydatowi do tytułu profesora, nieuwzględnieniu istotnych treści pozytywnych recenzji, wysnuciu wniosków niewynikających z tych recenzji, - art. 107 § 3 k.p.a., w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych, polegające na lakonicznym i niekonsekwentnym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nieodnoszącym się do zarzutów podniesionych w odwołaniu oraz niewyjaśniającym istotnych kwestii dotyczących trybu postępowania oraz wymogów stawianych kandydatowi do tytułu profesora, - § 23 ust. 1 Statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów oraz art. 8 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącej zapoznania się z aktami sprawy, - art. 8 k.p.a. wskutek naruszenia art. 21 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych w zw. z art. 27 ust. 5 ustawy o stopniach naukowych i art. 36 § 1 k.p.a. polegające na niewydaniu decyzji w terminie 6 miesięcy od dnia otrzymania odwołania oraz niepoinformowanie skarżącej o przedłużeniu terminu i przyczynach przedłużenia terminu załatwienia sprawy. Skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 26 ustawy o stopniach naukowych w zw. z art. 33 ust 2 ustawy o zmianie ustawy — Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz o zmianie niektórych innych ustaw, poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że skarżąca nie spełniła wymagań dla uzyskania tytułu naukowego profesora. Mając powyższe na względzie, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją uchwały Rady Wydziału Filozofii i Socjologii [...]oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zdaniem skarżącej ze wskazanych jako podstawę wydania decyzji przepisów (art. 27 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 21 ust. 2 u.s.n.t.n.) można wnioskować, że zastosowano normy ustawy w brzmieniu po nowelizacji. Jednak w niniejszej sprawie powołano czterech recenzentów, a nie pięciu, jak wymaga tego art. 27 ust. 3 ustawy w nowym brzmieniu. Zdaniem skarżącej jest to zasadnicza sprzeczność, która rzutuje na dalsze procedowanie. Przepis art. 26 ust. 1 i 3 u.s.n.t.n. w brzmieniu sprzed nowelizacji nie nakłada wprost obowiązku uczestniczenia w charakterze promotora lub recenzenta w przewodach doktorskich, tak jak czyni to art. 26 ust. 1 pkt 3 u.s.n.t.n. w brzmieniu po nowelizacji. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniósł się co do kwestii odbycia stażów naukowych i prowadzenia prac naukowych w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych, czego od kandydata na profesora wymaga art. 26 ust. 1 pkt 4 ustawy o stopniach naukowych w nowym brzmieniu. W żadnym z udostępnionych stronie dokumentów nie było informacji, w jakim reżimie prawnym prowadzone było postępowanie. Zdaniem skarżącej organ dowolnie i niekonsekwentnie miesza regulacje z dwu różnych wersji ustawy. Powyższe doprowadziło do zdyskredytowania jednoznacznie pozytywnej recenzji prof. L. W.. Organ w uzasadnieniu decyzji nie wspomniał o recenzji prof. B. K., której poglądy w żaden sposób nie zostały skonfrontowane z treścią recenzji negatywnych. Ponadto, zdaniem skarżącej, uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymagań określonych przepisami prawa. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zawarł wyłącznie stwierdzenia natury ogólnej. Nie wskazał, czy i w jaki sposób ocenił udział skarżącej w konferencjach międzynarodowych, publikacje krajowe i zagraniczne, działalność dydaktyczną i propagatorską wykraczającą poza ramy uczelni i prowadzonych w nich zajęć. Centralna Komisja niewłaściwie ustaliła wymagania, które powinny zostać spełnione, aby móc ubiegać się o tytuł naukowy profesora nauk humanistycznych. Brak wypromowania doktoranta błędnie uznał, za brak dyskwalifikujący, pomijając całokształt działalności naukowej. W treści odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Sąd jest władny wzruszyć zaskarżoną decyzję tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa. Jednak nie każde naruszenie prawa przez organ administracji publicznej daje Sądowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) określa, w jakich sytuacjach decyzje podlegają