II SA/Wa 1616/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sławomir Antoniuk, Protokolant starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2015 r. sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania środka egzekucyjnego oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 23 § 4 pkt 1 w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 z późn. zm.), zwanej dalej u.p.e.a., Minister Spraw Wewnętrznych utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] o zastosowaniu środka egzekucyjnego w stosunku do M. B., polegającego na wezwaniu do opróżnienia z rzeczy i osób jego prawa reprezentujących lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku położonym w [...] przy ul. [...], określonego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. Komendanta Głównego Policji. Do wydania postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: M. B. na podstawie decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] października 2002 r. otrzymał przydział tymczasowej kwatery nr [...] przy ul. [...] w [...]. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. zwolnił M. B. – [...] Wydziału [...] KGP, z zajmowanego stanowiska i przeniósł z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...]. W uzasadnieniu organ wskazał na uchylenie etatu [...] KGP. W oparciu o art. 108 § 1 k.p.a. rozstrzygnięciu nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Po rozpoznaniu odwołania M. B. w dniu [...] lipca 2010 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał decyzję nr [...] utrzymującą w mocy rozkaz personalny nr [...] KGP z dnia [...] maja 2010 r. Następnie decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] M. B. został zobowiązany do opróżnienia i przekazania do dyspozycji wierzyciela lokalu mieszkalnego nr [...]. Od powyższego rozstrzygnięcia M. B. wniósł wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a organ decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., art. 97 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.) w związku z § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884 z późn. zm.), Komendant Główny Policji utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] maja 2011 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1381/13 oddalił skargę M. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2013 r. nr [...]. Upomnieniem z dnia [...] marca 2014 r. M. B. został wezwany do dobrowolnego wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2011 r., w terminie 7 dni od daty doręczenia upomnienia, pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. W związku z niewykonaniem przez zobowiązanego obowiązku opróżnienia lokalu mieszkalnego, Komendant Główny Policji złożył do Wojewody [...] wniosek o wszczęcie egzekucji administracyjnej wraz z tytułem wykonawczym nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. w sprawie opróżnienia ww. lokalu mieszkalnego. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. (omyłkowy zapis [...] czerwca 2013 r.) nr [...], Wojewoda [...] wezwał M. B. do opróżnienia wraz ze wszystkimi osobami lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku położonym w [...] przy ul. [...], pod rygorem zastosowania środka w postaci przymusowego opróżnienia lokalu. Na powyższe postanowienie Wojewody [...], M. B. wniósł zażalenie do Ministra Spraw Wewnętrznych, zarzucając organowi pierwszej instancji zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, wskazując przy tym na swój zły stan zdrowia oraz fakt, iż w lokalu, który jest przedmiotem egzekucji zamieszkuje od 24 lat i nie posiada innego lokalu zastępczego. W wyniku zażalenia Minister Spraw Wewnętrznych wydał opisane na wstępie postanowienie. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ dokonał analizy przepisów mających zastosowanie w sprawie, w tym przepisu art. 141 u.p.e.a. i art. 7 u.p.e.a. Organ zaznaczył, że w przedmiotowym postępowaniu dopuszczalne było wyłącznie zastosowanie środka egzekucyjnego, prowadzącego do opróżnienia lokalu, w celu jego wydania dysponentowi. Minister zauważył, że jego działania mają charakter formalnoprocesowy i są konsekwencją niewykonania przez zobowiązanego decyzji o charakterze merytorycznym, dlatego brak jest podstaw do badania decyzji merytorycznej pod względem jej zgodności z prawem. Organ egzekucyjny ma obowiązek zbadać jedynie dopuszczalność egzekucji administracyjnej. Badając zatem wyłącznie walory tytułu wykonawczego i stwierdziwszy braki formalne tytułu wykonawczego organ egzekucyjny winien zwrócić tytuł wierzycielowi do uzupełnienia. W ocenie Ministra w sprawie wystąpiły wszystkie pozytywne przesłanki dopuszczające