II SA/Wa 1628/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), Protokolant referent Monika Duma-Szymczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich oddala skargę Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z [...] maja 2019 r. nr [...] Komendant Główny Policji (dalej: "KGP", "organ II Instancji", "organ odwoławczy"), mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "k.p.a."), a także art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2019 r., poz. 284; dalej: "u.b.a."), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej: "KWP", "organ I instancji") z [...] lutego 2019 r. nr [...] odmawiającą J. W. (dalej: "skarżący") pozwolenia na broń palną myśliwską w celach łowieckich. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach sprawy. Wnioskiem z [...] października 2018 r. skarżący wystąpił do KWP o wydanie pozwolenia na cztery sztuki broni palnej myśliwskiej w celu łowieckim. Do wniosku załączył m.in.: - zaświadczenie Polskiego Związku Łowieckiego Zarządu Okręgowego [...] z [...] września 2018 r. nr [...] o uzyskaniu podstawowych uprawnień do wykonywania polowania, - zaświadczenie Polskiego Związku Łowieckiego Zarządu Okręgowego [...] z [...] września 2018 r. nr [...] o przyjęciu skarżącego w szeregi członków Związku i przynależności skarżącego do Koła Łowieckiego "[...]" w [...], - orzeczenie psychologiczne z [...] września 2018 r. nr [...] stwierdzające, że skarżący nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a. i może dysponować bronią, - orzeczenie lekarskie z [...] września 2018 r. nr [...] (rok) 2018 stwierdzające, że skarżący nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 u.b.a. i może dysponować bronią. W toku postępowania o wydanie skarżącemu pozwolenia na broń, pismem z [...] października 2018 r. [...] Zastępca Komendanta Powiatowego Policji w [...] poinformował KWP, że w przeszłości wobec skarżącego prowadzono czynności procesowe dotyczące czynów z art. 212 § 1 i art. 288 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 2019 r., poz. 1950 ze zm.; dalej: "k.k."); był również poszukiwany przez Sąd Rejonowy w [...] w celu doprowadzenia na badania psychiatryczne. Organ I instancji uzyskał także stanowisko Prezesa Koła Łowieckiego "[...]" w [...] z [...] października 2018 r., zgodnie z którym opinie o skarżącym wśród członków Koła są podzielone, a wydanie o nim jednoznacznej opinii – w zakresie posiadania i posługiwania się bronią w celach łowieckich - jest trudne. KWP złożył odwołania od przedstawionych przez skarżącego pozytywnych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego. W dniu 27 grudnia 2018 r. do organu I instancji wpłynęło negatywne orzeczenie psychologiczne z [...] grudnia 2018 r. nr [...] (rok), wystawione przez psychologa I. S. W orzeczeniu tym stwierdzono, że skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a. i nie może dysponować bronią. Wraz z ww. orzeczeniem została przedłożona notatka sporządzona przez Kierownika Pracowni Psychologicznej mgr I. S. po badaniu skarżącego, w której poinformowano o zachowaniu skarżącego podczas ostatniego etapu badania, kiedy to stworzył sytuację zagrożenia poprzez wywieranie presji na osobie badającego go psychologa. Po otrzymaniu tych dokumentów, KWP zwrócił się do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] o niewyznaczanie skarżącemu terminu badania lekarskiego i odstąpienie od przeprowadzenia tego badania w trybie odwoławczym, powołując się na ekonomikę postępowania administracyjnego i minimalizację kosztów strony związanych z jej stawiennictwem na badania. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] uwzględnił wniosek KWP. W piśmie z [...] stycznia 2019 r. skarżący poinformował, że wyznaczone na [...] grudnia 2018 r. badania nie odbyły się, a psycholog I. S. jako funkcjonariusz publiczny "przekroczyła swoje uprawnienia i nie dopełniła swoich obowiązków" oraz działała na szkodę skarżącego, więc skarżący przerwał jej działania. W konsekwencji skarżący wniósł o wszczęcie postępowania karnego wobec ww. psychologa. Powyższe pismo skarżącego organ I instancji przekazał do Komendanta Miejskiego Policji w [...] celem wykorzystania służbowego, ewentualnie podjęcia dalszych czynności, o czym poinformowano skarżącego pismem z [...] stycznia 2019 r. W piśmie z [...] lutego 2019 r. skarżący zażądał od KWP doręczenia mu kserokopii wszystkich dokumentów, które znajdują się w aktach sprawy. Żądanie to organ I instancji zrealizował, przesyłając skarżącemu przy piśmie z [...] lutego 2019 r. kserokopie 55 kart akt postępowania administracyjnego. Następnie pismem z [...] lutego 2019 r. skarżący wniósł o: - zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu złożenia przez skarżącego dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań, a także zapoznania się przez niego z aktami w obecności radcy prawnego, adwokata, biegłego, - wyłączenie od udziału w postępowaniu Zastępcy Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP J.P.. Postanowieniem z [...] lutego 2019 r. nr [...] KWP odmówił zawieszenia postępowania, nie znajdując podstaw do obligatoryjnego zastosowania tej instytucji wobec niezaistnienia przesłanek z pkt 1 – 3 i pkt 5 art. 97 § 1 k.p.a. Natomiast postanowieniem z [...]lutego 2019 r. nr [...]organ I instancji odmówił wyłączenia podinsp. J. P. od udziału w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie wydania skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską w celu łowieckim, argumentując to rozstrzygnięcie niespełnieniem żadnej z przesłanek wymienionych w art. 24 § 1 i § 2 k.p.a. Z kolei decyzją z [...] lutego 2019 r. nr [...]– w oparciu o art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a. - KWP odmówił skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną myśliwską w celach łowieckich. W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że przy jednoznacznym stanowisku uprawnionego psychologa (wyrażonym w ostatecznym orzeczeniu psychologicznym z [...] grudnia 2018 r.), organ Policji właściwy w sprawach pozwoleń na broń, ma obowiązek zastosować tryb przewidziany w art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a. Od decyzji organu I instancji skarżący wniósł odwołanie do KGP, w którym obszernie przedstawił swoje stanowisko w kwestii badania psychologicznego przeprowadzonego w trybie odwoławczym. Zakwestionował jego rzetelność i staranność. Nie zgodził się też z jego wynikiem. Zdaniem skarżącego, podczas badania psycholog nie zachował wymaganych standardów i wydane na jego podstawie orzeczenie psychologiczne nie może stanowić podstawy wydanej w tej sprawie decyzji. Psychologowi badającemu – I. S. skarżący zarzucił popełnienie przestępstwa oraz złożył na nią skargę do Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...]. Skarżący zadeklarował, iż może poddać się kolejnym badaniom, podnosząc, że w dniu [...] lutego 2019 r. uzyskał pozytywne orzeczenie psychologiczne nr [...] stwierdzające, iż może dysponować bronią (załączył je do odwołania). W odwołaniu zaskarżył również ww. postanowienia KWP z [...]lutego 2019 r. Powołaną na wstępie decyzją KGP utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, nie znajdując podstaw do uwzględniania odwołania. W uzasadnieniu decyzji drugoinstancyjnej organ odwoławczy podzielił stanowisko KWP, akcentując obligatoryjny charakter przepisu art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a. KGP podniósł, że w przypadku określonym w ww. przepisie, ustawodawca zobowiązał organy Policji do odmowy wydania pozwolenia na broń. Nie pozostawił więc organom Policji żadnego marginesu swobody w wyborze sposobu rozstrzygnięcia sprawy. U podstaw takiego rozwiązania legło przyznanie przez prawodawcę bezwzględnego pierwszeństwa interesowi społecznemu przed słusznym interesem strony przejawiającym się w uprawnieniu do posiadania broni. Odnosząc się do realiów przedmiotowej sprawy, organ II instancji pokreślił, że skarżący nie posiada zdolności do dysponowania bronią palną, o czym świadczy wydane w II instancji przez upoważnionego psychologa (na skutek wniesionego przez KWP odwołania od orzeczenia psychologicznego z [...] września 2018 r.) ostateczne orzeczenie psychologiczne z [...] grudnia 