II SA/Wa 1658/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Sławomir Antoniuk Sędzia WSA – Adam Lipiński Protokolant specjalista – Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi M.N. na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty należności pieniężnych w związku ze wzrostem uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi – uchyla zaskarżony rozkaz personalny – Raportem z dnia [...] maja 2012 roku skarżący [...] M. N. zwrócił się z prośbą do Komendanta Rejonowego Policji W. o zaliczenie do wysługi lat dotychczas nieudokumentowanego okresu pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym ojca E. N. od dnia 21 kwietnia 1996 r. do dnia 23 sierpnia 2000 r. Komendant Rejonowy Policji W. rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...], ustalił [...] M. N. prawo do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień 5 czerwca 2012 r. w wysokości 14 %. W uzasadnieniu podano, że policjantowi na dzień przyjęcia do służby w Policji, tj. na dzień 27 grudnia 2004 r. do wysługi lat, od której zależy wzrost uposażenia zasadniczego należy zaliczyć następujące okresy składowe: – w Policji (w tym służba kandydacka) – 1 rok i 1 dzień, – w zakładach pracy – 10 miesięcy i 10 dni, – okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych – 1 rok, – praca w indywidualnym gospodarstwie rolnym – 4 lata, 4 miesiące i 1 dzień. Łącznie: 7 lat, 2 miesiące i 12 dni. Podkreślono, że zgodnie z treścią art. 106 ust. 1 ustawy o Policji, zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę i wskazano, iż łączna wysługa lat, od której zależy wzrost uposażenia zasadniczego na dzień uzupełnienia wniosku o komplet dokumentów, tj. na dzień 5 czerwca 2012 r. wynosi: 14 lat, 7 miesięcy i 22 dni. Od powyższego rozstrzygnięcia skarżący nie złożył odwołania, a zatem z dniem 11 lipca 2012 r. stało się ono ostateczne. Następnie skarżący pismem z dnia [...] września 2012 r. zwrócił się z prośbą do Komendanta Rejonowego Policji W. o wypłatę wyrównania należności pieniężnych do zwiększonego wzrostu uposażenia zasadniczego w związku ze zmianą wysługi lat, za okres 3 lat wstecz. Komendant Rejonowy Policji W. rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...], odmówił wymienionemu wypłaty wyrównania wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres od dnia 5 czerwca 2009 r. do dnia 5 czerwca 2012 r. – określonego na dzień 5 czerwca 2012 r. wskazanym już wyżej rozkazem personalnym Komendanta Rejonowego Policji W. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...]. Po wniesieniu przez skarżącego odwołania od powyższego rozkazu personalnego, Komendant [...] Policji pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji [...] [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Następnie Komendant [...] Policji postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...], działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., uwzględniając fakt, iż rozstrzygnięcie kwestii prawa do wypłaty wyrównania wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi za okres od dnia 5 czerwca 2009 r. do dnia 5 czerwca 2012 r. określonego na dzień 5 czerwca 2012 r. rozkazem personalnym Komendanta Rejonowego Policji W. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...], stało się uzależnione od uprzedniego sposobu zakończenia postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności wskazanego rozkazu personalnego, zawiesił postępowanie odwoławcze od rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji W. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. W wyniku wniesionego przez policjanta zażalenia, Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie i w uzasadnieniu nie podzielił poglądu Komendanta [...] Policji, iż rozstrzygnięcie kwestii prawa do wypłaty wyrównania wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres 3 lat wstecz, określonego rozkazem personalnym Komendanta Rejonowego Policji W. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...], uzależnione jest od uprzedniego sposobu zakończenia postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności tego rozkazu. W tej sytuacji Komendant [...] Policji rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2013 r. [...], stwierdził nieważność wskazanego wyżej rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji W. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...]