uchyleniu. Przedmiotem skargi do sądu administracyjnego może być wyłącznie decyzja ostateczna (art. 52 P.p.s.a.). Sąd może wprawdzie, uchylając zaskarżoną decyzję, uchylić również decyzję ją poprzedzającą, co nie zmienia faktu, że przedmiotem oceny prawnej Sądu jest przede wszystkim decyzja zaskarżona. Z tego powodu to ta głównie decyzja winna odpowiadać w pełni wymogom nie tylko merytorycznym, ale i proceduralnym. Na wstępie należy wyjaśnić, że postępowanie w sprawach o nadanie tytułu naukowego ma wyjątkowy charakter wynikający ze specyfiki tych spraw. W pierwszej kolejności celowe jest zwrócenie uwagi na zawarte w art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym odesłanie jedynie do odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w dodatku wyłącznie w zakresie nieuregulowanym w ustawie. W konsekwencji, jeżeli ustawa zawiera szczególną regulację, to nie ma podstaw do stosowania w tym zakresie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że niektóre przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w ogóle nie znajdą zastosowania. Na podkreślenie zasługuje przy tym, że w ramach postępowania sądowego nie dochodzi do oceny trafności opinii recenzentów w aspekcie dorobku naukowego kandydata i jego wartości naukowej. W zakresie kognicji sądu administracyjnego pozostaje wyłącznie zbadanie, czy w toku postępowania o nadanie tytułu nie doszło do naruszenia trybu postępowania określonego przepisami ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Aby taka ocena była możliwa, koniecznym jest ustalenie, która wersja przepisów powyższej ustawy miała w sprawie zastosowanie. Pamiętać bowiem należy, że na podstawie ustawy z dnia 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 84, poz. 455 ze zm.), z dniem 1 października 2011 r. zmianie uległo szereg przepisów ustawy o stopniach naukowych, tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Z uwagi na fakt, że wniosek skarżącej został złożony przed 1 października 2013 r., w okolicznościach przedmiotowej sprawy istotny jest przepis art. 33 ust. 2 ww. ustawy z dnia 18 marca 2011 r., będący przepisem przejściowym, który zapewnia zainteresowanym do 30 września 2013 r. możliwość wyboru przepisów, jednocześnie materialonoprawnych i proceduralnych – dotychczasowych albo nowych, według których ma toczyć się postępowanie w ich sprawie. Niewątpliwie mankamentem skarżonej decyzji jest brak wyraźnego wskazania, z jakiej daty przepisy mają zastosowanie w sprawie. Analiza ich treści (przed i po zmianie ustawy) wskazuje, że organ procedował w oparciu o stan prawny sprzed 1 października 2011 r. Za takim stanowiskiem przemawia też okoliczność, że uchwałą Rady Wydziału Filozofii i Socjologii UW z dnia 25 września 2013 r. zostało wszczęte postępowanie o nadanie skarżącej tytułu profesora. Ponadto zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji w petitum i uzasadnieniu organ wskazał na tekst pierwotny ustawy zawarty w Dzienniku Ustaw z 2003 r. Nr 65, poz. 595. W konsekwencji przyjąć należy, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie znalazły przepisy tak materialne, jak i procesowe ww. ustawy wg stanu sprzed 1 października 2011 r., jak również przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskim i habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz. U. Nr 15, poz. 128 ze zm.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie o nadanie tytułu profesora jest dwuetapowe. Pierwszym jego etapem jest postępowanie prowadzone przed radą jednostki organizacyjnej uprawnionej do przeprowadzenia tego postępowania, drugim natomiast postępowanie przed Centralną Komisją. Przepis § 20 ust. 1 ww. rozporządzenia określa szczegółowo dokumenty i informacje, które muszą zostać przedstawione przez osobę, wobec której ma zostać wszczęte postępowanie o nadanie tytułu profesora. Zgodnie z § 20a ust. 1 ww. rozporządzenia rada jednostki organizacyjnej, na podstawie dokumentów, o których mowa w art. 20 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy podejmuje uchwały, określone w art. 27 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy. Stosownie natomiast do art. 27 ust. 3 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym czynności postępowania w sprawach o nadanie tytułu profesora kończą się uchwałami rady w przedmiocie: 1) wszczęcia postępowania o nadanie tytułu profesora; 2) wyznaczenia recenzentów; 3) poparcia wniosku o nadanie tytułu profesora. Rada jednostki organizacyjnej może powołać, spośród jej członków posiadających tytuł profesora, zespół w celu przygotowania wniosków dotyczących czynności postępowania, o których mowa w art. 27 ust. 3 ustawy (§ 22a ww. rozporządzenia), a więc m.in. wniosków co do wszczęcia postępowania o nadanie tytułu profesora. Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że wszczęcie czynności postępowania w sprawie nadania tytułu profesora, nie obliguje rady do podjęcia uchwały o wszczęciu postępowania. Z przepisów nie wynika też, aby rada była związana wnioskami zespołu (komisji), skoro powołanie tego ciała o charakterze opiniodawczym, nie jest obligatoryjne. Charakter i zawartość dokumentów, jakie obowiązana jest przedłożyć osoba pretendująca do tytułu profesora, a których analiza ma stanowić podstawę do podjęcia uchwały o wszczęciu bądź odmowie wszczęcia postępowania o nadanie tytułu profesora, pozwala na uznanie, że na tym etapie procedowania rada ocenia czy zasadniczo przedstawiony dorobek naukowo-badawczy oraz osiągnięcia dydaktyczne spełniają przesłanki z art. 26 ust. 1 ustawy o stopniach i tytułach. W rozpoznawanej sprawie powołanych zostało czterech recenzentów. Dwie recenzje były pozytywne i dwie zdecydowanie negatywne. Ponadto jedna opinia – pomimo pozytywnego wniosku - zawierała szereg argumentów krytycznych (recenzja prof. dr hab. B. K.). Jednoznacznie pozytywna recenzja została sformułowana jedynie przez prof. dr hab. Lecha Witkowskiego, jednakże miała charakter warunkowy związany z brakiem informacji dotyczących wypromowanych doktorów. W oparciu o te cztery recenzje Rada Wydziału Filozofii i Socjologii UW podjęła w dniu [...] stycznia 2015 r. uchwałę o braku poparcia wniosku skarżącej o nadanie tytułu profesora. W rozpatrywanej sprawie Centralna Komisja uzyskała dwie recenzje, (obie opinie jednoznacznie negatywne). Opinie te zostały przedstawione i omówione na posiedzeniu Sekcji Nauk Humanistycznych i Społecznych, która nie poparła wniosku o przedstawienie Prezydentowi RP skarżącej do tytułu profesora nauk humanistycznych. Uchwała Sekcji zaprezentowana została, wraz z argumentacją znajdującą odzwierciedlenie w protokole z [...] kwietnia 2017 r., na posiedzeniu Prezydium Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z [...] maja 2017 r. W głosowaniu tajnym Prezydium postanowiło nie poprzeć wniosku i podjęło uchwałę o odmowie przedstawienia Prezydentowi RP kandydatki do tytułu profesora nauk humanistycznych. W konsekwencji Centralna Komisja po rozpatrzeniu odwołania od uchwały Rady Wydziału Filozofii i Socjologii UW, w dniu [...] maja 2017 r. na podstawie art. 27 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 21 ust 2. ustawy, odmówiła przestawienia skarżącej do tytułu naukowego profesora. W uzasadnieniu Centralna Komisja wskazała, że Sekcja Nauk Humanistycznych i Społecznych powołała dwu niezależnych recenzentów. Recenzje te zostały sporządzone przez prof. dr hab. A. K. (w dniu [...] sierpnia 2015 r.) oraz prof. dr hab. T. J. F. (w dniu [...] maja 2015 r). W opinii prof. A. K. zawarto stanowisko, w myśl którego "odwołanie dr hab. A. P. od decyzji Rady Wydziału Filozofii i Socjologii UW nie jest uzasadnione". Prof. T. J. F. wyraził pogląd, iż jest on "zdecydowanie przeciwny przyjęcia odwołania". Recenzent ten zwrócił uwagę na warunkowość pozytywnej opinii L. W. związaną z brakiem informacji dotyczących wypromowanych doktoratów. Recenzenci powtórzyli wszystkie zarzuty podnoszone w postępowaniu przed Radą Wydziału. Na dzień wszczęcia postępowania Kandydatka nie wypromowała żadnego doktora. Pozytywna konkluzja prof. L. W. ma charakter warunkowy, że Kandydatka spełni warunek posiadania zakończonego promotorstwa doktoratu. Wobec niespełnienia tego warunku uznano i tę opinię za negatywną. Wobec powyższego, organ uznał, że nie