2018 r. Orzeczenie to – w myśl art. 15h ust. 7 u.b.a. - jest niepodważalne i ostateczne. Organy Policji, będąc związane takim ostatecznym orzeczeniem (lekarskim bądź psychologicznym) nie mogą dokonywać ich dalszej weryfikacji, Zatem nie jest możliwe skierowanie skarżącego na ponowne badania psychologiczne. Tym samym przedłożone wraz z odwołaniem pozytywne orzeczenie psychologiczne z [...] lutego 2019 r. (wystawione w dniu wydania zaskarżonej decyzji) nie ma wpływu na sposób rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Na powyższą decyzję KGP z [...] maja 2019 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wskazując na naruszenie jego praw i interesu prawnego. Zarzucił organom Policji zlekceważenie jego uwag i doniesienia o przestępstwie, którego dopuściła się psycholog I. S., wystawiając orzeczenie psychologiczne nr [...] (rok) z [...] grudnia 2018 r. W uzasadnieniu skargi skarżący obszernie opisał okoliczności związane z badaniem psychologicznym przeprowadzonym [...] grudnia 2018 r. przez I. S., konkludując, iż badanie to de facto nie odbyło się. In fine skarżący zwrócił się do Sądu o skierowanie go na "prawdziwe badania". W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W piśmie z [...] listopada 2019 r. pełnomocnik skarżącego wyznaczony z urzędu zarzucił nieważność postępowania w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności, a także podniósł naruszenie art. 8 § 1 k.p.a., czyli zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, co miało wpływ na wynik postępowania, jak również naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i oceny materiału dowodowego w sprawie, co miało wpływ na wynik postępowania. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, a w przypadku braku podstaw do stwierdzenia nieważności – o jej uchylenie. Na rozprawie w dniu 9 stycznia 2020 r. pełnomocnik skarżącego złożył do akt sprawy pismo z [...]stycznia 2020 r., do którego załączył stanowisko skarżącego wyrażone w piśmie z [...]stycznia 2020 r. Według skarżącego, spełnia on warunki do wydania pozwolenia na broń palną myśliwską. Po raz kolejny przedstawił krytyczne uwagi do badania psychologicznego przeprowadzonego w trybie odwoławczym oraz zakwestionował zasadność odstąpienia od badania lekarskiego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Jej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, zaś decyzje organów Policji, wydane w obu instancjach, odpowiadają prawu. Posiadanie i używanie broni palnej stanowi w polskim systemie prawnym sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej w celu zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przymusu, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zasadnicze znaczenie ma to, że pozwolenie na broń może być wydane tylko wówczas, gdy zaistnieją okoliczności oraz spełnione zostaną warunki ustawowe stanowiące podstawę jego wydania (vide uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09; publ. ONSA i WSA z 2010 r. nr 1, poz. 5). Poza wypadkami określonymi w ustawie, nabywanie, posiadanie oraz zbywanie broni i amunicji jest zabronione. Prawodawca ściśle reglamentując cele, na które może być wydane pozwolenie na broń, wskazał szereg wymogów, które muszą być spełnione, aby osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń mogła je otrzymać, zaś w przypadku osoby, która takie pozwolenie już uzyskała - aby mogła z niego nadal korzystać. Określone w ustawie zasady nabycia oraz realizacji uprawnienia do posiadania broni zobowiązują właściwe organy do ścisłej kontroli ich przestrzegania oraz do stanowczej reakcji w przypadkach ich naruszenia. W przedmiotowej sprawie KWP otrzymał stanowisko [...] Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...] (zawarte w piśmie z [...] października 2018 r.) o nieposiadaniu przez skarżącego nieposzlakowanej opinii, a to z uwagi na rejestrację procesową: dwukrotnie w kontekście czynu z art. 212 § 1 k.k. (zniesławienie) oraz w związku z czynem z art. 288 § 1 k.k. (zniszczenie mienia) - sprawy te przekazano do prokuratury, a także poszukiwania skarżącego: w pierwszym przypadku przez Sąd Rejonowy w [...] (w celu doprowadzenia na badania psychiatryczne do biegłego psychiatry), a w drugim przypadku przez Prokuraturę Rejonowa w [...] (w celu ustalenia miejsca stałego pobytu skarżącego). Nadto Koło Łowieckie "[...]" w [...] nie wydało jednoznacznej opinii o skarżącym, powołując się na podzielone, a więc zróżnicowane (niezgodne) oceny członków Koła na temat skarżącego w aspekcie przyznania mu uprawnienia do posługiwania się bronią palną myśliwską. W świetle powyższych okoliczności organ I instancji zasadnie skorzystał z uprawnienia do złożenia odwołania od załączonych przez skarżącego do wniosku - pozytywnych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego. Bezsporna jest okoliczność, że organ Policji uzyskał negatywne orzeczenie psychologiczne nr [...] z [...] grudnia 2018 r., wydane w trybie odwoławczym przez upoważnioną do wykonywania badań psychologicznych psycholog mgr I. S., stwierdzające, że skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a. i nie może dysponować bronią. Stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a. pozwolenia na broń nie wydaje się osobom wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego. Decyzja wydana na podstawie wyżej cytowanego przepisu ma charakter związany, co oznacza, że spełnienie dyspozycji tego przepisu, czyli zaistnienie opisanego w nim przypadku, nie pozostawia organom Policji prawa wyboru sposobu rozstrzygnięcia sprawy, lecz obliguje je (poprzez użycie kategorycznego zwrotu "nie wydaje się") do zastosowania wskazanej w tym przepisie sankcji, tj. odmowy wydania pozwolenia na broń. Wedle przepisów ściśle reglamentujących posiadanie broni, nie może być żadnych wątpliwości co do zdolności psychofizycznej jej dysponenta. Osoba uprawniona do posiadania broni musi legitymować się orzeczeniem lekarskim oraz orzeczeniem psychologa, potwierdzającymi brak istnienia przeciwskazań do dysponowania bronią palną. Nie może posiadać pozwolenia na broń osoba, co do której chociażby jedno z wyżej wskazanych orzeczeń nie potwierdziło braku przeciwskazań do dysponowania bronią, nawet gdyby osoba ta spełniała wszystkie pozostałe przesłanki do dysponowania bronią, określone w ustawie o broni i amunicji. Przepisy art. 15a-15h u.b.a. oraz (obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji) rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenie na broń lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną (Dz. U. z 2015 r., poz. 2210) w sposób holistyczny (całościowy) normują sposób ustalania stanu tak psychicznego, jak i fizycznego pozwalającego na posługiwanie się bronią. W myśl art. 15c ust. 1 pkt 1 u.b.a. badanie psychologiczne przeprowadza psycholog, który (m.in.) posiada dyplom magistra psychologii. Mgr I.S. jest psychologiem, zatem spełnia ustawowe wymogi do wykonywania badań psychologicznych i orzekania o zdolności psychologicznej osób ubiegających się o broń lub posiadających już takie pozwolenie. Ponadto figuruje pod numerem [...] w rejestrze psychologów upoważnionych, o którym mowa w art. 15c ust. 1 pkt 4 u.b.a., co jednoznacznie potwierdza jej kompetencje. W konsekwencji negatywne dla skarżącego orzeczenie psychologiczne zostało wydane przez psychologa upoważnionego do przeprowadzania badań psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia na broń. Zgodnie z art. 15h ust. 7 u.b.a. orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne. Podkreślić należy, że organy Policji nie są uprawnione do oceny przyczyn, dla których upoważniony lekarz lub upoważniony psycholog orzekł o braku zdolności do dysponowania przez stronę bronią, tzn. które z wymaganych do wydania orzeczenia badań cząstkowych miało wpływ na jego treść. Nie mają również kompetencji do weryfikowania zasadności wydania osobie ubiegającej się o broń lub broń już posiadającej orzeczenia o określonej treści, ani też do wyjaśniania rozbieżności pomiędzy orzeczeniami wydanymi przez lekarzy albo psychologów tak w I, jak i w II instancji. Wszelka dokumentacja badań, na podstawie których lekarz czy psycholog wydał swoje orzeczenie, pozostaje w dyspozycji