. Po złożeniu odwołania przez skarżącego, Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarzony rozkaz personalny. W wyniku wniesionej przez skarżącego skargi na wskazane rozstrzygnięcie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 września 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 961/13, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] i w uzasadnieniu podał, że zarówno zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji, jak i utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji W., zostały podjęte z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy o wliczaniu okresu pracy w gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy oraz art. 6 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 20 grudnia 1990 roku o ubezpieczeniu społecznym rolników. Po złożeniu skargi kasacyjnej przez Komendanta Głównego Policji, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 stycznia 2016 r. sygn. akt I OSK 374/14, oddalił skargę kasacyjną uznając, iż nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. Wobec powyższego, Komendant [...] Policji rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], umorzył postępowanie administracyjne w całości w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji W. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...]. Następnie Komendant [...] Policji rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji W. z dnia [...] listopada 2012 roku nr [...]. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że co do raportu skarżącego z dnia [...] września 2012 r. dotyczącego wypłaty należności pieniężnych z tytułu zwiększenia wysługi lat za okres 3 lat wstecz, tj. od dnia 5 czerwca 2009 r. do dnia 5 czerwca 2012 r., tj. roszczeń będących przedmiotem zaskarżonej decyzji z dnia [...] listopada 2012 roku nr [...], ich podstawą był rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji W. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] ustalający prawo wymienionego do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień 5 czerwca 2012 roku na poziomie 14 %. Komendant [...] Policji rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], uchylił rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji W. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] i umorzył postępowanie I instancji, wskazując, iż decyzja Komendanta Rejonowego Policji W. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...], stanowiąca podstawę roszczeń skarżącego, została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzją Komendanta [...] Policji z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...], utrzymaną w mocy decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], a więc decyzją ostateczną, wobec czego żądanie strony wyrażone w raporcie z dnia [...] września 2012 r., będące jednocześnie przedmiotem zaskarżonej decyzji Komendanta Rejonowego Policji W. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...], stało się w sposób oczywisty bezprzedmiotowe. Rozkaz personalny z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] stał się przedmiotem skargi i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 204 /16, uchylił zaskarżony rozkaz personalny. Wyrok stał się prawomocny od dnia 4 czerwca 2016 r. W jego uzasadnieniu Sąd zwrócił uwagę na konieczność uwzględnienia przez Komendanta [...] Policji zmiany okoliczności faktycznych sprawy. Następnie wskazano na art. 101 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Ponadto, zgodnie z art. 105 ust. 2 tejże ustawy, uposażenie i dodatki do uposażenia o charakterze stałym są płatne miesięcznie z góry w pierwszym dniu roboczym każdego miesiąca, z zastrzeżeniem ust. 3 i 5 tego artykułu. Zgodnie z art. 106 ust. 1 cytowanej ustawy, zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę, a jeżeli prawo do uposażenia powstało lub zmiana uposażenia nastąpiła w ciągu miesiąca, uposażenie na czas do końca miesiąca oblicza się w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia za każdy dzień, gdy przepisy szczególne nie stanowią inaczej (ust. 2). Natomiast zgodnie z art. 107 ust. 1 ustawy o Policji roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Organ właściwy do rozpatrywania roszczeń może nie uwzględnić przedawnienia, jeżeli opóźnienie w dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami (ust. 2). Zgodnie z ust. 3 tegoż artykułu bieg przedawnienia roszczenia z tytułu uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych przerywa: 1) każda czynność przed kierownikiem jednostki organizacyjnej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, właściwym do rozpatrywania roszczeń, podjęta bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia, 2) uznanie roszczenia. Szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość uposażenia zasadniczego policjantów, a także sposób ustalania wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat zostały określone w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 roku w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1236 ze zm.). Przepis § 5 ust. 1 cytowanego rozporządzenia stanowi, że dokumenty potwierdzające okresy zaliczane do wysługi lat, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 – 5, policjant jest obowiązany złożyć w komórce organizacyjnej jednostki Policji właściwej do spraw kadr. W myśl § 5 ust. 2 powołanego rozporządzenia