może tu być mowy o równoważnym bilansie pozytywnych i negatywnych recenzji. Tzw. profesorska książka ma nienaukowy charakter, jest zlepkiem artykułów, w większości wcześniej drukowanych, posiada szereg powtórzeń. Wniosek o nadanie tytułu profesora Centralna Komisja uznała za przedwczesny. Tak sformułowane uzasadnienie jest, zdaniem Sądu, wystarczające i pozwala prześledzić motywy podjęcia zaskarżonej decyzji. Zwrócić należy też uwagę, iż charakter postępowania przed Centralną Komisją nie jest identyczny jak w przypadku postępowania odwoławczego od decyzji organu administracji publicznej prowadzonego na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Wynika to przede wszystkim ze specyfiki postępowania w sprawie nadania stopni i tytułów naukowych. Komisja, poza oceną legalności zaskarżonej uchwały Rady Wydziału, przeprowadza własne postępowanie, co wynika wprost z art. 35 ww. ustawy, a podejmowana decyzja zapada w głosowaniu tajnym, co powoduje, że również przepisy dotyczące postępowania odwoławczego muszą być stosowane odpowiednio, a nie wprost (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2007 r., I OSK 1661/06, publ. publ. https://cbois.nsa.gov.pl). Odrębność ta to przede wszystkim pominięcie udziału strony w postępowaniu przed Centralną Komisją oraz swoiste postępowanie dowodowe ograniczone tylko co do pewnych środków dowodowych. W postępowaniu przed Centralną Komisją postępowanie dowodowe ogranicza się do uzyskania recenzji oraz stanowisk Sekcji (por. wyrok NSA z 27 października 2006 r., I OSK 192/06, publ. https://cbois.nsa.gov.pl) W rozpoznawanej sprawie Centralna Komisja uzyskała dwie recenzje obydwie jednoznacznie negatywne. Opinie te zostały przedstawione i omówione na posiedzeniu Sekcji Nauk Humanistycznych i Społecznych, która oceniła, że dorobek naukowy skarżącej nie spełnia ustawowych kryteriów, w zakresie osiągnięć znacznie przekraczających wymagania w przewodzie habilitacyjnym. Uchwała Sekcji zaprezentowana została, na posiedzeniu Prezydium Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. Oznacza to, że organ procedował w przedmiotowej sprawie zgodnie z wymogami wynikającymi z ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. W postępowaniu tym powołane w skardze przepisy art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. nie mogły mieć zastosowania wprost, właśnie z uwagi na specyficzny charakter tego postępowania, na co zwrócił również uwagę NSA w przywołanym wyroku z 27 października 2006 r., co czyni zarzut ich niezastosowania niezasadnym. Z tych samych powodów nieuprawniony jest zarzut naruszenia tych przepisów. Wyjaśnić należy, że decyzja Centralnej Komisji podejmowana jest w głosowaniu tajnym, co w zdecydowany sposób utrudnia sporządzenie jej uzasadnienia. Decyzja poddana w przedmiotowej sprawie kontroli Sądu zawiera jednak wystarczającą argumentację, pozwalającą na ocenę jej legalności. Wynika z niej w sposób jednoznaczny, dlaczego Centralna Komisja uznała stanowisko Rady Wydziału odmawiające poparcia wniosku o nadanie skarżącej tytułu profesora za słuszne. Oceniła bowiem, że dorobek naukowy skarżącej nie spełnia ustawowych kryteriów, albowiem dorobek ten jest niewystarczający w kontekście art. 26 ust. 1 ustawy. Powtórzyć należy, że sąd administracyjny w ramach swojej kognicji nie jest uprawniony do oceniania, czy osoba ubiegająca się o uzyskanie tytułu naukowego profesora posiada znaczny dorobek naukowy. W ramach postępowania sądowego nie dochodzi tym samym do oceny trafności opinii recenzentów w aspekcie dorobku naukowego kandydata. Odnośnie zarzutu przewlekłości postępowania, tj. naruszenia art. 35 § 1 k.p.a. Sąd uznał, że jest on zasadny. Jednakże nie mógł on odnieść zamierzonego skutku, bowiem terminy określone na rozpoznanie sprawy w ustawie mają charakter jedynie porządkowy (instrukcyjny), a ich przekroczenie nie ma wpływu na byt prawny wydanych decyzji. Reasumując, w ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, a także przepisów postępowania w sposób, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy. Z tego powodu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.