II SA/Wa 1616/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską p o s t a n a w i a: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - Pismem z dnia 6 września 2017 r. P. C. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca"), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], wydaną w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. W petitum skargi strona skarżąca wniosła jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że pojawiła się konieczność sporządzenia wniosku o wznowienia postępowania w sprawie skarżącego zakończonej wyrokiem, który to wyrok stanowił podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń palną. Zdaniem skarżącego, skutkiem wykonania zaskarżonej decyzji byłaby konieczność niezwłocznego zbycia broni i amunicji do tej broni albo pozbawienie broni palnej cech użytkowych, w ostateczności złożenie jej do depozytu właściwego organu Policji. W ocenie strony skarżącej, stanowiłoby to dla skarżącego trudny od odwrócenia skutek i niepowetowaną szkodę, gdyż - jak wskazał - z dziada-pradziada jest myśliwym i myślistwo jest całym jego życie. Skarżący stwierdził jednocześnie, że brak wstrzymania zaskarżonej decyzji spowodowałoby dla niego niepowetowane straty, których nie będzie w stanie nigdy sobie zwrócić. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie, o którym mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5). Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Niemniej, jak stanowi przepis art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powołanego wyżej przepisu wynika, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej, w którym uprawdopodobni ona istnienie przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie ulega wątpliwości, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo: wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o której można mówić, jeżeli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe, niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Z kolei, spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważone z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie - w tym przypadku decyzji. Przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich, realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Zaznacza się przy tym, że skutki te mają - w ocenie wnioskującej - znaczenie niejako potencjalne. Podkreślenia wymaga fakt, że wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że skoro sąd administracyjny orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącej, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku tak, aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie ulega wątpliwości, że dla wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony opierające się na hipotetycznych przypuszczeniach. Zdaniem Sądu, uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Brak stosownego uzasadnienia uniemożliwia zaś jego merytoryczną ocenę przez Sąd. Należy przy tym zauważyć, że skoro po stronie skarżącej leży obowiązek wykazania istnienia przesłanek, które uzasadniają wstrzymanie wykonania spornej decyzji, to Sąd nie bada z urzędu faktu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa zatem na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2005 r., sygn. akt FZ 59/04, czy też postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2006 r., sygn. akt II FZ 452/06). W niniejszej sprawie, Sąd uznał, iż skarżący nie uprawdopodobnił w sposób wystarczający, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W analizowanym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący, wskazując na konieczność udzielenia ochrony tymczasowej - podniósł, że ujawniły się okoliczności stanowiące podstawę do wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem, który stanowił podstawę wydania przedmiotowej decyzji. Ponadto, skarżący uznał, że konieczność zdania broni spowoduje dla skarżącego niepowetowane szkodę, gdyż myślistwo jest całym jego życiem. W ocenie Sądu, pozbawienie strony możliwości posługiwania się bronią palną do celów łowieckich na skutek cofnięcia pozwolenia na broń jest pewnego rodzaju dolegliwością dla strony, jednakże nie można twierdzić, iż niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazać bowiem należy, że jakkolwiek cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń oznaczać będzie ograniczenie uczestnictwa skarżącego w życiu łowieckim, jednak - zdaniem Sądu - nie wyklucza to, poza możliwością odstrzału, innych sposobów realizacji pasji łowieckiej, gdyż polowanie stanowi zaledwie jedną z licznych czynności prowadzonych w ramach działalności myśliwskiej. Nadto, konieczność oddania posiadanej broni do depozytu, nie jest skutkiem trudnym do odwrócenia. W przypadku uwzględnienia skargi przywrócenie stanu poprzedniego w tym zakresie będzie jak najbardziej możliwe. Odnosząc się zaś do argumentacji skarżącego dotyczącej konieczności wznowienia postępowania w sprawie, w której wyrok stanowił podstawę cofnięcia stronie pozwolenia na broń, przypomnieć trzeba, że celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest ukształtowanie stosunków do czasu prawomocnego rozpoznania sprawy w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom i jest oderwane od oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia. Tym samym, na obecnym etapie postępowania powyższa argumentacja strony skarżącej, nie mogła skutkować uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, Sąd stanął na stanowisku, że skarżący nie wykazał, że w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji postanowienia.