wysługę lat oraz poszczególne jej okresy składowe ustala się na dzień przyjęcia policjanta do służby, chyba że z przepisów odrębnych wynika inny termin zaliczenia danego okresu. Przepis ten stosuje się odpowiednio w przypadku zmiany wysługi lat w związku z zaliczeniem policjantowi dotychczas nieudokumentowanych okresów, o których mowa w § 5 ust. 1 (§ 5 ust. 3 rozporządzenia). Dotyczy to sytuacji, gdy policjant nie dysponował przy przyjęciu do służby odpowiednimi dokumentami dotyczącymi okresów zaliczanych do wysługi lat w Policji. Termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentową jego wysokość określa się w decyzji ustalającej lub zmieniającej wysługę lat we wskazanym trybie, z uwzględnieniem przepisów o przedawnieniu (§ 5 ust. 4). Początkowa wysługa lat ustalana jest na dzień przyjęcia do służby. Z kolei procentowy wzrost uposażenia z tytułu zmiany wysługi ewentualnie przysługiwać będzie policjantowi od dnia złożenia całości dokumentów potwierdzających okresy zaliczane do wysługi lat, ponieważ zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę (art. 106 ust. 1 ustawy o Policji). Z przepisów tych należy wyprowadzić wniosek, że jedynie w drodze zmiany decyzji można doliczyć dodatkowe okresy do wysługi lat. Z powołanych wyżej regulacji wynika, że policjant ma możliwość zmiany wysługi lat w związku z zaliczeniem dotychczas nieudokumentowanych okresów, a może mieć to miejsce na przykład w sytuacji, gdy przy przyjęciu do służby funkcjonariusz nie dysponował dokumentami potwierdzającymi okresy podlegające wliczeniu do wysługi. Na podstawie akt osobowych [...] M. N. ustalono, że pełnił on służbę w Policji w okresie od 02.01.2001 r. do 31.12.2001 r., ponownie przyjęty do służby z dniem [...].12.2004 r. Rozkazem personalnym nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] stycznia 2005 roku zaliczono wymienionemu na dzień przyjęcia do służby w Policji następujące okresy składowe: w Policji - 1 rok i 1 dzień, w zakładach pracy - 10 miesięcy i 10 dni, okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych - 1 rok. Łącznie: 2 lata, 10 miesięcy i 11 dni. Jednocześnie na dzień 27 grudnia 2004 roku ustalono policjantowi procentową wysokość wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na poziomie 2 %. Brak jest natomiast informacji w aktach osobowych, iż wymieniony wcześniej zwracał się z wnioskiem o zaliczenie do wysługi lat pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym rodziców poza raportem z dnia [...] maja 2012 roku (wpływ do Komendy Rejonowej Policji W. w dniu [...] maja 2012 roku), do którego skarżący dołączył określone ustawą z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz. U. Nr 54, poz. 310) dokumenty, potwierdzające jego pracę w tymże gospodarstwie od dnia 21 kwietnia 1996 r. do dnia 23 sierpnia 2000 r. Zatem, w myśl art. 106 ustawy o Policji, okolicznością uzasadniającą zmianę wysługi lat w rozpatrywanej sprawie było złożenie przez [...] M. N. w dniu [...] maja 2012 r. do organu I instancji raportu w sprawie zaliczenia pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do wysługi lat wraz z dokumentami potwierdzającymi ten okres. Ostatni dokument w sprawie, tj. zaświadczenie Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. wymieniony złożył w dniu [...] czerwca 2012 r., o czym świadczy adnotacja na odwrocie dokumentu, sporządzona przez pracownika komórki kadrowej Komendy Rejonowej Policji W. (karta nr 64 cz. I akt osobowych). Uwzględniając powyższe na podstawie rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Rejonowego Policji W. z dnia [...] czerwca 2012 r. ustalono policjantowi prawo do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w wysokości 14 % na dzień 5 czerwca 2012 r. Biorąc pod uwagę moment wymagalności roszczenia z początkiem każdego kolejnego miesiąca, co wynika z art. 106 ustawy o Policji, roszczenie o wypłatę zwiększonego uposażenia staje się wymagalne z początkiem pierwszego dnia roboczego każdego kolejnego miesiąca pełnionej przez policjanta służby, począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym policjant nabył prawo do wyższej stawki dodatku. Zgodnie z art. 107 ust. 1 ustawy o Policji roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Upływ terminu przedawnienia jest przesłanką materialnoprawną, która powoduje, że skarżącemu nie przysługuje roszczenie z tytułu prawa do uposażenia, czy innych należności pieniężnych. Termin przedawnienia biegnie od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Jeżeli wymagalność roszczenia zależała od podjęcia określonej czynności przez uprawnionego, bieg terminu rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stałoby się wymagalne, gdyby uprawniony podjął czynność w najwcześniej możliwym terminie. A zatem, obowiązek uwzględnienia przepisów o przedawnieniu oznacza, że policjant, który złożył w komórce kadrowej stosowne