wszczęcie egzekucji, bowiem istnieje obowiązek wskazany w tytule wykonawczym Komendanta Głównego Policji, podlegający egzekucji administracyjnej, zobowiązanemu doręczono upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, tytuł wykonawczy jest wystawiony przez uprawniony organ, Wojewoda [...] jest właściwy do egzekucji obowiązku określonego w tytule wykonawczym, egzekucja została wszczęta po upływie 7 dni od daty doręczenia upomnienia, do wniosku skierowanego do organu egzekucyjnego o wszczęcie egzekucji administracyjnej, wierzyciel dołączył wystawiony przez siebie tytuł wykonawczy i dowód doręczenia zobowiązanemu upomnienia, tytuł wykonawczy spełnia wymagania art. 27 u.p.e.a., osoba wskazana jako zobowiązana w tytule faktycznie jest tym zobowiązanym, osoba wskazana w tytule wykonawczym podlega orzecznictwu polskich organów administracji publicznej (por. art. 14 u.p.e.a.), wierzyciel wskazał środek egzekucyjny obowiązku o charakterze niepieniężnym, obowiązek objęty tytułem wykonawczym Komendanta Głównego Policji nie uległ przedawnieniu. Minister zauważył również, że zgodnie z enumeratywnie wymienionymi przypadkami w art. 33 u.p.e.a. nie zaistniały okoliczności mogące być podstawą zarzutu w sprawie prowadzonego postępowania, ponieważ zobowiązanie nie zostało wykonane, umorzone, nie nastąpiło wygaśnięcie obowiązku. Nie został też odroczony termin wykonania obowiązku. Egzekwowany obowiązek wskazany w tytule egzekucyjnym jest zgodny z treścią obowiązku sformułowanego w orzeczeniu Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. Brak jest też przyczyn faktycznych oraz prawnych niewykonalności obowiązku, ponieważ decyzja stanowiąca podstawę egzekucji jest zgodna z obowiązującym porządkiem prawnym, a okoliczności dotyczące bezpośrednio M. B. przedstawione w zażaleniu pozostają bez wpływu na jego realizację. Zastosowany środek egzekucyjny jest adekwatny do charakteru i istoty ciążącego na M. B. obowiązku i nie sposób mówić o jego zbytniej uciążliwości. Na powyższe postanowienie M. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jego uchylenia. W skardze zarzucił Ministrowi: – rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść skarżonego rozstrzygnięcia, tj. art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a, art. 9 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 15 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 1 i 3 k.p.a.; – naruszenie przepisów u.p.e.a. w związku z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów oraz art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej oraz ich rodzin w zw. z art. 7 k.p.a. W ocenie M. B. w sprawie zachodzą okoliczności stanowiące podstawę zgłoszenia zarzutu odnośnie prowadzonego postępowania. Zgodnie z art. 33 u.p.e.a., są to: nieistnienie obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym, niewykonalność obowiązku, niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, niedopuszczalność zastosowanego środka egzekucyjnego. Skarżący uważa, że obowiązek określony w tytule wykonawczym Komendanta Głównego Policji faktycznie nie istnieje, ponieważ jako emeryt Policji ma on prawo do tego mieszkania - zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej oraz ich rodzin. Skarżący uważa, że Komendant Główny Policji opierając tytuł wykonawczy o własną decyzję nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. zobowiązującą skarżącego do opuszczenia kwatery przy ul. [...] w [...] oraz na rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów, powołuje się na akty prawne niższe rangą niż wskazana ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji. Skarżący zauważył, że Minister Spraw Wewnętrznych jako organ odwoławczy, odstąpił od zbadania czy wierzytelność jest i nie umorzył postępowania egzekucyjnego, czym naruszył art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Ponadto nie zauważył, że działania KGP w sposób oczywisty naruszają prawa nabyte M. B. wyrażone w ustawie o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji. Organ odwoławczy odstąpił od zbadania dopuszczalności egzekucji administracyjnej co stanowi naruszenie art. 29 § 1 u.p.e.a. Skarżący dodał, że aktualnie jako emeryt Policji oczekuje na przydział mieszkania służbowego z zasobów lokalowych Komendy Rejonowej Policji [...] – wniosek o przydział mieszkania złożył w dniu [...] czerwca 2011 r. Ponadto M. B. opisał w skardze swoją sytuację zawodową i zdrowotną. Dodał, że zwolnienie ze służby nastąpiło na jego prośbę z dniem [...] lutego 2011 r., ponieważ uważał on, że był zdolny do podjęcia obowiązków [...] w Wydziale [...] KRP [...]