II SA/Wa 1625/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej Sędzia WSA – Eugeniusz Wasilewski Protokolant – referent stażysta Małgorzata Ciach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie uchwały Rady Wydziału Nauki o Żywności Uniwersytetu [...] w O. odmawiającej uchylenia uchwały o nadaniu stopnia naukowego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów rzecz skarżącego J. K. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], działając na podstawie art.145 § 1 pkt 7 – 8, art. 149 § 1 – 2, art. 150 § 1 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.), wznowiła postępowanie w przedmiocie uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w O. z dnia [...] stycznia 2010 r. odmawiającej uchylenia uchwały z dnia [...] grudnia 1999 r. o nadaniu skarżącemu dr J. K. stopnia naukowego doktora habilitowanego [...]. W uzasadnieniu podano, że w dniu [...] listopada 2011 r. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wznowiła z urzędu postępowanie o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego (podejrzenie plagiatu). Rada Wydziału [...] uchwałą z dnia [...] stycznia 2010 r. utrzymała w mocy swą uchwałę z 1999 r. o nadaniu stopnia doktora habilitowanego Panu J. K. Centralna Komisja uchwałą z dnia [...] listopada 2011 r. odmówiła zatwierdzenia tej uchwały. Postępowanie wznowieniowe przed Radą Wydziału toczyło się według przepisów ustawy z dnia 12 września 1990 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 2301/12, oddalił skargę kasacyjną Centralnej Komisji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 317/12 uchylającego uchwałę Centralnej Komisji z dnia [...] listopada 2011 r. W tej sytuacji uchwała Rady Wydziału z roku 2010 stała się prawomocna z chwilą jej podjęcia, jednakże jest dotknięta nieważnością. Wykonując zatem zalecenia Sądu i uznając jego pogląd za kontrowersyjny, lecz wiążący, należało wycofać uchwałę Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w O. z obrotu prawnego, jako podjętą z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 7 – 8 K.p.a.) i powtórzyć czynności we wznowionym postępowaniu oraz wyznaczyć po 2 recenzentów przez Radę Wydziału i Centralną Komisję dla oceny, czy rozprawa habilitacyjna skarżącego, powstała z naruszeniem cudzych praw autorskich lub dobrych obyczajów w nauce. W postanowieniu ponadto pouczono, że "Stronie przysługuje wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji". We wniosku z dnia [...] maja 2013 r. do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenia w sprawie zarzucając naruszenie przepisów: 1. art. 145 §1 pkt 7 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie podczas gdy w przedmiotowym stanie faktycznym nie zachodzi wymagana do tego przesłanka rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd lub organ w sposób odmienny, 2. art. 145 §1 pkt 8 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, podczas gdy przedmiotowy stan faktyczny nie spełnia przesłanki wydania decyzji w oparciu o decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione, 3. art. 150 § 1 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia przez organ niewłaściwy rzeczowo, 4. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, tj. nieprzeprowadzenie w sposób rzetelny, wyczerpujący, kompletny postępowania dowodowego dotyczącego podstaw wydania zaskarżanego postanowienia, 5. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uzasadnienie zaskarżanego postanowienia w sposób ewidentnie uchybiający wymogom wskazanym w tym przepisie, 6. art. 6 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżanego postanowienia bez podstawy prawnej, 7. art. 16 k.p.a. poprzez naruszenie zasady trwałości decyzji administracyjnych, poprzez wznowienie postępowania w sprawie uchwały Rady Wydziału [...] w zakresie decyzji Centralnej Komisji dotyczącej jej zatwierdzenia, gdy Centralna Komisja nie była i nie jest uprawniona do wydania decyzji w tym przedmiocie, 8. art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, podczas gdy przedmiotowy stan faktyczny nie spełnia przesłanek wskazanych w tych przepisach. Niezależnie od powyższego zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na ustaleniu, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie lub Naczelny Sąd Administracyjny nie wydał jakiegokolwiek zalecenia co do dalszego postępowania w niniejszej sprawie w jakimkolwiek orzeczeniu, oraz że uchwała Rady Wydziału z [...] stycznia 2010 r. została unieważniona, uchylona lub stwierdzono jej nieważność. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 151 § 1 k.p.a. oraz art. 29 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, utrzymała w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] kwietnia 2013 r. W uzasadnieniu – powołując się na zawartą w nim argumentację – podała, że zarzuty skarżącego nie zasługują na uwzględnienie, bowiem nie wnoszą do sprawy nowych istotnych okoliczności mających wpływ na zmianę stanowiska. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący J. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającego ją postanowienia, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy: 1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, podczas gdy zaistniały podstawy zastosowania art. 138 § 1 pkt 2 nakazujące uchylenie tego postanowienia, 2. art. 145 §1 pkt 7 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie podczas gdy w przedmiotowym stanie faktycznym nie zachodzi wymagana do tego przesłanka rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez właściwy organ lub sąd, 3. art. 145 §1 pkt 8 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, podczas gdy przedmiotowy stan faktyczny nie spełnia przesłanki wydania decyzji w oparciu o decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione, 4. art. 150 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji przez organ niewłaściwy rzeczowo, 5. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, tj. nie przeprowadzenie w sposób rzetelny, wyczerpujący, kompletny postępowania dowodowego dotyczącego podstaw wydania zaskarżanej decyzji, 6. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sformułowanie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób ewidentnie uchybiający wymogom wskazanym w tym przepisie, 7. art. 6 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżanej decyzji bez podstawy prawnej, 8. art. 16 k.p.a. poprzez naruszenie zasady trwałości decyzji administracyjnych, poprzez wznowienie postępowania w sprawie uchwały Rady Wydziału [...] w zakresie decyzji Centralnej Komisji dotyczącej jej zatwierdzenia, gdy Centralna Komisja nie była i nie jest uprawniona do wydania decyzji w tym przedmiocie, a także przepisów prawa materialnego: 9. art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, podczas gdy przedmiotowy stan faktyczny nie spełnia przesłanek wskazanych w tych przepisach. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych powodów, aniżeli podnosi skarżący. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną i nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Natomiast stosownie do treści art. art. 147 Kodeksu postępowania administracyjnego, wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Z kolei w myśl art. 149 § 1 k.p.a., wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, podobnie jak odmowa jego wznowienia (§ 3). Jednakże według brzmienia art. 149 § 4 k.p.a., na postanowienie, o którym mowa w § 3, służy zażalenie. Skoro na podstawie art. 144 k.p.a. w sprawach nie uregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają zastosowanie przepisy dotyczące odwołania, to należy wskazać na brzmienie art. 127 § 3 k.p.a. w którym stanowi się, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zatem mając na uwadze powyższe i treść art. 5 § 2 pkt 4) k.p.a. stwierdzić należy, że na postanowienie, o którym mowa w art. 149 § 3 k.p.a., służy środek odwoławczy w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Innymi słowy mówiąc, jeśli zatem tylko na to postanowienie (o odmowie wznowienia postępowania) służy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, to taki środek jest niedopuszczalny na postanowienie o wznowieniu postępowania, o czym błędnie pouczono skarżącego. Na marginesie wskazać tylko należy organowi, że błędne też było pouczenie w treści o terminie "14 dni" i to od dnia otrzymania "decyzji". Stąd też wydane na podstawie takiego niedopuszczalnego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanowienie, obarczone jest wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 126 i art. 144 k.p.a., jako wydane bez podstawy prawnej. Dodatkowo stwierdzić należy, że nie było podstawy prawnej do wydania w ogóle nie tylko postanowienia, ale i rozstrzygnięcia w formie decyzji, jak to uczyniono w rozpoznawanej sprawie, bowiem w wyniku wydania postanowienia w pierwszej instancji, rozstrzygnięcie w drugiej instancji, bądź też po wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, następuje również w formie postanowienia. Reasumując, organ winien był stwierdzić – na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. – niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skoro zaś tego nie uczynił, to zaskarżona decyzja obarczona jest wadą nieważności i winna być wyeliminowana z obrotu prawnego. W tym miejscu wskazać należy skarżącemu, że skoro jest on niezadowolony z postanowienia o wznowieniu postępowania, to nie pozostaje pozbawiony możliwości jego kontroli, bowiem zgodnie z treścią art. 142 k.p.a., wskazane wyżej rozstrzygnięcie można kwestionować w odwołaniu od decyzji wydanej w trybie art. 151 k.p.a. i ewentualnie w skardze do sądu administracyjnego na decyzję organu drugiej instancji. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 2) w zw. z art. 152 i w zw. z art. 132, a w sprawie kosztów na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i w zw. z art. 209 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1) lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, należało orzec jak w sentencji wyroku.