tych orzeczników i podlega - podobnie jak ich praca - kontroli i nadzorowi właściwego wojewody, w myśl art. 15i u.b.a. Sprawowanie przez sądy administracyjne kontroli zaskarżonych decyzji dotyczących dysponowania bronią palną, sprowadza się jedynie do oceny ich zgodności z (obowiązującym w czasie ich wydania) prawem. Oznacza to, że Sąd weryfikuje, czy orzeczenie wydał uprawniony podmiot, tj. uprawniony psycholog w przypadku orzeczenia psychologicznego. Takiej oceny Sąd dokonał i nie stwierdził w tym zakresie jakichkolwiek uchybień. Sąd – podobnie jak organy Policji - nie posiada kompetencji do dokonywania oceny dokumentacji medycznej bądź psychologicznej, rzetelności przeprowadzanych badań, czy też prawidłowości wyprowadzanych z nich wniosków, bowiem nie dysponuje konieczną w tym zakresie wiedzą specjalistyczną. Jak już wzmiankowano, podmiotem uprawnionym do kontroli wykonywania i dokumentowania badań lekarskich lub psychologicznych oraz wydawania orzeczeń lekarskich lub psychologicznych jest wojewoda właściwy ze względu na miejsce wydania orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego (vide art. 15i u.b.a.). Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący zwracał się do Wojewody [...] o podjęcie czynności kontrolnych. Ponadto zaakcentować należy, iż w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na broń istnieje szczególne ograniczenie dowodowe. Mianowicie to, czy dana osoba należy do kręgu podmiotów wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 4 u.b.a., może być stwierdzone jedynie na podstawie orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego wydanego przez upoważnione osoby i w określonym trybie. Nie jest więc dopuszczalne przeprowadzenie dowodu przeciwko ostatecznemu orzeczeniu lekarskiemu czy psychologicznemu wydanemu w oparciu o powołane wyżej regulacje. Tym samym KGP nie mógł uwzględnić załączonego do odwołania dokumentu w postaci pozytywnego orzeczenia psychologicznego nr [...]z [...] lutego 2019 r. Z kolei wobec uzyskania ostatecznego – bo wydanego w trybie odwoławczym – orzeczenia psychologicznego, nie było podstaw do skierowania skarżącego na ponowne badania psychologiczne (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1663/11 – orzeczenia sądów administracyjnych są publikowane w internetowej bazie orzeczeń na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie stanowi również uchybienia odstąpienie od weryfikacji korzystnego dla skarżącego orzeczenia lekarskiego, skoro wystawienie negatywnego orzeczenia psychologicznego – w ramach trybu odwoławczego - determinowało sposób załatwienia sprawy zainicjowanej wnioskiem skarżącego z [...] października 2018 r. Innymi słowy, procedura ustalania zdolności skarżącego do dysponowania bronią zakończyła się wraz z uzyskaniem negatywnego orzeczenia psychologicznego wydanego w II instancji. Pozytywne orzeczenie lekarskie wydane w trybie odwoławczym nie miałoby wpływu na wynik sprawy. Nadto, jak wynika z notatki psychologa przekazanej organowi I instancji, skarżący bardzo nagannie zareagował na wiadomość o wydaniu niekorzystnego dla niego orzeczenia psychologicznego. To negatywne nastawienie do osoby psychologa badającego przejawia się w zasadzie we wszystkich pismach skarżącego, składanych zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i sądowego, w których podważa sposób badania i kompetencje psychologa, a wręcz zarzuca mu popełnienie przestępstwa. Sąd nie dopatrzył się naruszenia tak prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. W ocenie Sądu, organy Policji obu instancji prawidłowo zbadały wszelkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego państwa (art. 8 k.p.a.), a uzasadnienia decyzji wydanych w obu instancjach odpowiadają wymogom z art. 107 § 3 k.p.a. Nadto w kontekście zastosowania przepisu art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a. do poczynionych ustaleń faktycznych, organy Policji jednoznacznie i precyzyjnie wyjaśniły, dlaczego - w świetle ww. przepisu - zaszły obligatoryjne podstawy do odmowy wydania skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.