. Dodał, że jest osobą samotną, ponosi opłaty za użytkowanie ww. lokalu, a od [...] czerwca 2011 r., został obciążony odszkodowaniem tytułem bezumownego korzystania z mieszkania. Podkreślił, że kwatera przy ul. [...] jest jego jedynym miejscem zamieszkania i nigdy nie posiadał własnego mieszkania i nie korzystał z jakiejkolwiek pomocy mieszkaniowej. Podczas służby w KGP wielokrotnie składał wnioski o przydzielenie mieszkania. Taki wniosek złożył jako emeryt Policji w KRP [...] wraz z kserokopią decyzji nr [...] KGP z dnia [...] maja 2011 r. w sprawie wezwania do opróżnienia zajmowanej kwatery przy ul. [...] w [...]. Do chwili obecnej nie otrzymał mieszkania służbowego. Skarżący zarzucił też, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydając decyzję nr [...] błędnie uznał, że przeniesienie nastąpiło na stanowisko równorzędne. Stanowiska [...] KGP i [...] Wydziału [...] nie są stanowiskami równorzędnymi. Między innymi dlatego, iż na tym ostatnim bezwzględnie wymagana jest pełna sprawność fizyczna oraz dobry stan zdrowia. Dodał, że postanowienie nr [...], Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] lipca 2014 r. narusza art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 8 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej oraz, ich rodzin i ustawę z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. W ocenie skarżącego przedmiotowe postępowanie egzekucyjne jest dla niego bardzo krzywdzące, ponieważ zakończy się wysiedleniem go "na bruk", wobec braku propozycji ze strony Komendanta Głównego Policji w kwestii mieszkania zastępczego. Wezwanie go jako emerytowanego funkcjonariusza Policji do opróżnienia kwatery, stanowiącej jedyne miejsce jego zamieszkania i zameldowania, narusza konstytucyjne prawo do mieszkania i do ochrony praw nabytych, jest sprzeczne z obowiązkiem przeciwdziałania bezdomności i z zasadą zaufania obywateli do państwa. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację zawartą w postanowieniu. Organ uważa, iż nie zaistniały okoliczności, które w oparciu o art. 33 u.p.e.a. mogłyby być podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji. Skarżący nie wykazał bowiem, że obowiązek już nie istnieje, został wykonany, umorzony, bądź nastąpiło przedawnienie lub wygaśnięcie obowiązku. Nie został odroczony termin wykonania i nie zaistniał brak wymagalności obowiązku z innych powodów. Egzekwowany obowiązek jest zgodny z treścią obowiązku wynikającego z prawomocnej decyzji wydanej przez wierzyciela. Skarżącemu doręczono upomnienie, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. Brak jest znamion niewykonalności obowiązku, niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego. Ze względu na istotę i charakter zobowiązania nie ma też możliwości zastosowania innego, mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Podniesione zaś przez stronę w zażaleniu okoliczności, tj. brak innego lokalu mieszkalnego oraz niezapewnienie lokalu zastępczego przez wierzyciela, nie mogą być podstawą do sformułowania wiążącego zarzutu. Spełnione zostały również wszystkie konieczne wymogi określone w art. 27 u.p.e.a. dotyczące egzekucji niepieniężnej. Minister zauważył, że tytuł egzekucyjny wydany został w oparciu o prawomocną decyzję Komendanta Głównego Policji, prawidłowo oznaczono w nim wierzyciela, wskazano dane dotyczące zobowiązanego, podstawę prawną oraz treść obowiązku – podlegającego egzekucji. Oznaczono datę wystawienia tytułu, umieszczono imię, nazwisko, podpis, stanowisko oraz pieczęć urzędową wierzyciela. Prawidłowo wypełniono klauzulę o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji. Zamieszczono wymagane prawem pouczenia dla strony. W sprawie nie zaistniały również okoliczności mogące skutkować zawieszeniem postępowania egzekucyjnego, o których mowa w art. 56 u.p.e.a., ani tym bardziej przesłanki jego umorzenia z art. 59 u.p.e.a. Minister zauważył, że zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, a więc również rozpatrywania ewentualnych zastrzeżeń podnoszonych przez zobowiązanego, które nie są związane z samym postępowaniem egzekucyjnym, ale dotyczą zakończonego postępowania jurysdykcyjnego. Zarzuty i inne środki odwoławcze przysługujące w ramach postępowania egzekucyjnego nie mogą być wykorzystywane do weryfikacji decyzji administracyjnej, stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz zapadłego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. Skarga nie może zostać uwzględniona, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Na podstawie ostatecznej decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] maja 2011 r., którą organ zobowiązał skarżącego do opróżnienia i przekazania do dyspozycji wierzyciela lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku położonym w [...] przy ulicy [...], Komendant Główny Policji wystosował do skarżącego upomnienie z dnia [...] marca 2014 r., wzywające stronę do opróżnienia zajmowanego lokalu, w terminie 7 dni od daty doręczenia upomnienia. Na skutek niezastosowania się do podmiotowego upomnienia wierzyciel skierował do organu egzekucyjnego – Wojewody [...] wniosek o przeprowadzenie egzekucji opróżnienia lokalu nr [...] przy ulicy [...] nr [...] w [...] oraz załączył do wniosku prawidłowo sporządzony tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...] maja 2014 r., który został skierowany do egzekucji przez Wojewodę [...]