dokumenty potwierdzające okresy zaliczane do wysługi lat, a nie będzie miał z tego tytułu ustalonego procentowego wzrostu uposażenia (nie zostanie niezwłocznie wydana decyzja o przyznaniu prawa do wzrostu uposażenia w związku z zaliczeniem do wysługi lat okresów wskazanych przez policjanta), będzie mógł mieć w wydanej w przyszłości decyzji określone prawo do procentowego wzrostu uposażenia zasadniczego, wynikającego z potwierdzonych złożonymi dokumentami okresów, dopiero w dacie wynikającej z trzyletniego terminu przedawnienia roszczeń z tytułu prawa do uposażenia, która to data, wobec upływu ponad 3 lat od złożenia stosownych dokumentów w komórce kadrowej, może być późniejsza niż data, w której niezbędne dokumenty zostały ułożone. Jak wskazano, wymieniony złożył wymagane przepisami rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 roku oraz ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. dokumenty w dniu 5 czerwca 2012 r., wobec czego zgodnie z rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Rejonowego Policji W. z dnia [...] czerwca 2012 r. roszczenie do wzrostu uposażenia z tytułu zmiany wysługi lat zostało uznane na dzień 5 czerwca 2012 r. Skoro zatem, roszczenie o zaliczenie dotychczas nieudokumentowanego okresu pracy w gospodarstwie rolnym stało się wymagalne z dniem 5 czerwca 2012 r., tj. od dnia złożenia przez policjanta całości dokumentacji w sprawie i z tą też datą ustalono wymienionemu wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, w ocenie organu odwoławczego w odniesieniu do skarżącego nie wystąpiło przedawnienie roszczeń w myśl art. 107 ustawy o Policji. Przedawnienie roszczenia nastąpiłoby tylko w sytuacji, gdyby organ dysponując kompletem dokumentów nie wydałby niezwłocznie decyzji w sprawie ustalenia wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, lecz rozstrzygnąłby sprawę w późniejszym terminie. Wobec powyższego stwierdzić należy, że organ I instancji właściwie odmówił skarżącemu wypłaty należności pieniężnych za okres 3 lat wstecz w związku ze wzrostem uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący M. N. wniósł o uchylenie zaskarżonego i poprzedzającego go rozkazu zarzucając obrazę przepisu art. 109 ust. 1 ustawy o Policji poprzez przyjęcie, że datą wystąpienia zdarzenia od którego uzależniony jest zmiana (wzrost) uposażenia jest złożenie kompletu dokumentów dowodzących faktu zajścia zdarzenia, a nie faktyczna data zajścia zdarzenia z którym związany jest wzrost uposażenia. W uzasadnieniu – wskazując na opisany powyżej stan faktyczny o podał, że zaskarżony rozkaz oparty jest na błędnej i zupełnie nieznanej w polskim systemie prawa interpretacji przepisu art. 106 ust. 1 ustawy o Policji. W ocenie organu, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego rozkazu, termin powstania podstawy do zwiększenia uposażenia biegnie od dnia złożenia przez funkcjonariusza kompletu dokumentów potwierdzających zajście zdarzenia z którym przepisy wiążą wzrost uposażenia. Tymczasem literalne brzmienie przepisu wskazuje, że początkiem biegu terminu od którego funkcjonariusz uprawniony jest do wzrostu uposażenia jest zaistnienie zdarzenia. Zdarzeniem tym była praca w gospodarstwie rolnym rodziców, która miała miejsce jeszcze przed podjęciem służby. Przesłanka do uwzględnienia okresu pracy w gospodarstwie rolnym rodziców do wysługi lat nastąpiła już w dniu przyjęcia do służby, zaś on sam nie złożył, stosownych dokumentów wcześniej, bowiem nimi nie dysponował. Dokumenty zostały złożone w maju 2012 r. w toku ubiegania się o ustalenie wysługi lat. Po wydaniu rozkazu o zaliczeniu mu okresu pracy w gospodarstwie rolnym rodziców, wystąpił z wnioskiem o ustalenie wysługi lat i wypłatę stosownych składników wyposażenia od dnia 5 czerwca 2009 r., tj. za okres 3 lat przed datą ustalenia wzrostu wynagrodzenia zasadniczego. Nie nastąpiło zatem przedawnienie roszczenia przewidziane w art. 107 ustawy o Policji przewidujące trzyletni okres przedawnienia roszczeń. Jak wspomniano wyżej. art. 106 ust. 1 ustawy o Policji przewiduje związek wzrostu uposażenia z zaistnieniem zdarzenia, a nie z datą udokumentowania tego zdarzenia. W tym stanie nie można podzielić stanowiska Komendanta [...] Policji, że prawo do wzrostu uposażenia nastąpiło dopiero po wydaniu rozkazu o zaliczeniu okresu pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym rodziców do wysługi lat. Przesłanki do ustalenia wzrostu (zdarzenie z którym przepisy wiążą wzrost uposażenia) wystąpiły bowiem wcześniej i dopiero ich techniczne udokumentowanie miało miejsce w maju 2012 r. W tym stanie właściwym byłoby ustalenie wzrostu wynagrodzenia od dnia 5 czerwca 2009 r. a zatem w okresie w którym nie nastąpiło przedawnieni roszczenia funkcjonariusza o ustalenie zwiększenia uposażenia. W odpowiedzi na skargę Komendant [...] Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych powodów, aniżeli wskazane przez skarżącego. Zezwala na to przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718) według którego, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, a myśl § 2 sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Z kolei stosownie do treści art. 153 powyższej ustawy, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie Komendant [...] Policji rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], uchylił rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji W. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] i umorzył postępowanie I instancji. Powyższy rozkaz personalny został zaskarżony przez skarżącego i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 204/16, uchylił zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu wyroku wskazał m.in., że "(...) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 września 2013 r. w sprawie sygn. akt II SA/Wa 961/13, uchylił rozkaz personalny z dnia [...] marca 2013 r. oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny z dnia [...] stycznia 2013 r. Następnie po wniesieniu skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 stycznia 2016 r. w sprawie sygn. akt I OSK 374/14 oddalił skargę kasacyjną. W związku z powyższym, w niniejszej sprawie uległy zmianie okoliczności faktyczne będące podstawą wydania zaskarżonego rozkazu. Oznacza to, iż w sensie prawnym rozkazu personalnego stwierdzającego nieważność rozkazu personalnego z dnia [...] czerwca 2012 r., nie było. (...) W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, została spełniona przesłanka do wznowienia postępowania administracyjnego z art. 145 § 1 pkt 8 kpa. Podobne stanowisko jest prezentowane w orzecznictwie sądów (por. wyrok Sądu Najwyższego dnia 5 lipca 1996 r. III ARN 21/96, publ. OSNAP 1997, nr 3, poz. 32). Przesłankę z art. 145 § 1 pkt 8 kpa należy bowiem rozumieć jako związek przyczynowy pomiędzy decyzją organu administracji, a inną decyzją lub orzeczeniem. Z kolei związek ten należy rozumieć szeroko, można zobrazować go jako pewną sekwencję działań prawnych organu administracyjnego, zgodnie z logiką których jedna decyzja lub orzeczenie sądu stanowi podstawę wydania innej decyzji (ta druga decyzja zależna jest od decyzji pierwszej) - por. Kodeks postępowania administracyjnego komentarz. M. Jaśkowska, A. Wróbel, wyd. Wolters Kluwer Polska Sp. z o.o., Warszawa 2009, s. 725. W niniejszej sprawie pomiędzy zaskarżoną decyzją, a orzeczeniem sądu uchylającym rozkaz personalny stwierdzający nieważność decyzji w przedmiocie zaliczenia pracy w gospodarstwie do wysługi lat z dnia [...] czerwca 2012 r niewątpliwie taki związek zachodzi. Stąd też uchylenie rozkazu personalnego stwierdzającego nieważność decyzji w przedmiocie ustalenia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat daje, w ocenie Sądu, podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją dotyczącą wypłaty wyrównania wzrostu uposażenia zasadniczego. W przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja została wydana w wyniku wydania rozkazu personalnego z dnia [...] stycznia 2013 r. Komendanta [...] Policji stwierdzającej z urzędu nieważność rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji W. nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. w przedmiocie zaliczenia policjantowi wysługi lat uwzględnionej przy ustalaniu wzrostu uposażenia. Rozkaz personalny Komendanta [...] Policji został utrzymany w mocy rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2013 r. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 września 2013 r. w sprawie sygn. akt II SA/Wa 961/13 uchylił rozkaz personalny z dnia [...] marca 2013 r., oraz rozkaz personalny z dnia [...] stycznia 2013 r. Po wniesieniu skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 stycznia 2016 r w sprawie sygn. akt I OSK 374/14 oddalił skargę kasacyjną. Reasumując, Komendant Główny Policji ponownie rozpoznając sprawę w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres od dnia 5 czerwca 2009 r. do dnia 5 czerwca 2012 r., określonego na dzień 5 czerwca 2012 r. rozkazem personalnym Komendanta Rejonowego Policji W. nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. weźmie pod uwagę zmianę okoliczności sprawy oraz rozważania Sądu." Zatem Sąd wskazał organowi tryb oraz podstawę wznowienia postępowania, ponieważ zaistniała podstawa wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, zaś organ nie wykonał powyższych wytycznych, lecz prowadził postepowanie w trybie zwykłym i utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji W. z dnia [...] listopada 2012 roku nr [...]. Z tego też powodu rozpoznając sprawę ponownie, organ raz jeszcze uwzględni wskazane już wyżej wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 204/16. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) i art. 132 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.