II SA/Wa 1659/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spraw.), Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Stanisław Marek Pietras, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2014 r. sprawy ze skargi M. H. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadania broni palnej myśliwskiej – oddala skargę – [...] Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6b oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 576) i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267) cofnął M. H. pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich. Organ wyjaśnił, że w dniu [...] marca 2013 r. wobec strony zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich w związku ze skazaniem i uznaniem winnym prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] czerwca 2012 r., sygn. akt [...] za popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 kodeksu karnego. Stronę skazano na karę sześciu miesięcy pozbawienia wolności, którą warunkowo zawieszono na dwa lata oraz na karę grzywny w wymiarze stu dwudziestu stawek dziennych, ponadto orzeczono o zakazie prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres jednego roku. Wobec powyższego spełnione zostały wszystkie przesłanki nakazujące cofnięcie pozwolenia na broń wymienione w art. 18 ust. 1 pkt 2 oraz art. 15 ust. 1 pkt 6b ustawy o broni i amunicji. M. H. wniósł od wspomnianej decyzji odwołanie. Nadmienił, że fakt wydania wyroku przez Sąd Rejonowy w S. nie budzi wątpliwości. Jednak zwraca się z prośbą o ponowne przeanalizowanie sprawy i uchylenie decyzji bowiem jest ona dla niego wielkim obciążeniem. M. H. przedłożył kopie legitymacji i świadectw wskazujących na wieloletnią nienaganną działalności dla łowiectwa. Podniósł, że od wielu lat jest członkiem Koła Łowieckiego w J. i Polskiego Związku Łowieckiego. W związku z sukcesami jakie odniósł w walce z kłusownictwem, dwukrotnie odznaczany był medalami - za zasługi dla łowiectwa. Podkreślił, że łowiectwo jest jego życiową pasją, przez co cofnięcie pozwolenia na broń staje się szczególnie dotkliwe. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Komendant Główny Policji po wnikliwej analizie materiałów postępowania i ponownym rozpatrzeniu sprawy stwierdził, iż decyzja organu I instancji jest słuszna i celowa, jednak w jej komparycji wskazano błędną podstawę prawną rozstrzygnięcia. Organ I instancji przywołał art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit b ustawy o broni i amunicji podczas, gdy prawidłową podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a tej ustawy. Komendant Główny Policji podkreślił przy tym, że w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych oraz doktryny prawa administracyjnego, powołanie w podstawie prawnej decyzji tylko części przepisów bądź błędne ich wskazanie nie stanowi przesłanki do uchylenia takiego rozstrzygnięcia. Przechodząc do meritum niniejszej sprawy organ wskazał, iż zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji obligatoryjnie cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 tego przepisu, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Z treści pkt 6 lit. a tego przepisu prawa w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że ustawodawca sam rozstrzygnął, iż istnienie zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego uzasadnia sam fakt skazania m. in. za przestępstwo umyślne. Przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ma charakter obligatoryjny stąd też, organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwa umyślne, niezależnie czy miało ono postać zamiaru bezpośredniego, czy też zamiaru ewentualnego. Takim jest natomiast przestępstwo z art. 178a § 1 kodeksu karnego, popełnione przez M. H. Wobec powyższych okoliczności ustalenie, że strona została skazana za umyślne przestępstwo z art. 178a § 1 kodeksu karnego, polegające na prowadzeniu pojazdu mechanicznego po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości jest dla organów Policji wiążące w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na broń. Zdaniem organu II instancji w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego argumenty strony zawarte w odwołaniu nie tworzą podstawy do zachowania jej pozwolenia na broń lub też uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Komendant Główny Policji podkreślił także, że w związku z cofnięciem pozwolenia na broń palną myśliwską strona traci jedynie prawo do dokonywania odstrzałów zwierzyny, co nie wyklucza jej z uczestnictwa w działalności Polskiego Związku Łowieckiego czy Koła Łowieckiego w J. Po zatarciu skazania można także ponownie ubiegać się o wydanie pozwolenia na broń do celów łowieckich. M. H. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając jej naruszenie ustawy o broni i amunicji. Orzeczeniu Komendanta Głównego Policji postawił zarzut nie uwzględnienia wszystkich okoliczności faktycznych mających znaczenie dla rozpoznania sprawy, a w szczególności pominięcie jego zasług dla Polskiego Związku Łowieckiego na polu walki z kłusownictwem oraz nietrafne uznanie, że przestępstwo z art. 178 a § 1 kodeksu karnego jest przestępstwem, które można popełnić tylko umyślnie. Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie wskazanej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżący podkreślił, że przepis art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji wprowadza dwie przesłanki uzasadniające cofnięcie pozwolenia na broń: po pierwsze stan zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, po drugie popełnienie przestępstw opisanych w art. 15 ust. 1 pkt. 6 lit. a i b. Dotychczasowy sposób życia skarżącego wskazuje, że w jego przypadku nie istnieje stan zagrożenia o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W skardze przywołano także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2012 r. o sygn. akt II OSK 1282/11 w którym Sąd stwierdził, że popełnienie przestępstwa z art. 178 a § 1 kodeksu karnego, nie oznacza automatycznego cofnięcia pozwolenia na broń, ale jest to okoliczność mająca istotne znaczenie w toku oceny czy zachowanie skarżącego powoduje zagrożenia dla niego, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Błędne jest przyjęcie przez organ, że do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy ustalenie, że osoba posiadająca pozwolenie na broń popełniła przestępstwo o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a lub b ustawy, oprócz tego potrzebna jest także negatywna prognoza co do postępowania takiej osoby. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując twierdzenia przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Dokonując oceny zasadności skargi, wniesionej przez M. H. na decyzję Komendanta Głównego Policji, Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma uzasadnionych podstaw, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 576), właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6, zaś w myśl pkt 6 lit a) tegoż ostatniego przepisu, jest nią osoba stanowiąca zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, b) skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Ustawodawca rozstrzygnął zatem, że przesłankę stanu zagrożenia uzasadnia już sam fakt skazania za przestępstwo umyślne. Do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy – wbrew stanowisku skarżącego – ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a cytowanej ustawy. Przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, ma charakter obligatoryjny, dlatego organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, że jej posiadacz należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a). Ustawodawca nie przewidział możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwo umyślne. Broń palna jest towarem szczególnie reglamentowanym, a dostęp do jej posiadania ograniczony jest właśnie przepisami ustawy o broni i amunicji. Ustawa nie nakłada na organy Policji obowiązku badania tego czy skarżący stanowi zagrożenie dla siebie, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego w przypadku skazania za przestępstwo umyślne. Jednocześnie wspomniana ustawa o broni i amunicji nie pozostawia organom Policji jakiegokolwiek luzu decyzyjnego, sam fakt prawomocnego skazania za umyślne przestępstwo wprost implikuje wydanie decyzji cofającej pozwolenie na posiadanie broni. W przypadku zaistnienia prawomocnego wyroku skazującego za przestępstwo umyślne organ Policji ma obowiązek wydać decyzję o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni, a na jej wydawanie nie ma wpływu wzorowa ocena strony w środowisku łowieckim, jego zasługi dla walki z kłusownictwem czy też przyznane w tej dziedzinie medale i wyróżnienia. W ocenie Sądu, każda z przesłanek wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6) ustawy o broni i amunicji może stanowić oddzielną i samodzielną przyczynę cofnięcia pozwolenia na broń. Podobnie rzecz się ma z przesłankami zawartymi w pkt a) i w pkt b), które nie muszą występować łącznie z przesłankami "zagrożenia dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego". Zagrożenie dla siebie, zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa publicznego, skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe oraz skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, jak również skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia, to przesłanki, które każde oddzielnie, stanowi podstawę obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń. Ustawodawca wyszedł zatem z założenia, że każde przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 a) i b) stanowi zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego, a zatem niecelowe, z punktu widzenia racjonalnego ustawodawcy, byłoby powtarzanie tego zagrożenia. Nie doszło zatem w niniejszej sprawie - jak podnosi skarżący - do jednostronnej i błędnej oceny stanu faktycznego sprawy. Wobec powyższego zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreśla także, że uprawnienie do posiadania broni palnej, nie należy do zakresu konstytucyjnych praw i wolności obywatelskich. Jest to bowiem odstępstwo od generalnej zasady, że prawo do posiadania broni jest ściśle reglamentowane i zagwarantowane jedynie dla grupy funkcjonariuszy służb mundurowych. Skoro omawiane uprawnienie stanowi wyjątek od reguły, to przepisy regulujące przedmiotową kwestię winny być interpretowane w sposób restrykcyjny. Racjonalny ustawodawca nie dopuścił do sytuacji, by dostęp do broni palnej miała osoba prawomocnie ukarana sankcją karną za umyślne naruszenie prawa. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.