. W zaistniałej sytuacji wydanie przez Wojewodę [...] postanowienia nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., na podstawie art. 17 § 1 w związku z art. 141 § 1 i art. 143 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 115 ze zm.), wzywającego M. B. do opróżnienia z rzeczy i osób prawa jego reprezentujących lokalu mieszkalnego nr [...] przy ulicy [...] w [...], stało się uzasadnione i zgodne z prawem. W pierwszej kolejności należy wskazać, że postępowanie egzekucyjne spełnia istotne zadanie w realizacji norm materialnego prawa administracyjnego. Celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do realizacji norm prawa materialnego. Wspólność celu postępowania orzekającego i egzekucyjnego – realizacja normy prawa materialnego, nie oznacza wspólnego przedmiotu, albowiem każde z tych postępowań ma odrębny przedmiot. Organ egzekucyjny nie zajmuje się prawidłowością decyzji administracyjnej nakładającej określony obowiązek, lecz jego celem jest doprowadzenie do realizacji tego obowiązku. Zatem organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, zgodnie z art. 29 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ ten bada jedynie dopuszczalność egzekucji administracyjnej. Wynika to wprost z treści powołanego przepisu i nie budzi wątpliwości w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych i stanowiska doktryny. W przedmiotowej sprawie egzekucja jest dopuszczalna, albowiem zmierza ona do wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej, wniosek o zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci opróżnienia lokalu mieszkalnego pochodzi od wierzyciela, zaś wystawiony przez uprawniony podmiot tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Podkreślić należy, iż podstawą rozpoczęcia egzekucji była prawomocna decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2011 nr [...]. Artykuł 33 cytowanej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji enumeratywnie wymienia przesłanki mogące być podstawą zarzutu w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W istocie zarzuty podnoszone przez skarżącego w toku niniejszego postępowania egzekucyjnego zmierzają do weryfikacji ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Natomiast zmiana lub uchylenie takiej decyzji może nastąpić wyłącznie w ramach trybów unormowanych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Wydając zaskarżone postanowienie organ II instancji, w ocenie Sądu, prawidłowo wskazał, że przedstawione przez skarżącego okoliczności nie stanowią podstawy do stwierdzenia niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowi przepis art. 141 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wymieniony przepis w § 1 stanowi, że jeżeli egzekwowany jest obowiązek wydania nieruchomości albo opróżnienia lokalu mieszkalnego lub użytkowego albo innego pomieszczenia, stosuje się środek egzekucyjny prowadzący do odebrania zobowiązanemu nieruchomości albo usunięcia nieruchomości lub opróżnionego lokalu (pomieszczenia) wierzycielowi. Zgodnie z § 2 cytowanego artykułu egzekucję prowadzi się przeciw zobowiązanemu, członkom jego rodziny i domownikowi oraz innym osobom zajmującym nieruchomość lub lokal (pomieszczenie), które mają być opróżnione i wydane. Podkreślić należy, że działania organu egzekucyjnego mają charakter formalnoprocesowy i są konsekwencją niewykonania decyzji o charakterze merytorycznym. Organ egzekucyjny nie bada więc decyzji merytorycznej kształtującej prawo pod względem jej zgodności z prawem, lecz tylko podejmuje działania przy zastosowaniu obowiązujących przepisów prawa do jej wykonania. Wskazać należy, że organ egzekucyjny nie może już badać merytorycznie powiązań między zobowiązanym a tymi podmiotami, lecz realizuje tytuł wykonawczy. Wobec powyższych ustaleń, w ocenie Sądu, wydane przez organ postanowienie jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, powołanej wyżej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.